Huisjesslak 1

Hallo,

Ondertussen ben ik weer even verder... Ik zit nu in Alice Springs, in hartje Australie. Eens even denken wat ik sinds mijn vorige blogverhaal gedaan heb...

We zijn hier in Cairns aangekomen in de vroege avond. Die avond zelf zijn we enkel van onze hostel naar het centrum gewandeld. Wat op zich wel een beetje een avontuur was, want hier zijn wel wat zatte dakloze aboriginals die op straat rondhangen. De dag nadien ben ik met Linda naar Travel Bugs gegaan om de rest van mijn reis te plannen. Linda en ik splitsen hier namelijk op. Zij gaat werken in Mareeba en ik reis verder. Ik boek uiteindelijk een vlucht en drie tours. Ik was echt blij en opgelucht toen ik mijn trip geboekt had. Een nieuw deel van mijn avontuur kon beginnen. Hoewel het ook een beetje spijtig was om afscheid te nemen van Linda.

De dag nadien moesten we vroeg uit de veren voor een trip naar Cape Tribulation, verder naar het noorden. In de voormiddag doen we een tochtje over de Daintree river om kroko's te spotten. Met geluk. We zien een kleine en een grote krokodil, plus een slang die een kikker opeet. Wel een beetje luguber... maar hey that's life. Daarna maken we een kleine tocht door het regenwoud. Daar verteld de gids me over Stranglertrees. Dat is een soort parasietboom. Die kiezen een boom uit. Daar groeien dan van boven naar beneden smalle, sliertige takken rond. Na verloop van tijd worden die takken dikker en dikker en "wurgt" die stranglertree de andere boom, die wegrot. Uiteindelijk heb je enkel een soort gewoven, holle stranglertree over... Ik had echt medelijden met die bomen. Ik vond dat echt een zielig verhaal. Daar sta je dan te kijken hoe een boom een andere boom vermoordt. En dan nu graag vijf minuten stilte voor al de vermoorde bomen in het regenwoud... Ik had meer medelijden met de boom dan met de kikker. Enfin.
Die namiddag waren we vrij om ons eigen ding te doen. Linda en ik besluiten om een swimming hole te bezoeken. Dat was echt zalig!!! Precies zoals in de films. Een waterpoel met lekker fris water dankzij de schaduw van de mooie bomen. Ik besluit er meteen in te vliegen (letterlijk) en ik zwier mezelf via een swingingrope in het water. BONZAI! Dat was echt super leuk. Ik kon niet stoppen. Ik maar opnieuw en opnieuw met die touw slingeren. De foto's zijn hilarisch! Er was zelfs een local australian guy die mij wou leren om via de touw in de boom te klimmen. Je had het moeten zien, dat ging ik nooit van mijn leven kunnen. Enfin, gewoon super! Nadien terug naar onze hostel. Dat was mijn meest gruwelijke wandeling ooit. Je loopt op een smal padje in een regenwoud, waar je moet oppassen voor dodelijke slangen en spinnen. Wij hoorden ook voortdured geluid van cassowarries (de gevaarlijke, dodelijke, grote vogels). Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we met ons pad vlak naast een meer waar een krokodillen gevaarsbord hing. Ik deed bijna in mijn broek. Echt waar! Ik liep bijna dat regenwoud uit... Maar ik leef nog, dat is het belangrijkste. Die avond zijn we, samen met onze Zweedse roommates, naar de bar van onze backpackers (=hostel) gegaan. Daar kwam een local duo een live optreden geven. Dat was wel gezellig.
De volgende dag werden we s' middags opgehaald voor het tweede deel van onze Cape Tribulation trip. Wat eigenlijk vooral wou zeggen dat ze ons terug in Cairns afzetten. We zijn wel op twee plaatsen gestopt waar je een mooi zicht had, maar verder niet veel soeps. Die avond gaan Linda en ik nog op zoek naar de Nightmarket die we gezien hadden in Cairns. Zonder succes. We waren vergeten waar het was en konden het ook niet terug vinden.
De dag nadien zijn we naar de lagoon in het centrum gegaan. Deze keer niet zo'n fris water. Cairns is echt een warme stad. Het was daar 35 graden en de lucht is daar heel vochtig. Misschien daarmee dat het water ook van de warmte wist. Daarna zijn we nog wat in het centrum gaan rondhangen. Sushi gegeten, ijsje gegeten, ... Geen wonder dat ik ben bijgekomen! Die avond hebben Linda en ik ons afscheidsfeestje gehouden. We zijn uit eten gegaan en hebben het met een paar jugs bier gevierd. Een leuke avond om mee af te ronden.
De volgende dag is het dan tijd voor mij om mijn vlucht te nemen. Linda en ik nemen afscheid door voor het laatst samen onze was te doen... Gezellig! Als het dan tijd is om afscheid te nemen, verschiet ik toch wel. Daar staan we dan alletwee met water in onze ogen. Niet dat we echt hebben staan 'blijten' hoor. No worries. Uiteindelijk stond ik, voor ik het goed besefte, met mijn trekkersrugzak op de luchthaven. Alleen...  Toen besefte ik dat ik eigenlijk een huisslak ben. Trekkend van het ene hostel naar het andere, met als enige thuis mijn trekkersrugzak. Zielig he?!
Tijdens mijn vlucht zit ik naast een typische Australische 50-er. Zijn openingszin na de typische "Hi! How are ya?" was, "We both have blue eyes. How great is that?!". Enfin, het was nog wel een leuke vlucht. Als ik niet meteen de dag erna op trip vertrok, was ik met hem gaan vissen (dat wil ik nu al heel mijn trip doen, maar het is er nog niet van gekomen). Na een lange babbel van twee uur, land ik eindelijk in Darwin. Buiten wacht een shuttlebus op mij op. Handig! In de backpackers ben ik uiteindelijk nog een uur en half bezig met mijn kleine rugzak te pakken voor mijn trip. Op mijn voucher staat dat ik een bagagelimiet heb van 15kg. Terwijl ik zeker ben dat alles samen meer dan 25kg weegt... Ik hoop dus dat ik alles mag meenemen. Anders ben ik gezien... een ander probleem was dat beide mijn gsm's plat waren en ik moest mijn wekker zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet als je je gsm niet aankrijgt. Dan maar aan de receptie vragen of ze mij willen wekken. Gelukkig vindt dat meisje het geen probleem. Uiteindelijk kruip ik om half 1 in mijn bed, om de volgende ochtend om half 5 gewekt te worden door een onbekende persoon...

Omdat ik veel te vertellen heb, ga ik mijn verhaal opsplitsen. Dat is makkelijker.

Cheers my dears!

Heleen