Hello!
Was ik eindelijk gewend aan het Australische qwerty-toetsenbord, moet ik hier thuis natuurlijk weer wennen aan een azerty... Voor diegene die mij nog niet gezien hebben, typ ik nu mijn laatste blogbericht.
In Sydney ben ik goed vertrokken: volle zon en 30°C. Ik vond het dus niet nodig om mijn jeansrokje en teenslippers om te ruilen in warmere kledij. In de vlieghaven was het wel nog even stressen. Ik had geen enkel idee van het gewicht van mijn rugzak, maar hij voelde wat zwaar aan. Veel geld had ik wel niet meer om extra kilo's te betalen... Aan de check-in sprong ik dus bijna een gat in de lucht. Ik zag dat tellertje net op 20,00 kg stoppen. Ik was super blij. Zeg ik zo enthousiast tegen die mevrouw van de balie "Amai, dat heb ik goed gedaan! Exact 20kg." Helaas deelde ze niet in mijn enthousiasme en kon er zelfs geen lach af.
Mijn eerste vlucht van 14 uur (Sydney - Abu Dhabi) was, al bij al, snel voorbij. Ik heb zoveel mogelijk films gekeken en zo weinig mogelijk geslapen. Slapen ging sowieso niet, aangezien ik net achter de rij voor gezinnen met kleine kindjes zat.
In Abu Dhabi moest ik maar 3 uurtjes wachten. Die ben ik doorgekomen met mijn Ipod, mijn boek EAT PRAY LOVE (echt goed), een watertje en 7Up. De laatste twee waren samen goed voor maar liefst €14. "Wablieft???", dat had mijn reactie moeten zijn, maar ik was een beetje moe en verward. Ik heb dus maar gewoon betaald. Ik heb er wel dubbel van genoten om er toch mijn geld uit te halen. Op een helder moment heb ik in Abu Dhabi mijn minirok gewisseld in een comfy joggingbroek om in Brussel toch niet te vergaan van de kou. Slimme zet, bleek achteraf.
Bij mijn tweede vlucht van 6 uur (Abu Dhabi - Brussel) had ik meer geluk met mijn plaats in het vliegtuig. Ik zat helemaal achteraan, ver verwijderd van de wenende kindjes. Had ik toch ook nog eens het pure geluk dat ik een rij van vier stoelen moest delen met één jongen zeker! Dolle pret! Twee stoelen helemaal alleen voor mij. Ruimte zat! Ik heb dan maar mijn vliegtuigfleeceke over mij gelegd, mijn vliegtuigslaapmaskertje opgezet en mijn vliegtuigsokken aangedaan (koud hoor zo met teenslippers in airco). Leve de vliegtuigpakketjes! Mannekes, ik heb daar geslapen... Amai! Bijna de hele vlucht lang! Op een gegeven moment werd ik wel wakker omdat ik een beetje aan het zeveren was op mijn fleeceke. Je moet dat begrijpen: Je ligt met je hoofd wat naar beneden. Je mond gaat een beetje open. Het is sneller gebeurd dan je denkt. Hopelijk had niemand het gezien... Ik heb mij dan maar eventjes rechtgezet in mijn stoel, in de hoop dat ik dan niet meer zou zeveren. Ik was binnen de minuut weer vertrokken. Word ik wakker, heeft de jongen naast mij toch wel mijn tweede stoel in beslag genomen zeker! Drie stoelen, dat is toch wel wat overdreven hè!? Hij lag dan ook nog met zijn stinkende voeten tegen mijn fleeceke. Gelukkig dat ik dat fleeceke over mij gelegd had, anders was ik stinkend af het vliegtuig gekomen. Ik was nog aan het twijfelen om hem "per ongeluk" wakker te stompen, maar zo onuitstaanbaar ben ik nu ook weer niet.
Als ik in Brussel aankwam, begon ik toch wel wat zenuwachtig te worden. Niet enkel om mijn familie terug te zien, maar ook om mijn bagage terug te vinden. Met zo een transfervlucht weet je maar nooit. Na eventjes wachten, zag ik dan toch mijn bagage. Mijn trekrugzak was natuurlijk wel boven een andere valies op de band gekomen, waardoor ik nog even een zotte move moest doen. Ik kon daar maar net aan en dan moest ik mijn zak daar nog overheffen. Elegant is anders!
Richting uitgang, spannend! Aan de pascontrole was het vreemd om weer Nederlands te horen en te spreken. Toen ik door de deur ging zag ik direct ons vake staan. Dan ben ik beginnen zwaaien. Daarna zag ik ons Hanne en ons Moeke, maar die zagen mij niet. Wel grappig! Ik heb ze direct alledrie geknuffeld, in het midden van de doorgang. Niemand kon nog door. Ik had natuurlijk weer tranen van geluk bij het weerzien. Ik heb ze toch gemist hoor, mijn sjoekes!
Ik was wel niet goed voorbereid. Daar stond ik dan, gekleed in een joggingbroek, slippers, twee marcellekes (dat is warmer dan 1) en een dun vestje. Gelukkig hadden ze voor mij een dikke winterjas en een warme sjaal bij. Ik kwam buiten en ik bevroos. Ons Hanne heeft zelfs nog een foto getrokken van mij met mijn teenslippers in de sneeuw. Brrrrrr! Dertig graden verschil, dat valt niet te onderschatten.
Het was wel eventjes wennen. Na zo drie maanden buitenland is er voor mij veel veranderd, maar voor iedereen hier in België (Yes, ik kan weer een trema gebruiken) is alles gewoon hetzelfde gebleven. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik denk dat je dat gevoel pas echt kan begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Ondertussen ben ik al wat geaklimatiseerd. Ik heb al meegedaan aan een loopwedstrijd in Kerstman-outfit (in de sneeuw). Ik ben met ons Vake van de Deltahelling gaan sleeën. Ik ben Gluhwein gaan drinken met Mapske. Ik ben volledig in winter- en kerststemming. Zalig! Eigenlijk ook wel wondermooi, vind ik, zo sneeuwlandschappen.
In elk geval... Australië: ik kan het ten zeerste aanbevelen. De natuur is er om stil van te worden. Wondermooi! Je kan er uren op een plaats zitten en gewoon kijken en genieten van het uitzicht. Je wordt daar zo gelukkig van... Je kan je niet inbeelden dat er ook erge dingen gebeuren. Die momenten zijn zo intens. Je zit een beetje in een roes van geluk.
Ik sluit mijn blog af met een wijze boodschap. Eigenlijk is het leven zoals mijn natte voeten moment op St Andrews Beach. Ik was aan het genieten van de zon, de zee en de wind. Ik liep eventjes met mijn ogen dicht. Komt er een grote golf aan, waardoor ik tot aan mijn knieën nat was. Niet echt een leuk gevoel, maar dat gaat over. Ik heb gewoon verder genoten van de zon. Genieten is de boodschap dus!
Ik besluit net dat mijn blog niet mijn blog zou zijn, als ik niet afsluit met een mopje. Daarom deze mop:
Een Hollander ontmoet een Engelsman. Ze beginnen te praten over hun beroep. Zegt de Hollander tegen de Engelsman "I fok horses." Waarop de Engelsman verbaasd "Pardon?" zegt. "Yes, paarden!", zegt de Hollander.
Ik heb deze mop in het Engels kunnen vertellen aan Ofer en Jen (Israëliër en Engelse) en die begrepen dat en konden er zelfs met lachen. Dat is kunnen hè!
Leuk dat jullie mijn blog gevolgd hebben! Merci! Wie weet komt er een vervolg... Heleen in Schoenenland, Heleen in Kleedjesland, Heleen in Sjakossenland,... Wie een goed idee heeft, kan het altijd mailen of sms-en.
Dikke kussen,
een zeer tevreden Heleen
maandag 20 december 2010
maandag 6 december 2010
Corinne en flashen
Hi,
Boehoehoehoehoehoehoeoe! Mijn laatste nacht in Australie... Boehoehoehoehoehoeoe!
Voor ik zaterdag naar Corinne vertrok ben ik nog naar het Operahuis gaan zien. Zo schoon! En ik had nog gelukook! Ik heb zo geklaagd over dat ik nog niet veel knappe surfers/lifeguard lijven had gezien. Kwamen daar gewoon honderden gespierde kerels aan in verschillende fluo-gekleurde Speedo's. Ik waande mij in de zevende hemel! Echt! En die waren daar gewoon ineens he! Dat was nu echt MIJN fotomoment aan het operahuis. Stomme kip die ik was, had ik natuurlijk mijn camera niet bij. Ik vervloekte mezelf echt. Ik zag het zo voor mij. Ik met rond mij een harem knappe lijven in fluo speedo's met op de achtergrond het operahuis. Ik had de foto ingekaderd en boven mijn bed gehangen. Ik had het aan iedereen laten zien. Maar ja, dan maar kijken he. Het was een of ander evenement en voor een goed doel, blablabla. Ik heb niet goed geluisterd. Ik zat ergens anders met mijn gedachten.
Ik ben nu net terug van Corinne, die in Loftus woont, vlakbij Sydney. Het was super leuk en grappig! Die haar papa had net een bedrijfskerstfeestje in hun tuin. Kom ik daar dus aan en kon ik direct mee van het feestbuffet beginnen smullen. Die hadden veel te veel. Plus het dessert was Pavlova. Jammie! En er was champagne! Mmmmm! Wel leuk. Dat deed mij een beetje aan thuis denken. Die haar ouders waren tipsy en grappig. Dat waren super lieve en leuke mensen. Ik word hier overal zo goed onthaald door iedereen. Dat is niet te doen! Echt waar! Ik kreeg daar zelfs een eigen kamer. Corinne haar oudere broer en zus wonen niet meer thuis.
Na ingedronken te hebben met de collega's van Corinne's dad, hebben we ons klaargemaakt om te gaan feesten in Sydney. Een vriendin van Corinne, gaf een afscheidsfeestje. Hup, met de trein naar Sydney. Komen we daar aan op de flat van een vriendin, met prachtig zicht op Darling Harbour, ... Wat was me dat!? Echt! Die waren al super dronken en stoned. Die zaten daar gewoon lijntjes te snuiven met een opgerold briefje van 20 dollar op een groot, schoon portret dat in een kader zat met de muziek loeihard. Corinne en ik zaten daar maar wat op te kijken. Die was wel grappig. Corinne kan echt naief zijn (maar op een goede manier). Enfin, gelukkig zijn we vrij snel naar de party in de Cargobar gegaan. Mijn eerste keer op een echte guestlist hier... Woepwoep! Daar waren we iedereen wel vrij snel verloren, dus hebben we ons maar geamuseerd met zijn twee. Mmmm en we hebben een super lekkere jug cocktail gedronken, waar we de naam nog steeds niet van weten. Blijkbaar, kwamen we de dag nadien te weten, was die vriendin buiten gesmeten op haar eigen afscheidsfeestje omdat ze, met een paar andere vrienden, aan het snuiven in de jongenstoiletten.
Zondag was een beachday met Corinne. Na uitgeslapen te hebben, zijn we naar Crunella gegaan. Daar ben ik bijna verdronken. Haha! Man, de zee is hier zo anders dan in Belgie en Europa. De stroming in de oceaan hier is ongelooflijk sterk en vooral onvoorspelbaar voor niet-Australiers. Gelukkig is Corinne lifeguard geweest voor een paar zomers. Ik had dus mijn persoonlijke lifeguard. Eens ze mij had uitgelegd hoe je overleefd in zo'n grote golven, was het wel leuk. Maar ik moest toch eerst wel even bekomen van de vele borrels en de vele blote-borsten-momenten. Ik bedoel... Hoe kan je nu op je borsten letten, als je zoveel zout binnenkrijgt!? Leg me dat eens uit! Het lijkt ook echt alsof je in een wasmachine zit. Het enige verschil is dat, als ik in een wasmachine zou zitten, ik zou weten dat ik niet ver verwijderd kan zijn van mijn beginpunt. In de oceaan is dat wat anders. Je kan overal boven water komen. Uiteindelijk is het niet zo moeilijk en moet je gewoon onder de golf door duiken. Maar dat blijft toch een beetje vreemd, vooral in het begin. Het is ook vrij vermoeiend, want vaak kom je net boven en moet je alweer duiken voor de volgende golf die een meter boven je hoofd komt. Die dag heb ik ook veel vriendinnen van Corinne ontmoet. Ze ging mij voorstellen aan haar vriendinnen. Allemaal stuk voor stuk sportieve en leuke grieten. Die avond hebben we naar the Break-up gezien met Mich, het lief van Corinne. Grappig hoor, zo een vent die constant babbelt tijdens de film en tips geeft aan Vince Vaughn van "He should have done that and that...". Funny!
Vandaag, mijn laatste dag, was, hoe kon het anders, weer een beachday! Zo een goed weer dat het was. Lekker lekker! Corinne, die het vertikt om zonnecreme te gebruiken, was verbrand en dat heeft die anders nooit. Ik ben ook weer een beetje bijgebruind. Er waren veel knappe, gebruinde en goede surfers om naar te kijken en over te babbelen. De zee was verfrissend. Echt een top laatste-dag!
Daarna ben ik bij een grappige Chinees UGGs gaan kopen voor mijn lieve zusjes en lief Anneke van Lucske! Als ik iets fout mee had, moest ik zeggen dat er een domme Chinees in de UGGstore stond, die niet goed Engels sprak en een beetje raar deed. Grappig, klein meneertje! "Everything taller than me is tall, everything like me is okay!" Je had moeten zien hoe klein die was... Ik weet wel nog niet goed hoe ik al die Uggs mee naar huis ga nemen... Die zakken geraken niet meer in mijn zak.
Grrrrrr! Bijt mij hier juist een mozzie in mijn kin! Echt een domme plaats om een muggenbeet te hebben. Stomme mozzies!
Afscheid nemen van Corinne en haar ouders was weer niet makkelijk. Maar I'll be back someday! Ik moet, van Corinne en haar ouders, en je weet dat ik altijd doe wat ik gezegd word.
Nu zit ik dus weer in Sydney centrum. Ik heb net mijn zak gepakt. Ik denk dat ik er nog nooit in geslaagd ben om zo goed in te pakken. Hopelijk weegt mijn zak nu niet te veel. Vorige keer zat ik aan 18kg, dus ik heb nog 2 kg overschot. Moet lukken!
Morgenvroeg wandel ik voor de laatste keer nog eens naar de opera om daar te genieten van de frisse wind en de zeelucht (voor dat laatste moet ik wel geluk hebben). Lijkt mij een goede plek om afscheid te nemen van Australie en even naar mijn happy place te gaan...
Om 1pm trek ik dan naar de luchthaven en om 3.45pm vertrek ik richting Belgie. Vanaf woensdag 7u 's morgens is het dus weer Heleen-in-sneeuwland in plaats van Heleen-in-Kangoeroeland... (Uit respect graag enkele seconden stilte).
Cheers my dears!
Bisous bisous!
Heleen
Boehoehoehoehoehoehoeoe! Mijn laatste nacht in Australie... Boehoehoehoehoehoeoe!
Voor ik zaterdag naar Corinne vertrok ben ik nog naar het Operahuis gaan zien. Zo schoon! En ik had nog gelukook! Ik heb zo geklaagd over dat ik nog niet veel knappe surfers/lifeguard lijven had gezien. Kwamen daar gewoon honderden gespierde kerels aan in verschillende fluo-gekleurde Speedo's. Ik waande mij in de zevende hemel! Echt! En die waren daar gewoon ineens he! Dat was nu echt MIJN fotomoment aan het operahuis. Stomme kip die ik was, had ik natuurlijk mijn camera niet bij. Ik vervloekte mezelf echt. Ik zag het zo voor mij. Ik met rond mij een harem knappe lijven in fluo speedo's met op de achtergrond het operahuis. Ik had de foto ingekaderd en boven mijn bed gehangen. Ik had het aan iedereen laten zien. Maar ja, dan maar kijken he. Het was een of ander evenement en voor een goed doel, blablabla. Ik heb niet goed geluisterd. Ik zat ergens anders met mijn gedachten.
Ik ben nu net terug van Corinne, die in Loftus woont, vlakbij Sydney. Het was super leuk en grappig! Die haar papa had net een bedrijfskerstfeestje in hun tuin. Kom ik daar dus aan en kon ik direct mee van het feestbuffet beginnen smullen. Die hadden veel te veel. Plus het dessert was Pavlova. Jammie! En er was champagne! Mmmmm! Wel leuk. Dat deed mij een beetje aan thuis denken. Die haar ouders waren tipsy en grappig. Dat waren super lieve en leuke mensen. Ik word hier overal zo goed onthaald door iedereen. Dat is niet te doen! Echt waar! Ik kreeg daar zelfs een eigen kamer. Corinne haar oudere broer en zus wonen niet meer thuis.
Na ingedronken te hebben met de collega's van Corinne's dad, hebben we ons klaargemaakt om te gaan feesten in Sydney. Een vriendin van Corinne, gaf een afscheidsfeestje. Hup, met de trein naar Sydney. Komen we daar aan op de flat van een vriendin, met prachtig zicht op Darling Harbour, ... Wat was me dat!? Echt! Die waren al super dronken en stoned. Die zaten daar gewoon lijntjes te snuiven met een opgerold briefje van 20 dollar op een groot, schoon portret dat in een kader zat met de muziek loeihard. Corinne en ik zaten daar maar wat op te kijken. Die was wel grappig. Corinne kan echt naief zijn (maar op een goede manier). Enfin, gelukkig zijn we vrij snel naar de party in de Cargobar gegaan. Mijn eerste keer op een echte guestlist hier... Woepwoep! Daar waren we iedereen wel vrij snel verloren, dus hebben we ons maar geamuseerd met zijn twee. Mmmm en we hebben een super lekkere jug cocktail gedronken, waar we de naam nog steeds niet van weten. Blijkbaar, kwamen we de dag nadien te weten, was die vriendin buiten gesmeten op haar eigen afscheidsfeestje omdat ze, met een paar andere vrienden, aan het snuiven in de jongenstoiletten.
Zondag was een beachday met Corinne. Na uitgeslapen te hebben, zijn we naar Crunella gegaan. Daar ben ik bijna verdronken. Haha! Man, de zee is hier zo anders dan in Belgie en Europa. De stroming in de oceaan hier is ongelooflijk sterk en vooral onvoorspelbaar voor niet-Australiers. Gelukkig is Corinne lifeguard geweest voor een paar zomers. Ik had dus mijn persoonlijke lifeguard. Eens ze mij had uitgelegd hoe je overleefd in zo'n grote golven, was het wel leuk. Maar ik moest toch eerst wel even bekomen van de vele borrels en de vele blote-borsten-momenten. Ik bedoel... Hoe kan je nu op je borsten letten, als je zoveel zout binnenkrijgt!? Leg me dat eens uit! Het lijkt ook echt alsof je in een wasmachine zit. Het enige verschil is dat, als ik in een wasmachine zou zitten, ik zou weten dat ik niet ver verwijderd kan zijn van mijn beginpunt. In de oceaan is dat wat anders. Je kan overal boven water komen. Uiteindelijk is het niet zo moeilijk en moet je gewoon onder de golf door duiken. Maar dat blijft toch een beetje vreemd, vooral in het begin. Het is ook vrij vermoeiend, want vaak kom je net boven en moet je alweer duiken voor de volgende golf die een meter boven je hoofd komt. Die dag heb ik ook veel vriendinnen van Corinne ontmoet. Ze ging mij voorstellen aan haar vriendinnen. Allemaal stuk voor stuk sportieve en leuke grieten. Die avond hebben we naar the Break-up gezien met Mich, het lief van Corinne. Grappig hoor, zo een vent die constant babbelt tijdens de film en tips geeft aan Vince Vaughn van "He should have done that and that...". Funny!
Vandaag, mijn laatste dag, was, hoe kon het anders, weer een beachday! Zo een goed weer dat het was. Lekker lekker! Corinne, die het vertikt om zonnecreme te gebruiken, was verbrand en dat heeft die anders nooit. Ik ben ook weer een beetje bijgebruind. Er waren veel knappe, gebruinde en goede surfers om naar te kijken en over te babbelen. De zee was verfrissend. Echt een top laatste-dag!
Daarna ben ik bij een grappige Chinees UGGs gaan kopen voor mijn lieve zusjes en lief Anneke van Lucske! Als ik iets fout mee had, moest ik zeggen dat er een domme Chinees in de UGGstore stond, die niet goed Engels sprak en een beetje raar deed. Grappig, klein meneertje! "Everything taller than me is tall, everything like me is okay!" Je had moeten zien hoe klein die was... Ik weet wel nog niet goed hoe ik al die Uggs mee naar huis ga nemen... Die zakken geraken niet meer in mijn zak.
Grrrrrr! Bijt mij hier juist een mozzie in mijn kin! Echt een domme plaats om een muggenbeet te hebben. Stomme mozzies!
Afscheid nemen van Corinne en haar ouders was weer niet makkelijk. Maar I'll be back someday! Ik moet, van Corinne en haar ouders, en je weet dat ik altijd doe wat ik gezegd word.
Nu zit ik dus weer in Sydney centrum. Ik heb net mijn zak gepakt. Ik denk dat ik er nog nooit in geslaagd ben om zo goed in te pakken. Hopelijk weegt mijn zak nu niet te veel. Vorige keer zat ik aan 18kg, dus ik heb nog 2 kg overschot. Moet lukken!
Morgenvroeg wandel ik voor de laatste keer nog eens naar de opera om daar te genieten van de frisse wind en de zeelucht (voor dat laatste moet ik wel geluk hebben). Lijkt mij een goede plek om afscheid te nemen van Australie en even naar mijn happy place te gaan...
Om 1pm trek ik dan naar de luchthaven en om 3.45pm vertrek ik richting Belgie. Vanaf woensdag 7u 's morgens is het dus weer Heleen-in-sneeuwland in plaats van Heleen-in-Kangoeroeland... (Uit respect graag enkele seconden stilte).
Cheers my dears!
Bisous bisous!
Heleen
donderdag 2 december 2010
Where did my money go?
Hello,
Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
"Dear Karl en Jenny,
Thank you for giving me the love for food!
Thank you for everything!
Love, Heleen
I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!
Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...
Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...
Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?
Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!
Groetjes,
Heleen
Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
"Dear Karl en Jenny,
Thank you for giving me the love for food!
Thank you for everything!
Love, Heleen
I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!
Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...
Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...
Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?
Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!
Groetjes,
Heleen
Abonneren op:
Reacties (Atom)