Goed aangekomen

Hello!

Was ik eindelijk gewend aan het Australische qwerty-toetsenbord, moet ik hier thuis natuurlijk weer wennen aan een azerty... Voor diegene die mij nog niet gezien hebben, typ ik nu mijn laatste blogbericht.

In Sydney ben ik goed vertrokken: volle zon en 30°C. Ik vond het dus niet nodig om mijn jeansrokje en teenslippers om te ruilen in warmere kledij. In de vlieghaven was het wel nog even stressen. Ik had geen enkel idee van het gewicht van mijn rugzak, maar hij voelde wat zwaar aan. Veel geld had ik wel niet meer om extra kilo's te betalen... Aan de check-in sprong ik dus bijna een gat in de lucht. Ik zag dat tellertje net op 20,00 kg stoppen. Ik was super blij. Zeg ik zo enthousiast tegen die mevrouw van de balie "Amai, dat heb ik goed gedaan! Exact 20kg." Helaas deelde ze niet in mijn enthousiasme en kon er zelfs geen lach af.
Mijn eerste vlucht van 14 uur (Sydney - Abu Dhabi) was, al bij al, snel voorbij. Ik heb zoveel mogelijk films gekeken en zo weinig mogelijk geslapen. Slapen ging sowieso niet, aangezien ik net achter de rij voor gezinnen met kleine kindjes zat.

In Abu Dhabi moest ik maar 3 uurtjes wachten. Die ben ik doorgekomen met mijn Ipod, mijn boek EAT PRAY LOVE (echt goed), een watertje en 7Up. De laatste twee waren samen goed voor maar liefst €14. "Wablieft???",  dat had mijn reactie moeten zijn, maar ik was een beetje moe en verward. Ik heb dus maar gewoon betaald. Ik heb er wel dubbel van genoten om er toch mijn geld uit te halen. Op een helder moment heb ik in Abu Dhabi mijn minirok gewisseld in een comfy joggingbroek om in Brussel toch niet te vergaan van de kou. Slimme zet, bleek achteraf.

Bij mijn tweede vlucht van 6 uur (Abu Dhabi - Brussel) had ik meer geluk met mijn plaats in het vliegtuig. Ik zat helemaal achteraan, ver verwijderd van de wenende kindjes. Had ik toch ook nog eens het pure geluk dat ik een rij van vier stoelen moest delen met één jongen zeker! Dolle pret! Twee stoelen helemaal alleen voor mij. Ruimte zat! Ik heb dan maar mijn vliegtuigfleeceke over mij gelegd, mijn vliegtuigslaapmaskertje opgezet en mijn vliegtuigsokken aangedaan (koud hoor zo met teenslippers in airco). Leve de vliegtuigpakketjes! Mannekes, ik heb daar geslapen... Amai! Bijna de hele vlucht lang! Op een gegeven moment werd ik wel wakker omdat ik een beetje aan het zeveren was op mijn fleeceke. Je moet dat begrijpen: Je ligt met je hoofd wat naar beneden. Je mond gaat een beetje open. Het is sneller gebeurd dan je denkt. Hopelijk had niemand het gezien... Ik heb mij dan maar eventjes rechtgezet in mijn stoel, in de hoop dat ik dan niet meer zou zeveren. Ik was binnen de minuut weer vertrokken. Word ik wakker, heeft de jongen naast mij toch wel mijn tweede stoel in beslag genomen zeker! Drie stoelen, dat is toch wel wat overdreven hè!? Hij lag dan ook nog met zijn stinkende voeten tegen mijn fleeceke. Gelukkig dat ik dat fleeceke over mij gelegd had, anders was ik stinkend af het vliegtuig gekomen. Ik was nog aan het twijfelen om hem "per ongeluk" wakker te stompen, maar zo onuitstaanbaar ben ik nu ook weer niet.

Als ik in Brussel aankwam, begon ik toch wel wat zenuwachtig te worden. Niet enkel om mijn familie terug te zien, maar ook om mijn bagage terug te vinden. Met zo een transfervlucht weet je maar nooit. Na eventjes wachten, zag ik dan toch mijn bagage. Mijn trekrugzak was natuurlijk wel boven een andere valies op de band gekomen, waardoor ik nog even een zotte move moest doen. Ik kon daar maar net aan en dan moest ik mijn zak daar nog overheffen. Elegant is anders!
Richting uitgang, spannend! Aan de pascontrole was het vreemd om weer Nederlands te horen en te spreken. Toen ik door de deur ging zag ik direct ons vake staan. Dan ben ik beginnen zwaaien. Daarna zag ik ons Hanne en ons Moeke, maar die zagen mij niet. Wel grappig! Ik heb ze direct alledrie geknuffeld, in het midden van de doorgang. Niemand kon nog door. Ik had natuurlijk weer tranen van geluk bij het weerzien. Ik heb ze toch gemist hoor, mijn sjoekes!
Ik was wel niet goed voorbereid. Daar stond ik dan, gekleed in een joggingbroek, slippers, twee marcellekes (dat is warmer dan 1) en een dun vestje. Gelukkig hadden ze voor mij een dikke winterjas en een warme sjaal bij. Ik kwam buiten en ik bevroos. Ons Hanne heeft zelfs nog een foto getrokken van mij met mijn teenslippers in de sneeuw. Brrrrrr! Dertig graden verschil, dat valt niet te onderschatten.

Het was wel eventjes wennen. Na zo drie maanden buitenland is er voor mij veel veranderd, maar voor iedereen hier in België (Yes, ik kan weer een trema gebruiken) is alles gewoon hetzelfde gebleven. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik denk dat je dat gevoel pas echt kan begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Ondertussen ben ik al wat geaklimatiseerd. Ik heb al meegedaan aan een loopwedstrijd in Kerstman-outfit (in de sneeuw). Ik ben met ons Vake van de Deltahelling gaan sleeën. Ik ben Gluhwein gaan drinken met Mapske. Ik ben volledig in winter- en kerststemming. Zalig! Eigenlijk ook wel wondermooi, vind ik, zo sneeuwlandschappen.

In elk geval... Australië: ik kan het ten zeerste aanbevelen. De natuur is er om stil van te worden. Wondermooi! Je kan er uren op een plaats zitten en gewoon kijken en genieten van het uitzicht. Je wordt daar zo gelukkig van... Je kan je niet inbeelden dat er ook erge dingen gebeuren. Die momenten zijn zo intens. Je zit een beetje in een roes van geluk.
Ik sluit mijn blog af met een wijze boodschap. Eigenlijk is het leven zoals mijn natte voeten moment op St Andrews Beach. Ik was aan het genieten van de zon, de zee en de wind. Ik liep eventjes met mijn ogen dicht. Komt er een grote golf aan, waardoor ik tot aan mijn knieën nat was. Niet echt een leuk gevoel, maar dat gaat over. Ik heb gewoon verder genoten van de zon. Genieten is de boodschap dus!

Ik besluit net dat mijn blog niet mijn blog zou zijn, als ik niet afsluit met een mopje. Daarom deze mop:
Een Hollander ontmoet een Engelsman. Ze beginnen te praten over hun beroep. Zegt de Hollander tegen de Engelsman "I fok horses." Waarop de Engelsman verbaasd "Pardon?" zegt. "Yes, paarden!", zegt de Hollander.

Ik heb deze mop in het Engels kunnen vertellen aan Ofer en Jen (Israëliër en Engelse) en die begrepen dat en konden er zelfs met lachen. Dat is kunnen hè!
Leuk dat jullie mijn blog gevolgd hebben! Merci! Wie weet komt er een vervolg... Heleen in Schoenenland, Heleen in Kleedjesland, Heleen in Sjakossenland,... Wie een goed idee heeft, kan het altijd mailen of sms-en.

Dikke kussen,

een zeer tevreden Heleen