Where did my money go?

Hello,

Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
                                  "Dear Karl en Jenny,
                                  Thank you for giving me the love for food!
                                  Thank you for everything!
                                  Love, Heleen
                                  I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!

Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...

Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...

Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?

Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!

Groetjes,

Heleen