Hello!
Was ik eindelijk gewend aan het Australische qwerty-toetsenbord, moet ik hier thuis natuurlijk weer wennen aan een azerty... Voor diegene die mij nog niet gezien hebben, typ ik nu mijn laatste blogbericht.
In Sydney ben ik goed vertrokken: volle zon en 30°C. Ik vond het dus niet nodig om mijn jeansrokje en teenslippers om te ruilen in warmere kledij. In de vlieghaven was het wel nog even stressen. Ik had geen enkel idee van het gewicht van mijn rugzak, maar hij voelde wat zwaar aan. Veel geld had ik wel niet meer om extra kilo's te betalen... Aan de check-in sprong ik dus bijna een gat in de lucht. Ik zag dat tellertje net op 20,00 kg stoppen. Ik was super blij. Zeg ik zo enthousiast tegen die mevrouw van de balie "Amai, dat heb ik goed gedaan! Exact 20kg." Helaas deelde ze niet in mijn enthousiasme en kon er zelfs geen lach af.
Mijn eerste vlucht van 14 uur (Sydney - Abu Dhabi) was, al bij al, snel voorbij. Ik heb zoveel mogelijk films gekeken en zo weinig mogelijk geslapen. Slapen ging sowieso niet, aangezien ik net achter de rij voor gezinnen met kleine kindjes zat.
In Abu Dhabi moest ik maar 3 uurtjes wachten. Die ben ik doorgekomen met mijn Ipod, mijn boek EAT PRAY LOVE (echt goed), een watertje en 7Up. De laatste twee waren samen goed voor maar liefst €14. "Wablieft???", dat had mijn reactie moeten zijn, maar ik was een beetje moe en verward. Ik heb dus maar gewoon betaald. Ik heb er wel dubbel van genoten om er toch mijn geld uit te halen. Op een helder moment heb ik in Abu Dhabi mijn minirok gewisseld in een comfy joggingbroek om in Brussel toch niet te vergaan van de kou. Slimme zet, bleek achteraf.
Bij mijn tweede vlucht van 6 uur (Abu Dhabi - Brussel) had ik meer geluk met mijn plaats in het vliegtuig. Ik zat helemaal achteraan, ver verwijderd van de wenende kindjes. Had ik toch ook nog eens het pure geluk dat ik een rij van vier stoelen moest delen met één jongen zeker! Dolle pret! Twee stoelen helemaal alleen voor mij. Ruimte zat! Ik heb dan maar mijn vliegtuigfleeceke over mij gelegd, mijn vliegtuigslaapmaskertje opgezet en mijn vliegtuigsokken aangedaan (koud hoor zo met teenslippers in airco). Leve de vliegtuigpakketjes! Mannekes, ik heb daar geslapen... Amai! Bijna de hele vlucht lang! Op een gegeven moment werd ik wel wakker omdat ik een beetje aan het zeveren was op mijn fleeceke. Je moet dat begrijpen: Je ligt met je hoofd wat naar beneden. Je mond gaat een beetje open. Het is sneller gebeurd dan je denkt. Hopelijk had niemand het gezien... Ik heb mij dan maar eventjes rechtgezet in mijn stoel, in de hoop dat ik dan niet meer zou zeveren. Ik was binnen de minuut weer vertrokken. Word ik wakker, heeft de jongen naast mij toch wel mijn tweede stoel in beslag genomen zeker! Drie stoelen, dat is toch wel wat overdreven hè!? Hij lag dan ook nog met zijn stinkende voeten tegen mijn fleeceke. Gelukkig dat ik dat fleeceke over mij gelegd had, anders was ik stinkend af het vliegtuig gekomen. Ik was nog aan het twijfelen om hem "per ongeluk" wakker te stompen, maar zo onuitstaanbaar ben ik nu ook weer niet.
Als ik in Brussel aankwam, begon ik toch wel wat zenuwachtig te worden. Niet enkel om mijn familie terug te zien, maar ook om mijn bagage terug te vinden. Met zo een transfervlucht weet je maar nooit. Na eventjes wachten, zag ik dan toch mijn bagage. Mijn trekrugzak was natuurlijk wel boven een andere valies op de band gekomen, waardoor ik nog even een zotte move moest doen. Ik kon daar maar net aan en dan moest ik mijn zak daar nog overheffen. Elegant is anders!
Richting uitgang, spannend! Aan de pascontrole was het vreemd om weer Nederlands te horen en te spreken. Toen ik door de deur ging zag ik direct ons vake staan. Dan ben ik beginnen zwaaien. Daarna zag ik ons Hanne en ons Moeke, maar die zagen mij niet. Wel grappig! Ik heb ze direct alledrie geknuffeld, in het midden van de doorgang. Niemand kon nog door. Ik had natuurlijk weer tranen van geluk bij het weerzien. Ik heb ze toch gemist hoor, mijn sjoekes!
Ik was wel niet goed voorbereid. Daar stond ik dan, gekleed in een joggingbroek, slippers, twee marcellekes (dat is warmer dan 1) en een dun vestje. Gelukkig hadden ze voor mij een dikke winterjas en een warme sjaal bij. Ik kwam buiten en ik bevroos. Ons Hanne heeft zelfs nog een foto getrokken van mij met mijn teenslippers in de sneeuw. Brrrrrr! Dertig graden verschil, dat valt niet te onderschatten.
Het was wel eventjes wennen. Na zo drie maanden buitenland is er voor mij veel veranderd, maar voor iedereen hier in België (Yes, ik kan weer een trema gebruiken) is alles gewoon hetzelfde gebleven. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik denk dat je dat gevoel pas echt kan begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Ondertussen ben ik al wat geaklimatiseerd. Ik heb al meegedaan aan een loopwedstrijd in Kerstman-outfit (in de sneeuw). Ik ben met ons Vake van de Deltahelling gaan sleeën. Ik ben Gluhwein gaan drinken met Mapske. Ik ben volledig in winter- en kerststemming. Zalig! Eigenlijk ook wel wondermooi, vind ik, zo sneeuwlandschappen.
In elk geval... Australië: ik kan het ten zeerste aanbevelen. De natuur is er om stil van te worden. Wondermooi! Je kan er uren op een plaats zitten en gewoon kijken en genieten van het uitzicht. Je wordt daar zo gelukkig van... Je kan je niet inbeelden dat er ook erge dingen gebeuren. Die momenten zijn zo intens. Je zit een beetje in een roes van geluk.
Ik sluit mijn blog af met een wijze boodschap. Eigenlijk is het leven zoals mijn natte voeten moment op St Andrews Beach. Ik was aan het genieten van de zon, de zee en de wind. Ik liep eventjes met mijn ogen dicht. Komt er een grote golf aan, waardoor ik tot aan mijn knieën nat was. Niet echt een leuk gevoel, maar dat gaat over. Ik heb gewoon verder genoten van de zon. Genieten is de boodschap dus!
Ik besluit net dat mijn blog niet mijn blog zou zijn, als ik niet afsluit met een mopje. Daarom deze mop:
Een Hollander ontmoet een Engelsman. Ze beginnen te praten over hun beroep. Zegt de Hollander tegen de Engelsman "I fok horses." Waarop de Engelsman verbaasd "Pardon?" zegt. "Yes, paarden!", zegt de Hollander.
Ik heb deze mop in het Engels kunnen vertellen aan Ofer en Jen (Israëliër en Engelse) en die begrepen dat en konden er zelfs met lachen. Dat is kunnen hè!
Leuk dat jullie mijn blog gevolgd hebben! Merci! Wie weet komt er een vervolg... Heleen in Schoenenland, Heleen in Kleedjesland, Heleen in Sjakossenland,... Wie een goed idee heeft, kan het altijd mailen of sms-en.
Dikke kussen,
een zeer tevreden Heleen
maandag 20 december 2010
maandag 6 december 2010
Corinne en flashen
Hi,
Boehoehoehoehoehoehoeoe! Mijn laatste nacht in Australie... Boehoehoehoehoehoeoe!
Voor ik zaterdag naar Corinne vertrok ben ik nog naar het Operahuis gaan zien. Zo schoon! En ik had nog gelukook! Ik heb zo geklaagd over dat ik nog niet veel knappe surfers/lifeguard lijven had gezien. Kwamen daar gewoon honderden gespierde kerels aan in verschillende fluo-gekleurde Speedo's. Ik waande mij in de zevende hemel! Echt! En die waren daar gewoon ineens he! Dat was nu echt MIJN fotomoment aan het operahuis. Stomme kip die ik was, had ik natuurlijk mijn camera niet bij. Ik vervloekte mezelf echt. Ik zag het zo voor mij. Ik met rond mij een harem knappe lijven in fluo speedo's met op de achtergrond het operahuis. Ik had de foto ingekaderd en boven mijn bed gehangen. Ik had het aan iedereen laten zien. Maar ja, dan maar kijken he. Het was een of ander evenement en voor een goed doel, blablabla. Ik heb niet goed geluisterd. Ik zat ergens anders met mijn gedachten.
Ik ben nu net terug van Corinne, die in Loftus woont, vlakbij Sydney. Het was super leuk en grappig! Die haar papa had net een bedrijfskerstfeestje in hun tuin. Kom ik daar dus aan en kon ik direct mee van het feestbuffet beginnen smullen. Die hadden veel te veel. Plus het dessert was Pavlova. Jammie! En er was champagne! Mmmmm! Wel leuk. Dat deed mij een beetje aan thuis denken. Die haar ouders waren tipsy en grappig. Dat waren super lieve en leuke mensen. Ik word hier overal zo goed onthaald door iedereen. Dat is niet te doen! Echt waar! Ik kreeg daar zelfs een eigen kamer. Corinne haar oudere broer en zus wonen niet meer thuis.
Na ingedronken te hebben met de collega's van Corinne's dad, hebben we ons klaargemaakt om te gaan feesten in Sydney. Een vriendin van Corinne, gaf een afscheidsfeestje. Hup, met de trein naar Sydney. Komen we daar aan op de flat van een vriendin, met prachtig zicht op Darling Harbour, ... Wat was me dat!? Echt! Die waren al super dronken en stoned. Die zaten daar gewoon lijntjes te snuiven met een opgerold briefje van 20 dollar op een groot, schoon portret dat in een kader zat met de muziek loeihard. Corinne en ik zaten daar maar wat op te kijken. Die was wel grappig. Corinne kan echt naief zijn (maar op een goede manier). Enfin, gelukkig zijn we vrij snel naar de party in de Cargobar gegaan. Mijn eerste keer op een echte guestlist hier... Woepwoep! Daar waren we iedereen wel vrij snel verloren, dus hebben we ons maar geamuseerd met zijn twee. Mmmm en we hebben een super lekkere jug cocktail gedronken, waar we de naam nog steeds niet van weten. Blijkbaar, kwamen we de dag nadien te weten, was die vriendin buiten gesmeten op haar eigen afscheidsfeestje omdat ze, met een paar andere vrienden, aan het snuiven in de jongenstoiletten.
Zondag was een beachday met Corinne. Na uitgeslapen te hebben, zijn we naar Crunella gegaan. Daar ben ik bijna verdronken. Haha! Man, de zee is hier zo anders dan in Belgie en Europa. De stroming in de oceaan hier is ongelooflijk sterk en vooral onvoorspelbaar voor niet-Australiers. Gelukkig is Corinne lifeguard geweest voor een paar zomers. Ik had dus mijn persoonlijke lifeguard. Eens ze mij had uitgelegd hoe je overleefd in zo'n grote golven, was het wel leuk. Maar ik moest toch eerst wel even bekomen van de vele borrels en de vele blote-borsten-momenten. Ik bedoel... Hoe kan je nu op je borsten letten, als je zoveel zout binnenkrijgt!? Leg me dat eens uit! Het lijkt ook echt alsof je in een wasmachine zit. Het enige verschil is dat, als ik in een wasmachine zou zitten, ik zou weten dat ik niet ver verwijderd kan zijn van mijn beginpunt. In de oceaan is dat wat anders. Je kan overal boven water komen. Uiteindelijk is het niet zo moeilijk en moet je gewoon onder de golf door duiken. Maar dat blijft toch een beetje vreemd, vooral in het begin. Het is ook vrij vermoeiend, want vaak kom je net boven en moet je alweer duiken voor de volgende golf die een meter boven je hoofd komt. Die dag heb ik ook veel vriendinnen van Corinne ontmoet. Ze ging mij voorstellen aan haar vriendinnen. Allemaal stuk voor stuk sportieve en leuke grieten. Die avond hebben we naar the Break-up gezien met Mich, het lief van Corinne. Grappig hoor, zo een vent die constant babbelt tijdens de film en tips geeft aan Vince Vaughn van "He should have done that and that...". Funny!
Vandaag, mijn laatste dag, was, hoe kon het anders, weer een beachday! Zo een goed weer dat het was. Lekker lekker! Corinne, die het vertikt om zonnecreme te gebruiken, was verbrand en dat heeft die anders nooit. Ik ben ook weer een beetje bijgebruind. Er waren veel knappe, gebruinde en goede surfers om naar te kijken en over te babbelen. De zee was verfrissend. Echt een top laatste-dag!
Daarna ben ik bij een grappige Chinees UGGs gaan kopen voor mijn lieve zusjes en lief Anneke van Lucske! Als ik iets fout mee had, moest ik zeggen dat er een domme Chinees in de UGGstore stond, die niet goed Engels sprak en een beetje raar deed. Grappig, klein meneertje! "Everything taller than me is tall, everything like me is okay!" Je had moeten zien hoe klein die was... Ik weet wel nog niet goed hoe ik al die Uggs mee naar huis ga nemen... Die zakken geraken niet meer in mijn zak.
Grrrrrr! Bijt mij hier juist een mozzie in mijn kin! Echt een domme plaats om een muggenbeet te hebben. Stomme mozzies!
Afscheid nemen van Corinne en haar ouders was weer niet makkelijk. Maar I'll be back someday! Ik moet, van Corinne en haar ouders, en je weet dat ik altijd doe wat ik gezegd word.
Nu zit ik dus weer in Sydney centrum. Ik heb net mijn zak gepakt. Ik denk dat ik er nog nooit in geslaagd ben om zo goed in te pakken. Hopelijk weegt mijn zak nu niet te veel. Vorige keer zat ik aan 18kg, dus ik heb nog 2 kg overschot. Moet lukken!
Morgenvroeg wandel ik voor de laatste keer nog eens naar de opera om daar te genieten van de frisse wind en de zeelucht (voor dat laatste moet ik wel geluk hebben). Lijkt mij een goede plek om afscheid te nemen van Australie en even naar mijn happy place te gaan...
Om 1pm trek ik dan naar de luchthaven en om 3.45pm vertrek ik richting Belgie. Vanaf woensdag 7u 's morgens is het dus weer Heleen-in-sneeuwland in plaats van Heleen-in-Kangoeroeland... (Uit respect graag enkele seconden stilte).
Cheers my dears!
Bisous bisous!
Heleen
Boehoehoehoehoehoehoeoe! Mijn laatste nacht in Australie... Boehoehoehoehoehoeoe!
Voor ik zaterdag naar Corinne vertrok ben ik nog naar het Operahuis gaan zien. Zo schoon! En ik had nog gelukook! Ik heb zo geklaagd over dat ik nog niet veel knappe surfers/lifeguard lijven had gezien. Kwamen daar gewoon honderden gespierde kerels aan in verschillende fluo-gekleurde Speedo's. Ik waande mij in de zevende hemel! Echt! En die waren daar gewoon ineens he! Dat was nu echt MIJN fotomoment aan het operahuis. Stomme kip die ik was, had ik natuurlijk mijn camera niet bij. Ik vervloekte mezelf echt. Ik zag het zo voor mij. Ik met rond mij een harem knappe lijven in fluo speedo's met op de achtergrond het operahuis. Ik had de foto ingekaderd en boven mijn bed gehangen. Ik had het aan iedereen laten zien. Maar ja, dan maar kijken he. Het was een of ander evenement en voor een goed doel, blablabla. Ik heb niet goed geluisterd. Ik zat ergens anders met mijn gedachten.
Ik ben nu net terug van Corinne, die in Loftus woont, vlakbij Sydney. Het was super leuk en grappig! Die haar papa had net een bedrijfskerstfeestje in hun tuin. Kom ik daar dus aan en kon ik direct mee van het feestbuffet beginnen smullen. Die hadden veel te veel. Plus het dessert was Pavlova. Jammie! En er was champagne! Mmmmm! Wel leuk. Dat deed mij een beetje aan thuis denken. Die haar ouders waren tipsy en grappig. Dat waren super lieve en leuke mensen. Ik word hier overal zo goed onthaald door iedereen. Dat is niet te doen! Echt waar! Ik kreeg daar zelfs een eigen kamer. Corinne haar oudere broer en zus wonen niet meer thuis.
Na ingedronken te hebben met de collega's van Corinne's dad, hebben we ons klaargemaakt om te gaan feesten in Sydney. Een vriendin van Corinne, gaf een afscheidsfeestje. Hup, met de trein naar Sydney. Komen we daar aan op de flat van een vriendin, met prachtig zicht op Darling Harbour, ... Wat was me dat!? Echt! Die waren al super dronken en stoned. Die zaten daar gewoon lijntjes te snuiven met een opgerold briefje van 20 dollar op een groot, schoon portret dat in een kader zat met de muziek loeihard. Corinne en ik zaten daar maar wat op te kijken. Die was wel grappig. Corinne kan echt naief zijn (maar op een goede manier). Enfin, gelukkig zijn we vrij snel naar de party in de Cargobar gegaan. Mijn eerste keer op een echte guestlist hier... Woepwoep! Daar waren we iedereen wel vrij snel verloren, dus hebben we ons maar geamuseerd met zijn twee. Mmmm en we hebben een super lekkere jug cocktail gedronken, waar we de naam nog steeds niet van weten. Blijkbaar, kwamen we de dag nadien te weten, was die vriendin buiten gesmeten op haar eigen afscheidsfeestje omdat ze, met een paar andere vrienden, aan het snuiven in de jongenstoiletten.
Zondag was een beachday met Corinne. Na uitgeslapen te hebben, zijn we naar Crunella gegaan. Daar ben ik bijna verdronken. Haha! Man, de zee is hier zo anders dan in Belgie en Europa. De stroming in de oceaan hier is ongelooflijk sterk en vooral onvoorspelbaar voor niet-Australiers. Gelukkig is Corinne lifeguard geweest voor een paar zomers. Ik had dus mijn persoonlijke lifeguard. Eens ze mij had uitgelegd hoe je overleefd in zo'n grote golven, was het wel leuk. Maar ik moest toch eerst wel even bekomen van de vele borrels en de vele blote-borsten-momenten. Ik bedoel... Hoe kan je nu op je borsten letten, als je zoveel zout binnenkrijgt!? Leg me dat eens uit! Het lijkt ook echt alsof je in een wasmachine zit. Het enige verschil is dat, als ik in een wasmachine zou zitten, ik zou weten dat ik niet ver verwijderd kan zijn van mijn beginpunt. In de oceaan is dat wat anders. Je kan overal boven water komen. Uiteindelijk is het niet zo moeilijk en moet je gewoon onder de golf door duiken. Maar dat blijft toch een beetje vreemd, vooral in het begin. Het is ook vrij vermoeiend, want vaak kom je net boven en moet je alweer duiken voor de volgende golf die een meter boven je hoofd komt. Die dag heb ik ook veel vriendinnen van Corinne ontmoet. Ze ging mij voorstellen aan haar vriendinnen. Allemaal stuk voor stuk sportieve en leuke grieten. Die avond hebben we naar the Break-up gezien met Mich, het lief van Corinne. Grappig hoor, zo een vent die constant babbelt tijdens de film en tips geeft aan Vince Vaughn van "He should have done that and that...". Funny!
Vandaag, mijn laatste dag, was, hoe kon het anders, weer een beachday! Zo een goed weer dat het was. Lekker lekker! Corinne, die het vertikt om zonnecreme te gebruiken, was verbrand en dat heeft die anders nooit. Ik ben ook weer een beetje bijgebruind. Er waren veel knappe, gebruinde en goede surfers om naar te kijken en over te babbelen. De zee was verfrissend. Echt een top laatste-dag!
Daarna ben ik bij een grappige Chinees UGGs gaan kopen voor mijn lieve zusjes en lief Anneke van Lucske! Als ik iets fout mee had, moest ik zeggen dat er een domme Chinees in de UGGstore stond, die niet goed Engels sprak en een beetje raar deed. Grappig, klein meneertje! "Everything taller than me is tall, everything like me is okay!" Je had moeten zien hoe klein die was... Ik weet wel nog niet goed hoe ik al die Uggs mee naar huis ga nemen... Die zakken geraken niet meer in mijn zak.
Grrrrrr! Bijt mij hier juist een mozzie in mijn kin! Echt een domme plaats om een muggenbeet te hebben. Stomme mozzies!
Afscheid nemen van Corinne en haar ouders was weer niet makkelijk. Maar I'll be back someday! Ik moet, van Corinne en haar ouders, en je weet dat ik altijd doe wat ik gezegd word.
Nu zit ik dus weer in Sydney centrum. Ik heb net mijn zak gepakt. Ik denk dat ik er nog nooit in geslaagd ben om zo goed in te pakken. Hopelijk weegt mijn zak nu niet te veel. Vorige keer zat ik aan 18kg, dus ik heb nog 2 kg overschot. Moet lukken!
Morgenvroeg wandel ik voor de laatste keer nog eens naar de opera om daar te genieten van de frisse wind en de zeelucht (voor dat laatste moet ik wel geluk hebben). Lijkt mij een goede plek om afscheid te nemen van Australie en even naar mijn happy place te gaan...
Om 1pm trek ik dan naar de luchthaven en om 3.45pm vertrek ik richting Belgie. Vanaf woensdag 7u 's morgens is het dus weer Heleen-in-sneeuwland in plaats van Heleen-in-Kangoeroeland... (Uit respect graag enkele seconden stilte).
Cheers my dears!
Bisous bisous!
Heleen
donderdag 2 december 2010
Where did my money go?
Hello,
Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
"Dear Karl en Jenny,
Thank you for giving me the love for food!
Thank you for everything!
Love, Heleen
I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!
Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...
Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...
Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?
Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!
Groetjes,
Heleen
Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
"Dear Karl en Jenny,
Thank you for giving me the love for food!
Thank you for everything!
Love, Heleen
I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!
Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...
Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...
Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?
Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!
Groetjes,
Heleen
zondag 28 november 2010
Eat eat eat! Mange mange!
HELLO!
Amai seg, lang geleden... Woepsie! Time flies when you're having fun! Ik ben net twee weken in St Andrews Beach, bij Karl en Jenny. Ik ben hier aan het wwoofen. Ik maak hier pasta en sorbet en roomijs. Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm! Meer kan ik niet zeggen. Echt lekker en leuk!
Na mijn treinrit, waarop ik naar gewoonte weer naar een vreemde man zijn levensverhaal moest luisteren, pikte Karl mij op in het treinstation in Frankston. Grappig want ik stond te wachten achter de bussen, niet de meest tactische plaats. Hier aangekomen, ontmoet ik de vier andere wwoofers: drie Franse meisjes (van 22), Melany en Fanny (tweeling) en Maud, en de Noorse 40-jarige Marianne. Die laatste blijkt een geval apart te zijn. De eerste drie zijn drie zalige grieten!
Omdat ik de momenten zo grappig vond, geef ik hier een voorbeeld van de momenten die ik met Marianne deelde. De eerste dag stak ze constant haar vinger in de lucht om een vraag te stellen. Raar aangezien je dat enkel op school doet... Niet? De tweede dag maak ik met haar agnelotti's (gevulde pasta's). Vraagt ze mij... Oh ja, je moet weten dat de naam van het bedrijfje van Karl en Jenny "Bella pasta e dolce" noemt. Vraagt Marianne mij "What means Dolce?". "Ah, ", zeg ik, "dat betekent desert in het Italiaans.". Waarop zij antwoordt, "Oh! ... And what means Gabana? Cause you have Dolce & Gabana?" Ik keek daar naar van "Goeie mop jom!", maar die was dus doodserieus. Sorry, maar probeer dan eens niet in de lach te schieten... Echt niet makkelijk hoor! De derde dag zegt ze tegen mij "Oh, You 're 24? Really? I thought you were my age?". Wat? Ik 40 jaar? Melany deed het bijna in haar broek van het lachen... Nu schatten mensen mij altijd jonger en die denkt gewoon dat ik 40 jaar ben! Pfu! Ik 's avonds natuurlijk in de spiegel kijken of ik rimpels had. Naar mijn mening zijn er nog geen te bespeuren (maar ik had mijn lenzen wel niet meer in). Nog iets grappigs is, dat die op een markt aan een van de andere marktkramers vroeg of ze wisten of ze ergens roomijs verkochten... Ja, duh!!! Wij verkopen dat zelf. Kieke! Enfin, die is wel lief ze, maar echt wel super raar. Van karakter lijkt die het jongste van ons allemaal, maar die is het oudste.
Op mijn tweede dag hier heb ik mijn eigen gevulde pasta mogen maken. Het enige wat mij opgelegd was, was dat het iets met olijven moest zijn. Dus heb ik een dagje 'das experiment' gedaan. Testen en proeven en proeven en proeven... Dat een beetje veranderen, dat een beetje verminderen, dat verwijderen, iets nieuw toevoegen, ... Uiteindelijk draagt het product nu de naam "Heleen's Peninsula Olive and wild Fennel REDuction agnelotti". Er zit ricotta, olijven, geroosterde sesamzaadjes, wilde fennel en een soort rode wijnextract in. Echt yummie! ... en vooral leuk! Ik bedoel, ik heb een product met mijn naam op hier... in Australie... Wie kan dat zeggen? Dat vind ik eigenlijk het tofste, zo experimenteren.
Alles hier draait eigenlijk rond "play". Karl en Jenny zeggen ook altijd "Go and play", ook al gaat het om lunch maken. Creeer maar iets. Doe wat je wil en amuseer je. Een goede filosofie! We eten hier dan ook vrij vaak grappige dingen. Nasturtium bloemen, bladeren van gewassen in hun tuin, ... Dingen die ik anders nooit zou eten. Jenny nam mij de eerste dag mee in de tuin en zei "Everything in our garden you can eat." Natuurlijk moet er bij mij dan het grapje "I'll leave the chair for you." bij. Hahaha! Funny! De goede humor heb ik hier nog niet verleerd. In het begin moest ik daar wel wat om lachen. Ik voelde mij percies een schaap ofzo. Zo in een tuin staan en van alle plantjes een stukje afbreken en dat opeten (ook bloemen). Enfin, ik wou eigenlijk tot het punt komen waarop ik zeg dat ze hier vegetarisch zijn. Dus geen vis en vlees! Ben een beetje afgedwaald... Oeps!
Ik ben vorige week met de Franse meisjes een dagje naar Melbourne geweest. Dat was wel leuk. Goed weer en een super mooie stad. Mooie gebouwen, leuke sfeer. Echt zalig! We hadden het wel verdiend hoor. We werken hier vaak van half 9 's morgens tot 9 's avonds. De tijd vliegt hier. We hebben veel gezien, veel rondgelopen, ook wat gerelaxt in het zonnetje. Plezant! 's Avonds kwamen Jen en Karl ons normaal gezien ophalen. Maar na een half uur, in de koude wind, staan we nog altijd voor de Safeway in Rosebud... Zij ook stuurden ze... Toch is er niemand te zien. Stonden we natuurlijk voor de vekeerde Safeway. Hun gsm stond ook op stil, dus wij konden die niet bereiken. Drie keer raden wie zei "Hier moeten we eraf , denk ik." Hoewel de buschauffeur ons ging zeggen waar we moesten afstappen, dacht ik natuurlijk slim te zijn. Ik bedoel, hoeveel Safeways kunnen er zijn in een dorp. Dat was een abrouti moment. Oh ja, 'abrouti' is het franse woord voor stommerik of zoiets. Dat gebruiken we hier veel. Enfin, we zijn thuis geraakt in the end.
We hebben voor het afscheid van de Franse meisjes en Marianne een franse crepeparty gehouden. Ik heb schone papieren hoedjes gemaakt, want geen party zonder partyhoedjes... De Franse maakten de crepes. Mmmm! Echt lekker! Chocolade, aardbeien, pindakaas, honing, .... En eerst waren er de zoute crepes met mmm tomatensaus, tapenades, ... De rest ben ik al vergeten eigenlijk. Maar het was echt delicious! We hebben ons goed geamuseerd. Een beetje onnozel gedaan en goed gelachen. Na de meisjes afgezet te hebben aan de ferry, ben ik met Jenny en Karl naar de jacuzzi en het zwembad van de broer van Karl vertrokken. Toen ik uit het bubbelbad (openlucht met zicht op zee, jaloers?) kwam, zag ik er, moet ik toegeven, wel 40 jaar uit. Ik was compleet verrimpeld. Wij hadden daar volgens mij gewoon drie uur in gezeten. Ik was echt de queen of the chill! Relax was my middle name!
Het enige leuke aan dat de andere wwoofers vertrokken, was dat de badkamer volledig voor mij alleen was. Dat is wel zalig, moet ik zeggen. Een eigen badkamer, een eigen kamer, een proper bed, een groot bed, ... Luxe in vergelijking met de hostels. Het vertrek van de meisjes hield natuurlijk in dat ik ineens alleen met Jenny alles moest maken in vergelijking met vijf wwoofers voordien. Maar uiteindelijk valt dat goed mee.
Ze gebruiken mij hier ook als promotiemateriaal. Ik heb al pasta gemaakt in de stand op de markt zelf. Trekt veel aandacht ze! Mensen komen dan zo zien en vragen wat je aan het doen bent. Leuk! Vandaag heb ik pesto gemaakt op de markt. Die pesto vloog gewoon de deur uit. Ik kon het niet bijhouden... Ook dit is een nieuw product en ja, ook de pesto draagt mijn naam. "Heleen's seriously good pesto". Klinkt goed he! Ik moest alles wel op het gevoel doen, want we waren een weegschaal vergeten. Proeven dan maar! Dat is wel eens leuk zo op een markt staan en mensen lokken. En ik ben blij dat het lukte, anders moesten we overgaan tot plan B. Dat was in bikini rondlopen met de sorbets en roomijs. Zou wel wat koud geweest zijn vandaag. Er stond hier een strak windje.
Vandaag ben ik ook gaan wandelen op het strand. Dat is hier super mooi! Echt waar. Een droomstrand! Op zo een moment ben je echt volledig 'zen'. Ik heb gewoon wat tranen gelaten van geluk. Beschamend eigenlijk! Maar niemand te zien, dus geen probleem. Ah ja, Karl en Jenny denken altijd dat ik het te koud heb, dus die geven mij hier de grappigste jassen als ik buiten ga. Dus daar liep ik dan op het strand met een jas die koeien te groot was. Precies een zeilboot met die hevige wind. Ik was gewoon kapot op het einde omdat die jas veel te veel wind pakte en dan in los zand wandelen... Vermoeiend! Het grappige is dat ik dan ook verrast werd door een super grote golf die tot ver op het strand kwam en mij tot op mijn knieen kleddernat maakte. Ze hadden mij dus beter gummylaarzen gegeven. Ik deed het wel bijna in mijn broek van het lachen omdat dat zo een onnozele situatie was. Ik amuseer mij hier eigenlijk echt kostelijk! Spijtig dat ik donderdag naar Syndney vlieg... Dat is, als Karl en Jenny mij niet vastketenen, zoals ze zeggen te doen. Ik moet nog bedenken welke party we gaan geven voor mijn afscheid... Ik denk iets met veel chocolade... Oeh, en misschien in de jacuzzi... Jaja, ik begin goede ideeen (sorry, heb nog altijd de trema niet gevonden) te krijgen.
Sorry dat mijn verhaal niet zo dag per dag is nu, maar ik heb te lang niet meer geschreven en ik ben een paar dingen al vergeten. Maar nu hebben jullie een idee van wat ik hier allemaal doe. Nu ga ik slapen, want ikmoet er morgen weer uit voor meer pasta en overheerlijke sorbets.
Foto's komen op facebook van zodra ik in Sydney ben.
Love,
Heleen Relax Conaerts
Amai seg, lang geleden... Woepsie! Time flies when you're having fun! Ik ben net twee weken in St Andrews Beach, bij Karl en Jenny. Ik ben hier aan het wwoofen. Ik maak hier pasta en sorbet en roomijs. Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm! Meer kan ik niet zeggen. Echt lekker en leuk!
Na mijn treinrit, waarop ik naar gewoonte weer naar een vreemde man zijn levensverhaal moest luisteren, pikte Karl mij op in het treinstation in Frankston. Grappig want ik stond te wachten achter de bussen, niet de meest tactische plaats. Hier aangekomen, ontmoet ik de vier andere wwoofers: drie Franse meisjes (van 22), Melany en Fanny (tweeling) en Maud, en de Noorse 40-jarige Marianne. Die laatste blijkt een geval apart te zijn. De eerste drie zijn drie zalige grieten!
Omdat ik de momenten zo grappig vond, geef ik hier een voorbeeld van de momenten die ik met Marianne deelde. De eerste dag stak ze constant haar vinger in de lucht om een vraag te stellen. Raar aangezien je dat enkel op school doet... Niet? De tweede dag maak ik met haar agnelotti's (gevulde pasta's). Vraagt ze mij... Oh ja, je moet weten dat de naam van het bedrijfje van Karl en Jenny "Bella pasta e dolce" noemt. Vraagt Marianne mij "What means Dolce?". "Ah, ", zeg ik, "dat betekent desert in het Italiaans.". Waarop zij antwoordt, "Oh! ... And what means Gabana? Cause you have Dolce & Gabana?" Ik keek daar naar van "Goeie mop jom!", maar die was dus doodserieus. Sorry, maar probeer dan eens niet in de lach te schieten... Echt niet makkelijk hoor! De derde dag zegt ze tegen mij "Oh, You 're 24? Really? I thought you were my age?". Wat? Ik 40 jaar? Melany deed het bijna in haar broek van het lachen... Nu schatten mensen mij altijd jonger en die denkt gewoon dat ik 40 jaar ben! Pfu! Ik 's avonds natuurlijk in de spiegel kijken of ik rimpels had. Naar mijn mening zijn er nog geen te bespeuren (maar ik had mijn lenzen wel niet meer in). Nog iets grappigs is, dat die op een markt aan een van de andere marktkramers vroeg of ze wisten of ze ergens roomijs verkochten... Ja, duh!!! Wij verkopen dat zelf. Kieke! Enfin, die is wel lief ze, maar echt wel super raar. Van karakter lijkt die het jongste van ons allemaal, maar die is het oudste.
Op mijn tweede dag hier heb ik mijn eigen gevulde pasta mogen maken. Het enige wat mij opgelegd was, was dat het iets met olijven moest zijn. Dus heb ik een dagje 'das experiment' gedaan. Testen en proeven en proeven en proeven... Dat een beetje veranderen, dat een beetje verminderen, dat verwijderen, iets nieuw toevoegen, ... Uiteindelijk draagt het product nu de naam "Heleen's Peninsula Olive and wild Fennel REDuction agnelotti". Er zit ricotta, olijven, geroosterde sesamzaadjes, wilde fennel en een soort rode wijnextract in. Echt yummie! ... en vooral leuk! Ik bedoel, ik heb een product met mijn naam op hier... in Australie... Wie kan dat zeggen? Dat vind ik eigenlijk het tofste, zo experimenteren.
Alles hier draait eigenlijk rond "play". Karl en Jenny zeggen ook altijd "Go and play", ook al gaat het om lunch maken. Creeer maar iets. Doe wat je wil en amuseer je. Een goede filosofie! We eten hier dan ook vrij vaak grappige dingen. Nasturtium bloemen, bladeren van gewassen in hun tuin, ... Dingen die ik anders nooit zou eten. Jenny nam mij de eerste dag mee in de tuin en zei "Everything in our garden you can eat." Natuurlijk moet er bij mij dan het grapje "I'll leave the chair for you." bij. Hahaha! Funny! De goede humor heb ik hier nog niet verleerd. In het begin moest ik daar wel wat om lachen. Ik voelde mij percies een schaap ofzo. Zo in een tuin staan en van alle plantjes een stukje afbreken en dat opeten (ook bloemen). Enfin, ik wou eigenlijk tot het punt komen waarop ik zeg dat ze hier vegetarisch zijn. Dus geen vis en vlees! Ben een beetje afgedwaald... Oeps!
Ik ben vorige week met de Franse meisjes een dagje naar Melbourne geweest. Dat was wel leuk. Goed weer en een super mooie stad. Mooie gebouwen, leuke sfeer. Echt zalig! We hadden het wel verdiend hoor. We werken hier vaak van half 9 's morgens tot 9 's avonds. De tijd vliegt hier. We hebben veel gezien, veel rondgelopen, ook wat gerelaxt in het zonnetje. Plezant! 's Avonds kwamen Jen en Karl ons normaal gezien ophalen. Maar na een half uur, in de koude wind, staan we nog altijd voor de Safeway in Rosebud... Zij ook stuurden ze... Toch is er niemand te zien. Stonden we natuurlijk voor de vekeerde Safeway. Hun gsm stond ook op stil, dus wij konden die niet bereiken. Drie keer raden wie zei "Hier moeten we eraf , denk ik." Hoewel de buschauffeur ons ging zeggen waar we moesten afstappen, dacht ik natuurlijk slim te zijn. Ik bedoel, hoeveel Safeways kunnen er zijn in een dorp. Dat was een abrouti moment. Oh ja, 'abrouti' is het franse woord voor stommerik of zoiets. Dat gebruiken we hier veel. Enfin, we zijn thuis geraakt in the end.
We hebben voor het afscheid van de Franse meisjes en Marianne een franse crepeparty gehouden. Ik heb schone papieren hoedjes gemaakt, want geen party zonder partyhoedjes... De Franse maakten de crepes. Mmmm! Echt lekker! Chocolade, aardbeien, pindakaas, honing, .... En eerst waren er de zoute crepes met mmm tomatensaus, tapenades, ... De rest ben ik al vergeten eigenlijk. Maar het was echt delicious! We hebben ons goed geamuseerd. Een beetje onnozel gedaan en goed gelachen. Na de meisjes afgezet te hebben aan de ferry, ben ik met Jenny en Karl naar de jacuzzi en het zwembad van de broer van Karl vertrokken. Toen ik uit het bubbelbad (openlucht met zicht op zee, jaloers?) kwam, zag ik er, moet ik toegeven, wel 40 jaar uit. Ik was compleet verrimpeld. Wij hadden daar volgens mij gewoon drie uur in gezeten. Ik was echt de queen of the chill! Relax was my middle name!
Het enige leuke aan dat de andere wwoofers vertrokken, was dat de badkamer volledig voor mij alleen was. Dat is wel zalig, moet ik zeggen. Een eigen badkamer, een eigen kamer, een proper bed, een groot bed, ... Luxe in vergelijking met de hostels. Het vertrek van de meisjes hield natuurlijk in dat ik ineens alleen met Jenny alles moest maken in vergelijking met vijf wwoofers voordien. Maar uiteindelijk valt dat goed mee.
Ze gebruiken mij hier ook als promotiemateriaal. Ik heb al pasta gemaakt in de stand op de markt zelf. Trekt veel aandacht ze! Mensen komen dan zo zien en vragen wat je aan het doen bent. Leuk! Vandaag heb ik pesto gemaakt op de markt. Die pesto vloog gewoon de deur uit. Ik kon het niet bijhouden... Ook dit is een nieuw product en ja, ook de pesto draagt mijn naam. "Heleen's seriously good pesto". Klinkt goed he! Ik moest alles wel op het gevoel doen, want we waren een weegschaal vergeten. Proeven dan maar! Dat is wel eens leuk zo op een markt staan en mensen lokken. En ik ben blij dat het lukte, anders moesten we overgaan tot plan B. Dat was in bikini rondlopen met de sorbets en roomijs. Zou wel wat koud geweest zijn vandaag. Er stond hier een strak windje.
Vandaag ben ik ook gaan wandelen op het strand. Dat is hier super mooi! Echt waar. Een droomstrand! Op zo een moment ben je echt volledig 'zen'. Ik heb gewoon wat tranen gelaten van geluk. Beschamend eigenlijk! Maar niemand te zien, dus geen probleem. Ah ja, Karl en Jenny denken altijd dat ik het te koud heb, dus die geven mij hier de grappigste jassen als ik buiten ga. Dus daar liep ik dan op het strand met een jas die koeien te groot was. Precies een zeilboot met die hevige wind. Ik was gewoon kapot op het einde omdat die jas veel te veel wind pakte en dan in los zand wandelen... Vermoeiend! Het grappige is dat ik dan ook verrast werd door een super grote golf die tot ver op het strand kwam en mij tot op mijn knieen kleddernat maakte. Ze hadden mij dus beter gummylaarzen gegeven. Ik deed het wel bijna in mijn broek van het lachen omdat dat zo een onnozele situatie was. Ik amuseer mij hier eigenlijk echt kostelijk! Spijtig dat ik donderdag naar Syndney vlieg... Dat is, als Karl en Jenny mij niet vastketenen, zoals ze zeggen te doen. Ik moet nog bedenken welke party we gaan geven voor mijn afscheid... Ik denk iets met veel chocolade... Oeh, en misschien in de jacuzzi... Jaja, ik begin goede ideeen (sorry, heb nog altijd de trema niet gevonden) te krijgen.
Sorry dat mijn verhaal niet zo dag per dag is nu, maar ik heb te lang niet meer geschreven en ik ben een paar dingen al vergeten. Maar nu hebben jullie een idee van wat ik hier allemaal doe. Nu ga ik slapen, want ikmoet er morgen weer uit voor meer pasta en overheerlijke sorbets.
Foto's komen op facebook van zodra ik in Sydney ben.
Love,
Heleen Relax Conaerts
vrijdag 12 november 2010
Verder naar beneden
Hi,
Na mijn vorige trip van Darwin naar Alice Springs, begon ik aan mijn tweede trip in Alice Springs. Deze trip ging om het bezoeken van Ayers Rock, Uluru. 's Morgens besefte ik dat ik een te lange douche genomen had... Woopsies! Ik dacht "Die gaan weg zijn zonder mij", dus ik ren enorm chaotisch buiten met mijn trekkersrugzak, dagrugzak, sjakosj en flessen water in de hand. Zat iedereen daar rustig op de bus te wachten. Goede eerste indruk, Conaerts! (Ik ben de enige van mijn vorige groep. De mensen van mijn vorige groep vertrokken een dag vroeger.)
Als we allemaal op de bus zitten, valt mijn eerste indruk van de groep wat tegen. In mijn vorige groep waren de mensen namelijk een voor een pareltjes. In deze groep zaten veel Aziaten, die geen engels spraken, en een paar koppels, die altijd wat asocialer zijn. De eerste dag zijn we naar de Olgas gereden. Een groep van 36 rotsen. Schoon! Daar hebben we een wandeling gedaan. Wel grappig, want iedereen had zo een vliegennetje voor over zijn hoed te trekken. Vliegen zijn een echte pest hier. Ik had ook zo een netje, maar geen hoedje ofzo. Dat zou pas echt een stom zicht geweest zijn. Dus ik heb dat niet gebruikt. Ik bedoel, dat past echt niet bij mijn imago. Haha! Al snel word ik dikke vrienden met Jerome, een Fransman uit Lyon (ook 24). Echt een grappige kerel. Die Fransmannen die weten mij hier wel te bekoren! Na de wandeling gaan we dan naar de plaats waar je naar de zonsodergang bij Ayers Rock kan zien. Pech voor ons, want het is bewolkt en er is dus geen zon die op de Rock schijnt... Daar ontmoet ik Jodi, een meisje van mijn vorige groep. Ik spreek met haar af om 's avonds een pintje te drinken.
Na zonsondergang gaan we terug naar ons kamp. Daar deel ik een tent met frenchie (Jerome). Wij pasten echt bij elkaar. We gingen beide een douche nemen, dus pakken we onze handdoek. Hadden wij toch gewoon dezelfde met vierkanten van Ikea zeker! Ik die met de rode tinten. Hij die met de blauwe. Onnozel ze! Percies zo een getrouwd koppel met alles hetzelfde alleen in een andere kleur.
Die avond eten we bbq, nl. kamelenworsten en kangoeroesteak. Mmmmmm! Lekker! Sommige hadden wel wat problemen met de kameel, omdat we overdag bij een kamelenfarm gestopt waren. Ik had daar persoonlijk geen probleem mee. Zo een kamelenworst is eigenlijk niet speciaal. Dat smaakt als een gewone worst. Na het eten drinken we gezellig een pintje. De meesten besluiten om vroeg in bed te kruipen. We moeten de volgende dag namelijk om 3.55u opstaan voor de zonsopgang. Ik ga dan maar naar het kamp van Jodi. Daar kom ik ook Wayne, onze vorige tourgids, tegen. We zijn met ons drie naar een lookout gegaan. Niet dat je veel kon zien s'nachts, maar het was wel leuk. Uiteindelijk ben ik om 3.16u terug in mijn tent... Woopsies! Nog maar een dik half uurtje slapen...
Opstaan deed pijn, maar de zonsopgang was echt de moeite. Ik kan het niet beschrijven. Uluru kleurt rood door de opkomende zon. Echt mooi om te zien! Nadien rijden we naar Uluru om een wandeling rond de basis van de Rock te doen. Je moet weten dat het daar super warm is. Je drinkt een liter water per uur (verplicht). Je zeult dus een grote fles water mee. Denk je dat ze daar wc's voorzien? Nee! Je drinkt dus uren aan een stuk water. Dan moet je een wandeling doen van 45min., meteen gevolgd door een van 2uur en GEEN WC he! Ze zeggen "Elke boom is een wc". Ok, geen probleem! Maar niet als ik niet kan zien of er een slang of spin onder dat lange gras zit hoor! Ik heb dat laatste stuk gesnelwandeld. Jerome natuurlijk maar lachen met mij. Maar ik voelde mij echt niet goed op het einde. Gewoon van mijn plas op te houden. Na mijn deugddoende wc-bezoekje, zijn we dan terug naar het kamp gegaan.
Onderweg stoppen we om hout te verzamelen voor het kampvuur. Daar gebeurt het dan. Ik loop, naar oude gewoonte, verloren in de bush... Je loopt daar rond zoveel boompjes dat je op de duur niet meer weet waar de weg nu weer was. Ik zag een goede tak en ging daar heen. Was iedereen ineens verdwenen natuurlijk. Ik hoorde ook geen stemmen meer... Wat doe je dan? Gewoon beginnen stappen zeker! Ik kon mij wel niet herinneren dat ik zo lang gestapt had. Gelukkig reed een andere bus van onze organisatie voorbij onze bus op de weg, en toeterde die. Liep ik blijkbaar paralel met de weg en van onze bus weg. Ik had nog lang kunnen stappen... Maar ik was niet de enige. Mr. Frenchie was ook verkeerd gelopen. s'Avonds dan met zijn allen gezellig rond het kampvuur. Die nacht slaapt iedereen in een swag bij het kampvuur. Echt gezellig! Sterren kijken...
De volgende dag moesten we weer vroeg op om een wandeling te maken in Kings Canion. Echt prachtig! Wel vermoeiend. Ik struikel ook constant. Wat gevaarlijk blijkt te zijn als je zo dicht tegen een afgrond loopt. Ik weet niet wat dat hier is. Met mijn platte schoenen struikel ik altijd. Dat heb ik thuis met mijn hakken niet hoor! :-)
Daarna rijden we dan weer richting Alice Springs. We spreken 's avonds af in Annies om iets te eten. Echt super leuk! Ambiance tot en met. Slim van mij om Jugs of beer met jongens te delen (ironisch bedoeld). Ik was super snel tipsy! Ik kon die echt niet bijhouden! In Annies kom ik ook Corinne, Offer en Jen van mijn vorige groep tegen. Daarna dan maar naar een andere pub om wat verder te vieren. Echt plezant! Op het einde moet ik afscheid nemen van Jerome en de rest. Dat is altijd zo spijtig! Jerome zei dat hij mij ging missen. Het rare is dat dat ook zo is. Ik dacht net hetzelfde. Je kent iemand maar sinds drie dagen en toch mis je die... Echt raar! Enfin, we spreken af dat ik naar Lyon kom volgend jaar. We zullen zien of het er echt van komt...
Weer maar drie uurtjes slapen, want die ochtend nadien pikken ze mij op om 6.45u om van Alice Springs tot Adelaide te rijden. Het leuke is dat ik met Offer en Jen (van de eerste groep) op de bus zit. Dolle pret dus! Deze trip is vooral een trip om van A naar B te geraken. Niet veel stops dus. Enkel 's avonds stoppen we in Cooper Peddy, een opalmijn-stadje. Daar overnachten we in ondergrondse caves. Wel een beetje griezelig, maar een leuke ervaring! Daar krijgen we ook een rondleiding in de mijn. Toch vreemd hoor, zo huizen onder de grond zonder licht.
De volgende dag trekken we verder richting Adelaide. We maken een korte stop aan een Saltlake. Die zijn hier meestal uitgedroogd, waardoor je eerst over een dikke laag zout moet vooraleer je aan het water komt. Dat zout bleef aan uw voeten en kuiten plakken. Vrij ambetant. Ik had s'avonds klompen van voeten. Gewoon van dat zout. Echt niet te doen! 's Avonds komen we dan aan in Adelaide. Wat een verschil in temperatuur! De +35 graden van het Northern Territory ben je sneller gewoon dan de 18 graden hier in Adelaide... 's Avonds spreken we weer met onze groep af in een bar. Eindelijk eens een bar met goedkoop bier!
De volgende dag verken ik met Jen de stad (Offer had al op voorhand een wijntour geboekt, waar we niet meer bij konden). Blijkt dat er niet veel te zien is in Adelaide. We wandelen dus gewoon maar wat rond en amuseren ons. s' Avonds nemen we in de goedkope-bier-bar afscheid van Offer, die de volgende dag vroeg vertrekt.
Dat brengt me bij vandaag. Jen en ik hebben weer wat rondgehangen in de stad en deze avond vertrekken we richting Melbourne met het vliegtuig. Daar komen we dan deze nacht aan. Morgenvroeg vertrek ik richting mijn Wwooof-familie. Daar ga ik fruit plukken, eieren rapen, pasta en sorbet maken, die verkopen op lokale marktjes, ... Klinkt leuk, niet? In ruil krijg ik gratis accomodatie en eten. Ik doe het vooral om eens in een Australisch gezin te leven. Je ontmoet hier namelijk niet veel Australiers tijdens het reizen. Enkel Duitsers... Ik ga een dikke twee weken bij het gezin blijven en daarna trek ik richting Sydney.
Ziezo, nu zijn jullie weer up to date. Talk to you soon!
x
Heleen
Na mijn vorige trip van Darwin naar Alice Springs, begon ik aan mijn tweede trip in Alice Springs. Deze trip ging om het bezoeken van Ayers Rock, Uluru. 's Morgens besefte ik dat ik een te lange douche genomen had... Woopsies! Ik dacht "Die gaan weg zijn zonder mij", dus ik ren enorm chaotisch buiten met mijn trekkersrugzak, dagrugzak, sjakosj en flessen water in de hand. Zat iedereen daar rustig op de bus te wachten. Goede eerste indruk, Conaerts! (Ik ben de enige van mijn vorige groep. De mensen van mijn vorige groep vertrokken een dag vroeger.)
Als we allemaal op de bus zitten, valt mijn eerste indruk van de groep wat tegen. In mijn vorige groep waren de mensen namelijk een voor een pareltjes. In deze groep zaten veel Aziaten, die geen engels spraken, en een paar koppels, die altijd wat asocialer zijn. De eerste dag zijn we naar de Olgas gereden. Een groep van 36 rotsen. Schoon! Daar hebben we een wandeling gedaan. Wel grappig, want iedereen had zo een vliegennetje voor over zijn hoed te trekken. Vliegen zijn een echte pest hier. Ik had ook zo een netje, maar geen hoedje ofzo. Dat zou pas echt een stom zicht geweest zijn. Dus ik heb dat niet gebruikt. Ik bedoel, dat past echt niet bij mijn imago. Haha! Al snel word ik dikke vrienden met Jerome, een Fransman uit Lyon (ook 24). Echt een grappige kerel. Die Fransmannen die weten mij hier wel te bekoren! Na de wandeling gaan we dan naar de plaats waar je naar de zonsodergang bij Ayers Rock kan zien. Pech voor ons, want het is bewolkt en er is dus geen zon die op de Rock schijnt... Daar ontmoet ik Jodi, een meisje van mijn vorige groep. Ik spreek met haar af om 's avonds een pintje te drinken.
Na zonsondergang gaan we terug naar ons kamp. Daar deel ik een tent met frenchie (Jerome). Wij pasten echt bij elkaar. We gingen beide een douche nemen, dus pakken we onze handdoek. Hadden wij toch gewoon dezelfde met vierkanten van Ikea zeker! Ik die met de rode tinten. Hij die met de blauwe. Onnozel ze! Percies zo een getrouwd koppel met alles hetzelfde alleen in een andere kleur.
Die avond eten we bbq, nl. kamelenworsten en kangoeroesteak. Mmmmmm! Lekker! Sommige hadden wel wat problemen met de kameel, omdat we overdag bij een kamelenfarm gestopt waren. Ik had daar persoonlijk geen probleem mee. Zo een kamelenworst is eigenlijk niet speciaal. Dat smaakt als een gewone worst. Na het eten drinken we gezellig een pintje. De meesten besluiten om vroeg in bed te kruipen. We moeten de volgende dag namelijk om 3.55u opstaan voor de zonsopgang. Ik ga dan maar naar het kamp van Jodi. Daar kom ik ook Wayne, onze vorige tourgids, tegen. We zijn met ons drie naar een lookout gegaan. Niet dat je veel kon zien s'nachts, maar het was wel leuk. Uiteindelijk ben ik om 3.16u terug in mijn tent... Woopsies! Nog maar een dik half uurtje slapen...
Opstaan deed pijn, maar de zonsopgang was echt de moeite. Ik kan het niet beschrijven. Uluru kleurt rood door de opkomende zon. Echt mooi om te zien! Nadien rijden we naar Uluru om een wandeling rond de basis van de Rock te doen. Je moet weten dat het daar super warm is. Je drinkt een liter water per uur (verplicht). Je zeult dus een grote fles water mee. Denk je dat ze daar wc's voorzien? Nee! Je drinkt dus uren aan een stuk water. Dan moet je een wandeling doen van 45min., meteen gevolgd door een van 2uur en GEEN WC he! Ze zeggen "Elke boom is een wc". Ok, geen probleem! Maar niet als ik niet kan zien of er een slang of spin onder dat lange gras zit hoor! Ik heb dat laatste stuk gesnelwandeld. Jerome natuurlijk maar lachen met mij. Maar ik voelde mij echt niet goed op het einde. Gewoon van mijn plas op te houden. Na mijn deugddoende wc-bezoekje, zijn we dan terug naar het kamp gegaan.
Onderweg stoppen we om hout te verzamelen voor het kampvuur. Daar gebeurt het dan. Ik loop, naar oude gewoonte, verloren in de bush... Je loopt daar rond zoveel boompjes dat je op de duur niet meer weet waar de weg nu weer was. Ik zag een goede tak en ging daar heen. Was iedereen ineens verdwenen natuurlijk. Ik hoorde ook geen stemmen meer... Wat doe je dan? Gewoon beginnen stappen zeker! Ik kon mij wel niet herinneren dat ik zo lang gestapt had. Gelukkig reed een andere bus van onze organisatie voorbij onze bus op de weg, en toeterde die. Liep ik blijkbaar paralel met de weg en van onze bus weg. Ik had nog lang kunnen stappen... Maar ik was niet de enige. Mr. Frenchie was ook verkeerd gelopen. s'Avonds dan met zijn allen gezellig rond het kampvuur. Die nacht slaapt iedereen in een swag bij het kampvuur. Echt gezellig! Sterren kijken...
De volgende dag moesten we weer vroeg op om een wandeling te maken in Kings Canion. Echt prachtig! Wel vermoeiend. Ik struikel ook constant. Wat gevaarlijk blijkt te zijn als je zo dicht tegen een afgrond loopt. Ik weet niet wat dat hier is. Met mijn platte schoenen struikel ik altijd. Dat heb ik thuis met mijn hakken niet hoor! :-)
Daarna rijden we dan weer richting Alice Springs. We spreken 's avonds af in Annies om iets te eten. Echt super leuk! Ambiance tot en met. Slim van mij om Jugs of beer met jongens te delen (ironisch bedoeld). Ik was super snel tipsy! Ik kon die echt niet bijhouden! In Annies kom ik ook Corinne, Offer en Jen van mijn vorige groep tegen. Daarna dan maar naar een andere pub om wat verder te vieren. Echt plezant! Op het einde moet ik afscheid nemen van Jerome en de rest. Dat is altijd zo spijtig! Jerome zei dat hij mij ging missen. Het rare is dat dat ook zo is. Ik dacht net hetzelfde. Je kent iemand maar sinds drie dagen en toch mis je die... Echt raar! Enfin, we spreken af dat ik naar Lyon kom volgend jaar. We zullen zien of het er echt van komt...
Weer maar drie uurtjes slapen, want die ochtend nadien pikken ze mij op om 6.45u om van Alice Springs tot Adelaide te rijden. Het leuke is dat ik met Offer en Jen (van de eerste groep) op de bus zit. Dolle pret dus! Deze trip is vooral een trip om van A naar B te geraken. Niet veel stops dus. Enkel 's avonds stoppen we in Cooper Peddy, een opalmijn-stadje. Daar overnachten we in ondergrondse caves. Wel een beetje griezelig, maar een leuke ervaring! Daar krijgen we ook een rondleiding in de mijn. Toch vreemd hoor, zo huizen onder de grond zonder licht.
De volgende dag trekken we verder richting Adelaide. We maken een korte stop aan een Saltlake. Die zijn hier meestal uitgedroogd, waardoor je eerst over een dikke laag zout moet vooraleer je aan het water komt. Dat zout bleef aan uw voeten en kuiten plakken. Vrij ambetant. Ik had s'avonds klompen van voeten. Gewoon van dat zout. Echt niet te doen! 's Avonds komen we dan aan in Adelaide. Wat een verschil in temperatuur! De +35 graden van het Northern Territory ben je sneller gewoon dan de 18 graden hier in Adelaide... 's Avonds spreken we weer met onze groep af in een bar. Eindelijk eens een bar met goedkoop bier!
De volgende dag verken ik met Jen de stad (Offer had al op voorhand een wijntour geboekt, waar we niet meer bij konden). Blijkt dat er niet veel te zien is in Adelaide. We wandelen dus gewoon maar wat rond en amuseren ons. s' Avonds nemen we in de goedkope-bier-bar afscheid van Offer, die de volgende dag vroeg vertrekt.
Dat brengt me bij vandaag. Jen en ik hebben weer wat rondgehangen in de stad en deze avond vertrekken we richting Melbourne met het vliegtuig. Daar komen we dan deze nacht aan. Morgenvroeg vertrek ik richting mijn Wwooof-familie. Daar ga ik fruit plukken, eieren rapen, pasta en sorbet maken, die verkopen op lokale marktjes, ... Klinkt leuk, niet? In ruil krijg ik gratis accomodatie en eten. Ik doe het vooral om eens in een Australisch gezin te leven. Je ontmoet hier namelijk niet veel Australiers tijdens het reizen. Enkel Duitsers... Ik ga een dikke twee weken bij het gezin blijven en daarna trek ik richting Sydney.
Ziezo, nu zijn jullie weer up to date. Talk to you soon!
x
Heleen
zaterdag 6 november 2010
Huisjesslak 2
Hi,
Klaar voor deel 2? Ok.
De ochtend na mijn vlucht was de receptioniste mij niet vergeten. Ze heeft mij om half 5 stipt gewekt en op een vriendelijke manier. Buiten stonden een paar andere mensen ook te wachten om op dezelfde trip te vertrekken. Aan iedereens zakken te zien, ging het geen probleem zijn om meer dan 15 kg te hebben. Iedereen had meer bij.
Nadat iedereen opgepikt was, vertrokken we aan onze trip richting Alice Springs. We zijnde: onze tourguide Wayne (Mel Gibson Look-a-like, in zijn jonge jaren), Jen, Reahne, Alex, Jodi en Kat uit Engeland, Corinne uit Sydney, Jaquy uit Melbourne, Sinitchi (ofzoiets) uit Japan, Oliver uit Frankrijk, Offer uit Israel (zijn zin om zich voor te stellen was "I'm the best offer you'll ever get", zalig!) en ik. Echt de beste groep ooit, denk ik! Niemand kende elkaar en iedereen was tussen de 23 en 32. Wel leuk om weer eens met mijn leeftijdgenoten om te gaan.
De eerste dag bezoeken we Katherine Gorge. Omdat het de dagen voordien te veel geregend had, stond de rivier te hoog en konden we niet zwemmen in de gorge omwille van de krokkodillen. Wayne nam ons dan maar mee naar een pool waar, volgens hem, geen krokkodillen bij konden. Het zou een wandeling zijn van 15 minuutjes... Niet dus! Na een uur wandelen, waren we er nog niet. Dit op het heetste moment van de dag. De weg was in de blakke zon, lag vol met stenen die constant wegrolden onder uw voeten (ik ben wel 20 keer gestruikeld) en ging met momenten echt stijl omhoog. Iedereen was buiten adem. Je moest voortdurend water drinken. Het was bijna 40 graden. Echt niet te doen! Iedereen zijn t-shirt super nat van het zweet. Ik had ook erg grote blijnen, omdat ik zo dom was om geen sokken te dragen in mijn Allstars. Je moest ook voortdurend de vliegen van je gezicht slagen. Echt ambetant hoor. Die waren hyperactief. Gelukkig bleek de waterpoel wel de moeite te zijn. Een fris watertje met een grote waterval waar je kon onder zwemmen.
Nadien zijn we dan naar ons kamp getrokken. We stopten wel nog even in het dorp om in de bottleshop binnen te springen voor bier die avond. Daar maakten we dan ook een typisch dronken aboriginal gevecht mee. Een aboriginal vrouw die met een aboriginal man ruzie maakt. Ze gingen zelfs zo ver dat ze op elkaar spuwden en elkaar slagen gaven. Die vent trok zo hard aan die vrouw haar haar dat ze op de grond viel. Je mag niets doen, want dat is iets tussen die aboriginals. Die kunnen zich tegen u keren en de kans dat ze u beroven en dat je zelf slaag krijgt is groot. Echt vreemd hoor! Dat zijn niet de echte aboriginals natuurlijk.
's Avonds deed het douchke echt goed! Eindelijk niet meer het gevoel dat je een stront bent die vliegen aantrekt. Nadien hebben we pictionary gespeeld. Ook wel grappig! De tenten bleken super kleine chalets te zijn voor 2 mensen. Ik slaap in een hutje met Corinne (25, Sydney). Dat bed was het beste bed dat ik hier in Australie gehad heb. Een dikke matras. Super gewoon! Dit noem ik niet echt kamperen.
De volgende dag vertrekken we naar Tenant Creek. Een tocht van 700k's. Lang in de bus zitten dus... Tijdens de busrit test Wayne onze kennis. Waardoor ik besef dat ik mijn quiz-skills echt moet bijschaven... Voor de lunch stoppen we ergens bij een (rarara) pool. Lekker verfrissend na zo lang in de bus te zitten. Voor we in de bus stappen, zegt Wayne tegen mij "You should refill your bottle of water at that tap. The water is really cold." Ik wil dat doen, draai de kraan open en zie in een flits iets grijs. Ik kijk in mijn fles maar zie niets, dus vul ik ze verder. Net als ik mijn lippen om de toot van mijn fles zet, zie ik dat er een kikker in mijn fles zit. Ik natuurlijk super hard lachen. Ik zag mezelf al met een kikker in mijn mond. Stel u voor dat die in een prins veranderde, dan had mijn mond echt te klein geweest. Uiteindelijk heeft Wayne de kikker uit mijn fles gekregen. Ik heb gelukkig wel een nieuwe fles water gekregen. Ik vertrouwde de hygiene van die kikker niet. Wel grappig eigenlijk. De snoodaard zat mij op te wachten in de kraan. We stoppen ook in de oudste bar van de outback. Daar lunchen we en spelen we, in het midden van de straat, bowl. Welliswaar met een niet volledig ronde bowlingbal, waardoor ik nog slechter ben dan anders.
Die avond maken Jaquy en ik echte ambachtelijke dampsters (soort brood). We maken een kampvuur en bakken het brood erin. We houden ook marshmallows op een stokje in het vuur. Mmmmm! We mogen die avond ook kiezen of we weer in een tent slapen of onder de blote hemel in een swag (soort grote slaapzak). Corinne, Jaquy, Jen, Reahne en ik kiezen voor de swag bij het kampvuur. Echt mooi die sterrenhemel hier. Je ziet een miljoen keer meer sterren dan in Belgie. Echt prachtig! Ik heb ook een vallende ster gezien. Leuke ervaring!
De derde en laatste dag trekken we door tot in Alice Springs. We stoppen onderweg bij de Devils Marbles, enorm grote stenen die op elkaar staan op een onstabiele wijze. Blijkbaar staan ze echter wel stevig op elkaar en lijken ze enkel alsof je ze kan omduwen (ik heb het geprobeerd). Leuke plaats om mooie foto's te trekken. Om 6 uur komen we aan in Alice Springs. We zaten bijna allemaal in dezelfde kamer, wat wel leuk was.
s' Avonds hebben we met de groep afgesproken om samen uit eten te gaan. Iedereen gaat mee. Nadien trekken we naar een dansbar. Een hele ervaring. In Alice Springs mag je namelijk absoluut niet alleen rondlopen als het donker is. Dan word je gegarandeerd in elkaar geslagen en beroofd. De zatte aboriginals... Zelfs in grote groep waren de meeste onder ons bang. In de bar besluiten de meesten onder ons vroeg door te gaan. Corinne en ik blijven nog wat hangen met Australische jongens. Er was er ene bij, ongelooflijk. Zijn haar stond recht omhoog, hij was super dronken... Hij vroeg om de 5 minuten mijn naam en leeftijd. Hij had ook een tattoo op zijn kont 'Shit'. Wat een teleurstelling dat Corinne zei dat dit een typische Australische jongen was. Uiteindelijk neem ik met Corinne een taxi (voor de veiligheid) en babbelen we nog wat verder in de backpackers.
Vandaag had ik een vrije dag. Ik en Reahne waren de enige die niet meteen op de volgende driedaagse vertrokken, dus waren we maar met twee. We hebben een uitstapje gemaakt naar een look out die een zicht gaf over Alice Springs. Wel de moeite. Daarna was het weeral te warm en hebben we wat gezwommen in het zwembad en wat rondgehangen. Morgen vertrek ik weer vroeg op trip voor drie dagen. Naar the rock. Ayers rock. Uluru. Daar kijk ik al lang naar uit. Dat gaat wondermooi zijn.
Tsjuuus! Dikke kussen,
Heleen
Klaar voor deel 2? Ok.
De ochtend na mijn vlucht was de receptioniste mij niet vergeten. Ze heeft mij om half 5 stipt gewekt en op een vriendelijke manier. Buiten stonden een paar andere mensen ook te wachten om op dezelfde trip te vertrekken. Aan iedereens zakken te zien, ging het geen probleem zijn om meer dan 15 kg te hebben. Iedereen had meer bij.
Nadat iedereen opgepikt was, vertrokken we aan onze trip richting Alice Springs. We zijnde: onze tourguide Wayne (Mel Gibson Look-a-like, in zijn jonge jaren), Jen, Reahne, Alex, Jodi en Kat uit Engeland, Corinne uit Sydney, Jaquy uit Melbourne, Sinitchi (ofzoiets) uit Japan, Oliver uit Frankrijk, Offer uit Israel (zijn zin om zich voor te stellen was "I'm the best offer you'll ever get", zalig!) en ik. Echt de beste groep ooit, denk ik! Niemand kende elkaar en iedereen was tussen de 23 en 32. Wel leuk om weer eens met mijn leeftijdgenoten om te gaan.
De eerste dag bezoeken we Katherine Gorge. Omdat het de dagen voordien te veel geregend had, stond de rivier te hoog en konden we niet zwemmen in de gorge omwille van de krokkodillen. Wayne nam ons dan maar mee naar een pool waar, volgens hem, geen krokkodillen bij konden. Het zou een wandeling zijn van 15 minuutjes... Niet dus! Na een uur wandelen, waren we er nog niet. Dit op het heetste moment van de dag. De weg was in de blakke zon, lag vol met stenen die constant wegrolden onder uw voeten (ik ben wel 20 keer gestruikeld) en ging met momenten echt stijl omhoog. Iedereen was buiten adem. Je moest voortdurend water drinken. Het was bijna 40 graden. Echt niet te doen! Iedereen zijn t-shirt super nat van het zweet. Ik had ook erg grote blijnen, omdat ik zo dom was om geen sokken te dragen in mijn Allstars. Je moest ook voortdurend de vliegen van je gezicht slagen. Echt ambetant hoor. Die waren hyperactief. Gelukkig bleek de waterpoel wel de moeite te zijn. Een fris watertje met een grote waterval waar je kon onder zwemmen.
Nadien zijn we dan naar ons kamp getrokken. We stopten wel nog even in het dorp om in de bottleshop binnen te springen voor bier die avond. Daar maakten we dan ook een typisch dronken aboriginal gevecht mee. Een aboriginal vrouw die met een aboriginal man ruzie maakt. Ze gingen zelfs zo ver dat ze op elkaar spuwden en elkaar slagen gaven. Die vent trok zo hard aan die vrouw haar haar dat ze op de grond viel. Je mag niets doen, want dat is iets tussen die aboriginals. Die kunnen zich tegen u keren en de kans dat ze u beroven en dat je zelf slaag krijgt is groot. Echt vreemd hoor! Dat zijn niet de echte aboriginals natuurlijk.
's Avonds deed het douchke echt goed! Eindelijk niet meer het gevoel dat je een stront bent die vliegen aantrekt. Nadien hebben we pictionary gespeeld. Ook wel grappig! De tenten bleken super kleine chalets te zijn voor 2 mensen. Ik slaap in een hutje met Corinne (25, Sydney). Dat bed was het beste bed dat ik hier in Australie gehad heb. Een dikke matras. Super gewoon! Dit noem ik niet echt kamperen.
De volgende dag vertrekken we naar Tenant Creek. Een tocht van 700k's. Lang in de bus zitten dus... Tijdens de busrit test Wayne onze kennis. Waardoor ik besef dat ik mijn quiz-skills echt moet bijschaven... Voor de lunch stoppen we ergens bij een (rarara) pool. Lekker verfrissend na zo lang in de bus te zitten. Voor we in de bus stappen, zegt Wayne tegen mij "You should refill your bottle of water at that tap. The water is really cold." Ik wil dat doen, draai de kraan open en zie in een flits iets grijs. Ik kijk in mijn fles maar zie niets, dus vul ik ze verder. Net als ik mijn lippen om de toot van mijn fles zet, zie ik dat er een kikker in mijn fles zit. Ik natuurlijk super hard lachen. Ik zag mezelf al met een kikker in mijn mond. Stel u voor dat die in een prins veranderde, dan had mijn mond echt te klein geweest. Uiteindelijk heeft Wayne de kikker uit mijn fles gekregen. Ik heb gelukkig wel een nieuwe fles water gekregen. Ik vertrouwde de hygiene van die kikker niet. Wel grappig eigenlijk. De snoodaard zat mij op te wachten in de kraan. We stoppen ook in de oudste bar van de outback. Daar lunchen we en spelen we, in het midden van de straat, bowl. Welliswaar met een niet volledig ronde bowlingbal, waardoor ik nog slechter ben dan anders.
Die avond maken Jaquy en ik echte ambachtelijke dampsters (soort brood). We maken een kampvuur en bakken het brood erin. We houden ook marshmallows op een stokje in het vuur. Mmmmm! We mogen die avond ook kiezen of we weer in een tent slapen of onder de blote hemel in een swag (soort grote slaapzak). Corinne, Jaquy, Jen, Reahne en ik kiezen voor de swag bij het kampvuur. Echt mooi die sterrenhemel hier. Je ziet een miljoen keer meer sterren dan in Belgie. Echt prachtig! Ik heb ook een vallende ster gezien. Leuke ervaring!
De derde en laatste dag trekken we door tot in Alice Springs. We stoppen onderweg bij de Devils Marbles, enorm grote stenen die op elkaar staan op een onstabiele wijze. Blijkbaar staan ze echter wel stevig op elkaar en lijken ze enkel alsof je ze kan omduwen (ik heb het geprobeerd). Leuke plaats om mooie foto's te trekken. Om 6 uur komen we aan in Alice Springs. We zaten bijna allemaal in dezelfde kamer, wat wel leuk was.
s' Avonds hebben we met de groep afgesproken om samen uit eten te gaan. Iedereen gaat mee. Nadien trekken we naar een dansbar. Een hele ervaring. In Alice Springs mag je namelijk absoluut niet alleen rondlopen als het donker is. Dan word je gegarandeerd in elkaar geslagen en beroofd. De zatte aboriginals... Zelfs in grote groep waren de meeste onder ons bang. In de bar besluiten de meesten onder ons vroeg door te gaan. Corinne en ik blijven nog wat hangen met Australische jongens. Er was er ene bij, ongelooflijk. Zijn haar stond recht omhoog, hij was super dronken... Hij vroeg om de 5 minuten mijn naam en leeftijd. Hij had ook een tattoo op zijn kont 'Shit'. Wat een teleurstelling dat Corinne zei dat dit een typische Australische jongen was. Uiteindelijk neem ik met Corinne een taxi (voor de veiligheid) en babbelen we nog wat verder in de backpackers.
Vandaag had ik een vrije dag. Ik en Reahne waren de enige die niet meteen op de volgende driedaagse vertrokken, dus waren we maar met twee. We hebben een uitstapje gemaakt naar een look out die een zicht gaf over Alice Springs. Wel de moeite. Daarna was het weeral te warm en hebben we wat gezwommen in het zwembad en wat rondgehangen. Morgen vertrek ik weer vroeg op trip voor drie dagen. Naar the rock. Ayers rock. Uluru. Daar kijk ik al lang naar uit. Dat gaat wondermooi zijn.
Tsjuuus! Dikke kussen,
Heleen
Huisjesslak 1
Hallo,
Ondertussen ben ik weer even verder... Ik zit nu in Alice Springs, in hartje Australie. Eens even denken wat ik sinds mijn vorige blogverhaal gedaan heb...
We zijn hier in Cairns aangekomen in de vroege avond. Die avond zelf zijn we enkel van onze hostel naar het centrum gewandeld. Wat op zich wel een beetje een avontuur was, want hier zijn wel wat zatte dakloze aboriginals die op straat rondhangen. De dag nadien ben ik met Linda naar Travel Bugs gegaan om de rest van mijn reis te plannen. Linda en ik splitsen hier namelijk op. Zij gaat werken in Mareeba en ik reis verder. Ik boek uiteindelijk een vlucht en drie tours. Ik was echt blij en opgelucht toen ik mijn trip geboekt had. Een nieuw deel van mijn avontuur kon beginnen. Hoewel het ook een beetje spijtig was om afscheid te nemen van Linda.
De dag nadien moesten we vroeg uit de veren voor een trip naar Cape Tribulation, verder naar het noorden. In de voormiddag doen we een tochtje over de Daintree river om kroko's te spotten. Met geluk. We zien een kleine en een grote krokodil, plus een slang die een kikker opeet. Wel een beetje luguber... maar hey that's life. Daarna maken we een kleine tocht door het regenwoud. Daar verteld de gids me over Stranglertrees. Dat is een soort parasietboom. Die kiezen een boom uit. Daar groeien dan van boven naar beneden smalle, sliertige takken rond. Na verloop van tijd worden die takken dikker en dikker en "wurgt" die stranglertree de andere boom, die wegrot. Uiteindelijk heb je enkel een soort gewoven, holle stranglertree over... Ik had echt medelijden met die bomen. Ik vond dat echt een zielig verhaal. Daar sta je dan te kijken hoe een boom een andere boom vermoordt. En dan nu graag vijf minuten stilte voor al de vermoorde bomen in het regenwoud... Ik had meer medelijden met de boom dan met de kikker. Enfin.
Die namiddag waren we vrij om ons eigen ding te doen. Linda en ik besluiten om een swimming hole te bezoeken. Dat was echt zalig!!! Precies zoals in de films. Een waterpoel met lekker fris water dankzij de schaduw van de mooie bomen. Ik besluit er meteen in te vliegen (letterlijk) en ik zwier mezelf via een swingingrope in het water. BONZAI! Dat was echt super leuk. Ik kon niet stoppen. Ik maar opnieuw en opnieuw met die touw slingeren. De foto's zijn hilarisch! Er was zelfs een local australian guy die mij wou leren om via de touw in de boom te klimmen. Je had het moeten zien, dat ging ik nooit van mijn leven kunnen. Enfin, gewoon super! Nadien terug naar onze hostel. Dat was mijn meest gruwelijke wandeling ooit. Je loopt op een smal padje in een regenwoud, waar je moet oppassen voor dodelijke slangen en spinnen. Wij hoorden ook voortdured geluid van cassowarries (de gevaarlijke, dodelijke, grote vogels). Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we met ons pad vlak naast een meer waar een krokodillen gevaarsbord hing. Ik deed bijna in mijn broek. Echt waar! Ik liep bijna dat regenwoud uit... Maar ik leef nog, dat is het belangrijkste. Die avond zijn we, samen met onze Zweedse roommates, naar de bar van onze backpackers (=hostel) gegaan. Daar kwam een local duo een live optreden geven. Dat was wel gezellig.
De volgende dag werden we s' middags opgehaald voor het tweede deel van onze Cape Tribulation trip. Wat eigenlijk vooral wou zeggen dat ze ons terug in Cairns afzetten. We zijn wel op twee plaatsen gestopt waar je een mooi zicht had, maar verder niet veel soeps. Die avond gaan Linda en ik nog op zoek naar de Nightmarket die we gezien hadden in Cairns. Zonder succes. We waren vergeten waar het was en konden het ook niet terug vinden.
De dag nadien zijn we naar de lagoon in het centrum gegaan. Deze keer niet zo'n fris water. Cairns is echt een warme stad. Het was daar 35 graden en de lucht is daar heel vochtig. Misschien daarmee dat het water ook van de warmte wist. Daarna zijn we nog wat in het centrum gaan rondhangen. Sushi gegeten, ijsje gegeten, ... Geen wonder dat ik ben bijgekomen! Die avond hebben Linda en ik ons afscheidsfeestje gehouden. We zijn uit eten gegaan en hebben het met een paar jugs bier gevierd. Een leuke avond om mee af te ronden.
De volgende dag is het dan tijd voor mij om mijn vlucht te nemen. Linda en ik nemen afscheid door voor het laatst samen onze was te doen... Gezellig! Als het dan tijd is om afscheid te nemen, verschiet ik toch wel. Daar staan we dan alletwee met water in onze ogen. Niet dat we echt hebben staan 'blijten' hoor. No worries. Uiteindelijk stond ik, voor ik het goed besefte, met mijn trekkersrugzak op de luchthaven. Alleen... Toen besefte ik dat ik eigenlijk een huisslak ben. Trekkend van het ene hostel naar het andere, met als enige thuis mijn trekkersrugzak. Zielig he?!
Tijdens mijn vlucht zit ik naast een typische Australische 50-er. Zijn openingszin na de typische "Hi! How are ya?" was, "We both have blue eyes. How great is that?!". Enfin, het was nog wel een leuke vlucht. Als ik niet meteen de dag erna op trip vertrok, was ik met hem gaan vissen (dat wil ik nu al heel mijn trip doen, maar het is er nog niet van gekomen). Na een lange babbel van twee uur, land ik eindelijk in Darwin. Buiten wacht een shuttlebus op mij op. Handig! In de backpackers ben ik uiteindelijk nog een uur en half bezig met mijn kleine rugzak te pakken voor mijn trip. Op mijn voucher staat dat ik een bagagelimiet heb van 15kg. Terwijl ik zeker ben dat alles samen meer dan 25kg weegt... Ik hoop dus dat ik alles mag meenemen. Anders ben ik gezien... een ander probleem was dat beide mijn gsm's plat waren en ik moest mijn wekker zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet als je je gsm niet aankrijgt. Dan maar aan de receptie vragen of ze mij willen wekken. Gelukkig vindt dat meisje het geen probleem. Uiteindelijk kruip ik om half 1 in mijn bed, om de volgende ochtend om half 5 gewekt te worden door een onbekende persoon...
Omdat ik veel te vertellen heb, ga ik mijn verhaal opsplitsen. Dat is makkelijker.
Cheers my dears!
Heleen
Ondertussen ben ik weer even verder... Ik zit nu in Alice Springs, in hartje Australie. Eens even denken wat ik sinds mijn vorige blogverhaal gedaan heb...
We zijn hier in Cairns aangekomen in de vroege avond. Die avond zelf zijn we enkel van onze hostel naar het centrum gewandeld. Wat op zich wel een beetje een avontuur was, want hier zijn wel wat zatte dakloze aboriginals die op straat rondhangen. De dag nadien ben ik met Linda naar Travel Bugs gegaan om de rest van mijn reis te plannen. Linda en ik splitsen hier namelijk op. Zij gaat werken in Mareeba en ik reis verder. Ik boek uiteindelijk een vlucht en drie tours. Ik was echt blij en opgelucht toen ik mijn trip geboekt had. Een nieuw deel van mijn avontuur kon beginnen. Hoewel het ook een beetje spijtig was om afscheid te nemen van Linda.
De dag nadien moesten we vroeg uit de veren voor een trip naar Cape Tribulation, verder naar het noorden. In de voormiddag doen we een tochtje over de Daintree river om kroko's te spotten. Met geluk. We zien een kleine en een grote krokodil, plus een slang die een kikker opeet. Wel een beetje luguber... maar hey that's life. Daarna maken we een kleine tocht door het regenwoud. Daar verteld de gids me over Stranglertrees. Dat is een soort parasietboom. Die kiezen een boom uit. Daar groeien dan van boven naar beneden smalle, sliertige takken rond. Na verloop van tijd worden die takken dikker en dikker en "wurgt" die stranglertree de andere boom, die wegrot. Uiteindelijk heb je enkel een soort gewoven, holle stranglertree over... Ik had echt medelijden met die bomen. Ik vond dat echt een zielig verhaal. Daar sta je dan te kijken hoe een boom een andere boom vermoordt. En dan nu graag vijf minuten stilte voor al de vermoorde bomen in het regenwoud... Ik had meer medelijden met de boom dan met de kikker. Enfin.
Die namiddag waren we vrij om ons eigen ding te doen. Linda en ik besluiten om een swimming hole te bezoeken. Dat was echt zalig!!! Precies zoals in de films. Een waterpoel met lekker fris water dankzij de schaduw van de mooie bomen. Ik besluit er meteen in te vliegen (letterlijk) en ik zwier mezelf via een swingingrope in het water. BONZAI! Dat was echt super leuk. Ik kon niet stoppen. Ik maar opnieuw en opnieuw met die touw slingeren. De foto's zijn hilarisch! Er was zelfs een local australian guy die mij wou leren om via de touw in de boom te klimmen. Je had het moeten zien, dat ging ik nooit van mijn leven kunnen. Enfin, gewoon super! Nadien terug naar onze hostel. Dat was mijn meest gruwelijke wandeling ooit. Je loopt op een smal padje in een regenwoud, waar je moet oppassen voor dodelijke slangen en spinnen. Wij hoorden ook voortdured geluid van cassowarries (de gevaarlijke, dodelijke, grote vogels). Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we met ons pad vlak naast een meer waar een krokodillen gevaarsbord hing. Ik deed bijna in mijn broek. Echt waar! Ik liep bijna dat regenwoud uit... Maar ik leef nog, dat is het belangrijkste. Die avond zijn we, samen met onze Zweedse roommates, naar de bar van onze backpackers (=hostel) gegaan. Daar kwam een local duo een live optreden geven. Dat was wel gezellig.
De volgende dag werden we s' middags opgehaald voor het tweede deel van onze Cape Tribulation trip. Wat eigenlijk vooral wou zeggen dat ze ons terug in Cairns afzetten. We zijn wel op twee plaatsen gestopt waar je een mooi zicht had, maar verder niet veel soeps. Die avond gaan Linda en ik nog op zoek naar de Nightmarket die we gezien hadden in Cairns. Zonder succes. We waren vergeten waar het was en konden het ook niet terug vinden.
De dag nadien zijn we naar de lagoon in het centrum gegaan. Deze keer niet zo'n fris water. Cairns is echt een warme stad. Het was daar 35 graden en de lucht is daar heel vochtig. Misschien daarmee dat het water ook van de warmte wist. Daarna zijn we nog wat in het centrum gaan rondhangen. Sushi gegeten, ijsje gegeten, ... Geen wonder dat ik ben bijgekomen! Die avond hebben Linda en ik ons afscheidsfeestje gehouden. We zijn uit eten gegaan en hebben het met een paar jugs bier gevierd. Een leuke avond om mee af te ronden.
De volgende dag is het dan tijd voor mij om mijn vlucht te nemen. Linda en ik nemen afscheid door voor het laatst samen onze was te doen... Gezellig! Als het dan tijd is om afscheid te nemen, verschiet ik toch wel. Daar staan we dan alletwee met water in onze ogen. Niet dat we echt hebben staan 'blijten' hoor. No worries. Uiteindelijk stond ik, voor ik het goed besefte, met mijn trekkersrugzak op de luchthaven. Alleen... Toen besefte ik dat ik eigenlijk een huisslak ben. Trekkend van het ene hostel naar het andere, met als enige thuis mijn trekkersrugzak. Zielig he?!
Tijdens mijn vlucht zit ik naast een typische Australische 50-er. Zijn openingszin na de typische "Hi! How are ya?" was, "We both have blue eyes. How great is that?!". Enfin, het was nog wel een leuke vlucht. Als ik niet meteen de dag erna op trip vertrok, was ik met hem gaan vissen (dat wil ik nu al heel mijn trip doen, maar het is er nog niet van gekomen). Na een lange babbel van twee uur, land ik eindelijk in Darwin. Buiten wacht een shuttlebus op mij op. Handig! In de backpackers ben ik uiteindelijk nog een uur en half bezig met mijn kleine rugzak te pakken voor mijn trip. Op mijn voucher staat dat ik een bagagelimiet heb van 15kg. Terwijl ik zeker ben dat alles samen meer dan 25kg weegt... Ik hoop dus dat ik alles mag meenemen. Anders ben ik gezien... een ander probleem was dat beide mijn gsm's plat waren en ik moest mijn wekker zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet als je je gsm niet aankrijgt. Dan maar aan de receptie vragen of ze mij willen wekken. Gelukkig vindt dat meisje het geen probleem. Uiteindelijk kruip ik om half 1 in mijn bed, om de volgende ochtend om half 5 gewekt te worden door een onbekende persoon...
Omdat ik veel te vertellen heb, ga ik mijn verhaal opsplitsen. Dat is makkelijker.
Cheers my dears!
Heleen
Abonneren op:
Reacties (Atom)