Hello!
Was ik eindelijk gewend aan het Australische qwerty-toetsenbord, moet ik hier thuis natuurlijk weer wennen aan een azerty... Voor diegene die mij nog niet gezien hebben, typ ik nu mijn laatste blogbericht.
In Sydney ben ik goed vertrokken: volle zon en 30°C. Ik vond het dus niet nodig om mijn jeansrokje en teenslippers om te ruilen in warmere kledij. In de vlieghaven was het wel nog even stressen. Ik had geen enkel idee van het gewicht van mijn rugzak, maar hij voelde wat zwaar aan. Veel geld had ik wel niet meer om extra kilo's te betalen... Aan de check-in sprong ik dus bijna een gat in de lucht. Ik zag dat tellertje net op 20,00 kg stoppen. Ik was super blij. Zeg ik zo enthousiast tegen die mevrouw van de balie "Amai, dat heb ik goed gedaan! Exact 20kg." Helaas deelde ze niet in mijn enthousiasme en kon er zelfs geen lach af.
Mijn eerste vlucht van 14 uur (Sydney - Abu Dhabi) was, al bij al, snel voorbij. Ik heb zoveel mogelijk films gekeken en zo weinig mogelijk geslapen. Slapen ging sowieso niet, aangezien ik net achter de rij voor gezinnen met kleine kindjes zat.
In Abu Dhabi moest ik maar 3 uurtjes wachten. Die ben ik doorgekomen met mijn Ipod, mijn boek EAT PRAY LOVE (echt goed), een watertje en 7Up. De laatste twee waren samen goed voor maar liefst €14. "Wablieft???", dat had mijn reactie moeten zijn, maar ik was een beetje moe en verward. Ik heb dus maar gewoon betaald. Ik heb er wel dubbel van genoten om er toch mijn geld uit te halen. Op een helder moment heb ik in Abu Dhabi mijn minirok gewisseld in een comfy joggingbroek om in Brussel toch niet te vergaan van de kou. Slimme zet, bleek achteraf.
Bij mijn tweede vlucht van 6 uur (Abu Dhabi - Brussel) had ik meer geluk met mijn plaats in het vliegtuig. Ik zat helemaal achteraan, ver verwijderd van de wenende kindjes. Had ik toch ook nog eens het pure geluk dat ik een rij van vier stoelen moest delen met één jongen zeker! Dolle pret! Twee stoelen helemaal alleen voor mij. Ruimte zat! Ik heb dan maar mijn vliegtuigfleeceke over mij gelegd, mijn vliegtuigslaapmaskertje opgezet en mijn vliegtuigsokken aangedaan (koud hoor zo met teenslippers in airco). Leve de vliegtuigpakketjes! Mannekes, ik heb daar geslapen... Amai! Bijna de hele vlucht lang! Op een gegeven moment werd ik wel wakker omdat ik een beetje aan het zeveren was op mijn fleeceke. Je moet dat begrijpen: Je ligt met je hoofd wat naar beneden. Je mond gaat een beetje open. Het is sneller gebeurd dan je denkt. Hopelijk had niemand het gezien... Ik heb mij dan maar eventjes rechtgezet in mijn stoel, in de hoop dat ik dan niet meer zou zeveren. Ik was binnen de minuut weer vertrokken. Word ik wakker, heeft de jongen naast mij toch wel mijn tweede stoel in beslag genomen zeker! Drie stoelen, dat is toch wel wat overdreven hè!? Hij lag dan ook nog met zijn stinkende voeten tegen mijn fleeceke. Gelukkig dat ik dat fleeceke over mij gelegd had, anders was ik stinkend af het vliegtuig gekomen. Ik was nog aan het twijfelen om hem "per ongeluk" wakker te stompen, maar zo onuitstaanbaar ben ik nu ook weer niet.
Als ik in Brussel aankwam, begon ik toch wel wat zenuwachtig te worden. Niet enkel om mijn familie terug te zien, maar ook om mijn bagage terug te vinden. Met zo een transfervlucht weet je maar nooit. Na eventjes wachten, zag ik dan toch mijn bagage. Mijn trekrugzak was natuurlijk wel boven een andere valies op de band gekomen, waardoor ik nog even een zotte move moest doen. Ik kon daar maar net aan en dan moest ik mijn zak daar nog overheffen. Elegant is anders!
Richting uitgang, spannend! Aan de pascontrole was het vreemd om weer Nederlands te horen en te spreken. Toen ik door de deur ging zag ik direct ons vake staan. Dan ben ik beginnen zwaaien. Daarna zag ik ons Hanne en ons Moeke, maar die zagen mij niet. Wel grappig! Ik heb ze direct alledrie geknuffeld, in het midden van de doorgang. Niemand kon nog door. Ik had natuurlijk weer tranen van geluk bij het weerzien. Ik heb ze toch gemist hoor, mijn sjoekes!
Ik was wel niet goed voorbereid. Daar stond ik dan, gekleed in een joggingbroek, slippers, twee marcellekes (dat is warmer dan 1) en een dun vestje. Gelukkig hadden ze voor mij een dikke winterjas en een warme sjaal bij. Ik kwam buiten en ik bevroos. Ons Hanne heeft zelfs nog een foto getrokken van mij met mijn teenslippers in de sneeuw. Brrrrrr! Dertig graden verschil, dat valt niet te onderschatten.
Het was wel eventjes wennen. Na zo drie maanden buitenland is er voor mij veel veranderd, maar voor iedereen hier in België (Yes, ik kan weer een trema gebruiken) is alles gewoon hetzelfde gebleven. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik denk dat je dat gevoel pas echt kan begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt. Ondertussen ben ik al wat geaklimatiseerd. Ik heb al meegedaan aan een loopwedstrijd in Kerstman-outfit (in de sneeuw). Ik ben met ons Vake van de Deltahelling gaan sleeën. Ik ben Gluhwein gaan drinken met Mapske. Ik ben volledig in winter- en kerststemming. Zalig! Eigenlijk ook wel wondermooi, vind ik, zo sneeuwlandschappen.
In elk geval... Australië: ik kan het ten zeerste aanbevelen. De natuur is er om stil van te worden. Wondermooi! Je kan er uren op een plaats zitten en gewoon kijken en genieten van het uitzicht. Je wordt daar zo gelukkig van... Je kan je niet inbeelden dat er ook erge dingen gebeuren. Die momenten zijn zo intens. Je zit een beetje in een roes van geluk.
Ik sluit mijn blog af met een wijze boodschap. Eigenlijk is het leven zoals mijn natte voeten moment op St Andrews Beach. Ik was aan het genieten van de zon, de zee en de wind. Ik liep eventjes met mijn ogen dicht. Komt er een grote golf aan, waardoor ik tot aan mijn knieën nat was. Niet echt een leuk gevoel, maar dat gaat over. Ik heb gewoon verder genoten van de zon. Genieten is de boodschap dus!
Ik besluit net dat mijn blog niet mijn blog zou zijn, als ik niet afsluit met een mopje. Daarom deze mop:
Een Hollander ontmoet een Engelsman. Ze beginnen te praten over hun beroep. Zegt de Hollander tegen de Engelsman "I fok horses." Waarop de Engelsman verbaasd "Pardon?" zegt. "Yes, paarden!", zegt de Hollander.
Ik heb deze mop in het Engels kunnen vertellen aan Ofer en Jen (Israëliër en Engelse) en die begrepen dat en konden er zelfs met lachen. Dat is kunnen hè!
Leuk dat jullie mijn blog gevolgd hebben! Merci! Wie weet komt er een vervolg... Heleen in Schoenenland, Heleen in Kleedjesland, Heleen in Sjakossenland,... Wie een goed idee heeft, kan het altijd mailen of sms-en.
Dikke kussen,
een zeer tevreden Heleen
maandag 20 december 2010
maandag 6 december 2010
Corinne en flashen
Hi,
Boehoehoehoehoehoehoeoe! Mijn laatste nacht in Australie... Boehoehoehoehoehoeoe!
Voor ik zaterdag naar Corinne vertrok ben ik nog naar het Operahuis gaan zien. Zo schoon! En ik had nog gelukook! Ik heb zo geklaagd over dat ik nog niet veel knappe surfers/lifeguard lijven had gezien. Kwamen daar gewoon honderden gespierde kerels aan in verschillende fluo-gekleurde Speedo's. Ik waande mij in de zevende hemel! Echt! En die waren daar gewoon ineens he! Dat was nu echt MIJN fotomoment aan het operahuis. Stomme kip die ik was, had ik natuurlijk mijn camera niet bij. Ik vervloekte mezelf echt. Ik zag het zo voor mij. Ik met rond mij een harem knappe lijven in fluo speedo's met op de achtergrond het operahuis. Ik had de foto ingekaderd en boven mijn bed gehangen. Ik had het aan iedereen laten zien. Maar ja, dan maar kijken he. Het was een of ander evenement en voor een goed doel, blablabla. Ik heb niet goed geluisterd. Ik zat ergens anders met mijn gedachten.
Ik ben nu net terug van Corinne, die in Loftus woont, vlakbij Sydney. Het was super leuk en grappig! Die haar papa had net een bedrijfskerstfeestje in hun tuin. Kom ik daar dus aan en kon ik direct mee van het feestbuffet beginnen smullen. Die hadden veel te veel. Plus het dessert was Pavlova. Jammie! En er was champagne! Mmmmm! Wel leuk. Dat deed mij een beetje aan thuis denken. Die haar ouders waren tipsy en grappig. Dat waren super lieve en leuke mensen. Ik word hier overal zo goed onthaald door iedereen. Dat is niet te doen! Echt waar! Ik kreeg daar zelfs een eigen kamer. Corinne haar oudere broer en zus wonen niet meer thuis.
Na ingedronken te hebben met de collega's van Corinne's dad, hebben we ons klaargemaakt om te gaan feesten in Sydney. Een vriendin van Corinne, gaf een afscheidsfeestje. Hup, met de trein naar Sydney. Komen we daar aan op de flat van een vriendin, met prachtig zicht op Darling Harbour, ... Wat was me dat!? Echt! Die waren al super dronken en stoned. Die zaten daar gewoon lijntjes te snuiven met een opgerold briefje van 20 dollar op een groot, schoon portret dat in een kader zat met de muziek loeihard. Corinne en ik zaten daar maar wat op te kijken. Die was wel grappig. Corinne kan echt naief zijn (maar op een goede manier). Enfin, gelukkig zijn we vrij snel naar de party in de Cargobar gegaan. Mijn eerste keer op een echte guestlist hier... Woepwoep! Daar waren we iedereen wel vrij snel verloren, dus hebben we ons maar geamuseerd met zijn twee. Mmmm en we hebben een super lekkere jug cocktail gedronken, waar we de naam nog steeds niet van weten. Blijkbaar, kwamen we de dag nadien te weten, was die vriendin buiten gesmeten op haar eigen afscheidsfeestje omdat ze, met een paar andere vrienden, aan het snuiven in de jongenstoiletten.
Zondag was een beachday met Corinne. Na uitgeslapen te hebben, zijn we naar Crunella gegaan. Daar ben ik bijna verdronken. Haha! Man, de zee is hier zo anders dan in Belgie en Europa. De stroming in de oceaan hier is ongelooflijk sterk en vooral onvoorspelbaar voor niet-Australiers. Gelukkig is Corinne lifeguard geweest voor een paar zomers. Ik had dus mijn persoonlijke lifeguard. Eens ze mij had uitgelegd hoe je overleefd in zo'n grote golven, was het wel leuk. Maar ik moest toch eerst wel even bekomen van de vele borrels en de vele blote-borsten-momenten. Ik bedoel... Hoe kan je nu op je borsten letten, als je zoveel zout binnenkrijgt!? Leg me dat eens uit! Het lijkt ook echt alsof je in een wasmachine zit. Het enige verschil is dat, als ik in een wasmachine zou zitten, ik zou weten dat ik niet ver verwijderd kan zijn van mijn beginpunt. In de oceaan is dat wat anders. Je kan overal boven water komen. Uiteindelijk is het niet zo moeilijk en moet je gewoon onder de golf door duiken. Maar dat blijft toch een beetje vreemd, vooral in het begin. Het is ook vrij vermoeiend, want vaak kom je net boven en moet je alweer duiken voor de volgende golf die een meter boven je hoofd komt. Die dag heb ik ook veel vriendinnen van Corinne ontmoet. Ze ging mij voorstellen aan haar vriendinnen. Allemaal stuk voor stuk sportieve en leuke grieten. Die avond hebben we naar the Break-up gezien met Mich, het lief van Corinne. Grappig hoor, zo een vent die constant babbelt tijdens de film en tips geeft aan Vince Vaughn van "He should have done that and that...". Funny!
Vandaag, mijn laatste dag, was, hoe kon het anders, weer een beachday! Zo een goed weer dat het was. Lekker lekker! Corinne, die het vertikt om zonnecreme te gebruiken, was verbrand en dat heeft die anders nooit. Ik ben ook weer een beetje bijgebruind. Er waren veel knappe, gebruinde en goede surfers om naar te kijken en over te babbelen. De zee was verfrissend. Echt een top laatste-dag!
Daarna ben ik bij een grappige Chinees UGGs gaan kopen voor mijn lieve zusjes en lief Anneke van Lucske! Als ik iets fout mee had, moest ik zeggen dat er een domme Chinees in de UGGstore stond, die niet goed Engels sprak en een beetje raar deed. Grappig, klein meneertje! "Everything taller than me is tall, everything like me is okay!" Je had moeten zien hoe klein die was... Ik weet wel nog niet goed hoe ik al die Uggs mee naar huis ga nemen... Die zakken geraken niet meer in mijn zak.
Grrrrrr! Bijt mij hier juist een mozzie in mijn kin! Echt een domme plaats om een muggenbeet te hebben. Stomme mozzies!
Afscheid nemen van Corinne en haar ouders was weer niet makkelijk. Maar I'll be back someday! Ik moet, van Corinne en haar ouders, en je weet dat ik altijd doe wat ik gezegd word.
Nu zit ik dus weer in Sydney centrum. Ik heb net mijn zak gepakt. Ik denk dat ik er nog nooit in geslaagd ben om zo goed in te pakken. Hopelijk weegt mijn zak nu niet te veel. Vorige keer zat ik aan 18kg, dus ik heb nog 2 kg overschot. Moet lukken!
Morgenvroeg wandel ik voor de laatste keer nog eens naar de opera om daar te genieten van de frisse wind en de zeelucht (voor dat laatste moet ik wel geluk hebben). Lijkt mij een goede plek om afscheid te nemen van Australie en even naar mijn happy place te gaan...
Om 1pm trek ik dan naar de luchthaven en om 3.45pm vertrek ik richting Belgie. Vanaf woensdag 7u 's morgens is het dus weer Heleen-in-sneeuwland in plaats van Heleen-in-Kangoeroeland... (Uit respect graag enkele seconden stilte).
Cheers my dears!
Bisous bisous!
Heleen
Boehoehoehoehoehoehoeoe! Mijn laatste nacht in Australie... Boehoehoehoehoehoeoe!
Voor ik zaterdag naar Corinne vertrok ben ik nog naar het Operahuis gaan zien. Zo schoon! En ik had nog gelukook! Ik heb zo geklaagd over dat ik nog niet veel knappe surfers/lifeguard lijven had gezien. Kwamen daar gewoon honderden gespierde kerels aan in verschillende fluo-gekleurde Speedo's. Ik waande mij in de zevende hemel! Echt! En die waren daar gewoon ineens he! Dat was nu echt MIJN fotomoment aan het operahuis. Stomme kip die ik was, had ik natuurlijk mijn camera niet bij. Ik vervloekte mezelf echt. Ik zag het zo voor mij. Ik met rond mij een harem knappe lijven in fluo speedo's met op de achtergrond het operahuis. Ik had de foto ingekaderd en boven mijn bed gehangen. Ik had het aan iedereen laten zien. Maar ja, dan maar kijken he. Het was een of ander evenement en voor een goed doel, blablabla. Ik heb niet goed geluisterd. Ik zat ergens anders met mijn gedachten.
Ik ben nu net terug van Corinne, die in Loftus woont, vlakbij Sydney. Het was super leuk en grappig! Die haar papa had net een bedrijfskerstfeestje in hun tuin. Kom ik daar dus aan en kon ik direct mee van het feestbuffet beginnen smullen. Die hadden veel te veel. Plus het dessert was Pavlova. Jammie! En er was champagne! Mmmmm! Wel leuk. Dat deed mij een beetje aan thuis denken. Die haar ouders waren tipsy en grappig. Dat waren super lieve en leuke mensen. Ik word hier overal zo goed onthaald door iedereen. Dat is niet te doen! Echt waar! Ik kreeg daar zelfs een eigen kamer. Corinne haar oudere broer en zus wonen niet meer thuis.
Na ingedronken te hebben met de collega's van Corinne's dad, hebben we ons klaargemaakt om te gaan feesten in Sydney. Een vriendin van Corinne, gaf een afscheidsfeestje. Hup, met de trein naar Sydney. Komen we daar aan op de flat van een vriendin, met prachtig zicht op Darling Harbour, ... Wat was me dat!? Echt! Die waren al super dronken en stoned. Die zaten daar gewoon lijntjes te snuiven met een opgerold briefje van 20 dollar op een groot, schoon portret dat in een kader zat met de muziek loeihard. Corinne en ik zaten daar maar wat op te kijken. Die was wel grappig. Corinne kan echt naief zijn (maar op een goede manier). Enfin, gelukkig zijn we vrij snel naar de party in de Cargobar gegaan. Mijn eerste keer op een echte guestlist hier... Woepwoep! Daar waren we iedereen wel vrij snel verloren, dus hebben we ons maar geamuseerd met zijn twee. Mmmm en we hebben een super lekkere jug cocktail gedronken, waar we de naam nog steeds niet van weten. Blijkbaar, kwamen we de dag nadien te weten, was die vriendin buiten gesmeten op haar eigen afscheidsfeestje omdat ze, met een paar andere vrienden, aan het snuiven in de jongenstoiletten.
Zondag was een beachday met Corinne. Na uitgeslapen te hebben, zijn we naar Crunella gegaan. Daar ben ik bijna verdronken. Haha! Man, de zee is hier zo anders dan in Belgie en Europa. De stroming in de oceaan hier is ongelooflijk sterk en vooral onvoorspelbaar voor niet-Australiers. Gelukkig is Corinne lifeguard geweest voor een paar zomers. Ik had dus mijn persoonlijke lifeguard. Eens ze mij had uitgelegd hoe je overleefd in zo'n grote golven, was het wel leuk. Maar ik moest toch eerst wel even bekomen van de vele borrels en de vele blote-borsten-momenten. Ik bedoel... Hoe kan je nu op je borsten letten, als je zoveel zout binnenkrijgt!? Leg me dat eens uit! Het lijkt ook echt alsof je in een wasmachine zit. Het enige verschil is dat, als ik in een wasmachine zou zitten, ik zou weten dat ik niet ver verwijderd kan zijn van mijn beginpunt. In de oceaan is dat wat anders. Je kan overal boven water komen. Uiteindelijk is het niet zo moeilijk en moet je gewoon onder de golf door duiken. Maar dat blijft toch een beetje vreemd, vooral in het begin. Het is ook vrij vermoeiend, want vaak kom je net boven en moet je alweer duiken voor de volgende golf die een meter boven je hoofd komt. Die dag heb ik ook veel vriendinnen van Corinne ontmoet. Ze ging mij voorstellen aan haar vriendinnen. Allemaal stuk voor stuk sportieve en leuke grieten. Die avond hebben we naar the Break-up gezien met Mich, het lief van Corinne. Grappig hoor, zo een vent die constant babbelt tijdens de film en tips geeft aan Vince Vaughn van "He should have done that and that...". Funny!
Vandaag, mijn laatste dag, was, hoe kon het anders, weer een beachday! Zo een goed weer dat het was. Lekker lekker! Corinne, die het vertikt om zonnecreme te gebruiken, was verbrand en dat heeft die anders nooit. Ik ben ook weer een beetje bijgebruind. Er waren veel knappe, gebruinde en goede surfers om naar te kijken en over te babbelen. De zee was verfrissend. Echt een top laatste-dag!
Daarna ben ik bij een grappige Chinees UGGs gaan kopen voor mijn lieve zusjes en lief Anneke van Lucske! Als ik iets fout mee had, moest ik zeggen dat er een domme Chinees in de UGGstore stond, die niet goed Engels sprak en een beetje raar deed. Grappig, klein meneertje! "Everything taller than me is tall, everything like me is okay!" Je had moeten zien hoe klein die was... Ik weet wel nog niet goed hoe ik al die Uggs mee naar huis ga nemen... Die zakken geraken niet meer in mijn zak.
Grrrrrr! Bijt mij hier juist een mozzie in mijn kin! Echt een domme plaats om een muggenbeet te hebben. Stomme mozzies!
Afscheid nemen van Corinne en haar ouders was weer niet makkelijk. Maar I'll be back someday! Ik moet, van Corinne en haar ouders, en je weet dat ik altijd doe wat ik gezegd word.
Nu zit ik dus weer in Sydney centrum. Ik heb net mijn zak gepakt. Ik denk dat ik er nog nooit in geslaagd ben om zo goed in te pakken. Hopelijk weegt mijn zak nu niet te veel. Vorige keer zat ik aan 18kg, dus ik heb nog 2 kg overschot. Moet lukken!
Morgenvroeg wandel ik voor de laatste keer nog eens naar de opera om daar te genieten van de frisse wind en de zeelucht (voor dat laatste moet ik wel geluk hebben). Lijkt mij een goede plek om afscheid te nemen van Australie en even naar mijn happy place te gaan...
Om 1pm trek ik dan naar de luchthaven en om 3.45pm vertrek ik richting Belgie. Vanaf woensdag 7u 's morgens is het dus weer Heleen-in-sneeuwland in plaats van Heleen-in-Kangoeroeland... (Uit respect graag enkele seconden stilte).
Cheers my dears!
Bisous bisous!
Heleen
donderdag 2 december 2010
Where did my money go?
Hello,
Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
"Dear Karl en Jenny,
Thank you for giving me the love for food!
Thank you for everything!
Love, Heleen
I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!
Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...
Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...
Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?
Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!
Groetjes,
Heleen
Gisterenavond ben ik na een korte, maar rustige vlucht aangekomen in Sydney. Het was wel moeilijk om afscheid te nemen van Karl en Jenny. Ik heb daar een paar weken echt close mee samengeleefd, en je kent mij, ik ben te snel aan mensen gehecht... Dus wederom enkele tranen.
Ik heb, jammer genoeg, geen chocoladefeestje kunnen doen, want op mijn laatste avond met Karl en Jenny hebben we tot middernacht gewerkt. Wel op het gemak, dus het was leuk. Uiteindelijk waren we bezig met het maken van (overheerlijke) vanille roomijs en perziksorbet, wat toch ook een schoon afscheid is. Omdat het de verjaardag van Jenny haar overleden vader was en de trouwdatum van haar ouders, gingen Jenny en Karl de dag nadien (mijn laatste avond) naar Jenny's moeder. Voor die gelegenheid heb ik die avond voordien, naast het ijs, ook een chocolade pavlova gemaakt. Dat moest natuurlijk getest worden! Echt overheerlijk! Een super grote chocolade meringue, zacht vanbinnen, knapperig vanbuiten, overgoten met "thick cream" (sorry, maar dat klinkt beter in het Engels dan in het Nederlands) en afgewerkt met een laagje verse aardbeien. Mmmmm! Beter kon mijn laatste avond niet zijn. Desserten proeven aan de lopende band. Echt iets voor mij.
Mijn laatste maaltijd met Karl en Jenny was een ontbijt in Melbourne. Wel leuk hoor! Dat was een "taverne" waar je betaalt wat je wil. Als je arm bent, betaal je niets. Als je geld hebt, betaal je whatever. Een mooi initiatief, maar het blijkt niet zo goed te lopen (we hebben met de uitbater gesproken). Wat mij logisch lijkt. Arme mensen hebben waarschijnlijk 1 initiatief waar ze terecht kunnen, mensen met geld hebben duizenden opties in de stad. Het eten was wel overheerlijk, moet ik zeggen! Het was ook gezellig ingericht! Je kon daar op de muur schrijven. Dus wat doe ik dan, ik schrijf op de muur. Ik ging een persoonlijke boodschap voor Karl en Jenny schrijven, zodat ze elke keer ze daar komen aan mij denken. Mijn boodschap was
"Dear Karl en Jenny,
Thank you for giving me the love for food!
Thank you for everything!
Love, Heleen
I love desert!"
Omdat Jenny en ik fervente dessertenliefhebbers zijn en we daarin elkaar echt wel gevonden hebben, wou ik dus nog een dessertenherinnering achterlaten. I love desert! Als we doorgingen lezen Karl en Jenny mijn boodschap. Beginnen die toch wel te lachen zeker! Ik kon echt niet volgen. Blijkbaar is desert dus met twee s-en, wat ik eigenlijk had moeten weten... Nu staat er dus op die muur "Ik houd van de woestijn". Typisch!
Enfin, nu ben ik dus in Sydney. Terug waar ik begonnen ben. Mijn vlucht was goed. Kort en niet lastig gevallen door vreemde snuiters. Ik ben deze keer ook niet gecontroleerd op explosieven! Dat ben ik vergeten vertellen vorige keer. Bij mijn vlucht van Adelaide naar Melbourne ben ik gecheckt op explosieven! Ik he! Ik zie er nochthans zo lief uit. Voor Jen en ik door de douane gingen, was ik met haar bezig over gecontroleerd worden. Jen zei dat ze er vaak uitgekozen wordt. Ik zei, "Oh, ik niet. Ik zie er te braaf uit." Een minuut later, "Miss, can I please ask you to step aside. I am going to check your bags on explosives. Do you know the procedure?" Gelukkig had ik net mijn stinkbommekes niet bij! Hahahahahaha! Goeike Heleen! Dat was wel een grappige vlucht ook. Vreemde mensen die ons om lipgloss vroegen. Maar enfin...
Terug hier in Sydney. Ik heb hier vandaag in de stad rondgelopen en bijna overal heb ik een herinnering. De stad lijkt toch vrij hard veranderd op die paar maanden. Misschien is het omdat het zomer is en de zomervakantie hier begonnen is. Deze voormiddag moest ik enkele dingen regelen. Mijn bankaccount opzeggen, mijn post van drie maanden ophalen, mijn postadres opzeggen, ... Wel grappig want in de bank vroegen ze mijn pincode van mijn kaart, die ik nooit gebruikt had. Ik zeg tegen die meneer, "Sorry, Ik kan een code proberen, maar als het deze niet is, weet ik het niet. Ik heb die kaart nooit gebruikt." Jep, het was dus een foutieve code he! Na heel wat gezever heeft hij de kaart dan opgezegd zonder mijn pincode. Nadien ben ik dan mijn post, die drie maanden geleden was aangekomen, gaan ophalen bij mijn organisatie. Bleek dat daar mijn brief met pincode voor mijn bankkaart inzat... Oepsie! Ik heb trouwens sinds vandaag ook mijn medicarekaart. Vanaf nu kan ik dus naar het ziekenhuis als mij iets overkomt in Australie...
Ik zit wel met een klein probleempje. Ik krijg geen toegang meer tot mijn Belgische bankkaarten... O-ow! Ik ben dus nu aan het wachten tot ik mijn Mammie en Pappie kan bellen... Het is hier nu 5 pm, dus bij jullie 7 am. Ik zal nog maar een uurtje wachten zeker?
Ik blog nog wel voor ik vertrek (jaja, donderdag om 7u 's morgens sta ik terug op Belgische grond). Morgen ga ik naar Corinne, my friend from Sydney. Jay! Dat gaat dolle pret zijn!
Groetjes,
Heleen
zondag 28 november 2010
Eat eat eat! Mange mange!
HELLO!
Amai seg, lang geleden... Woepsie! Time flies when you're having fun! Ik ben net twee weken in St Andrews Beach, bij Karl en Jenny. Ik ben hier aan het wwoofen. Ik maak hier pasta en sorbet en roomijs. Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm! Meer kan ik niet zeggen. Echt lekker en leuk!
Na mijn treinrit, waarop ik naar gewoonte weer naar een vreemde man zijn levensverhaal moest luisteren, pikte Karl mij op in het treinstation in Frankston. Grappig want ik stond te wachten achter de bussen, niet de meest tactische plaats. Hier aangekomen, ontmoet ik de vier andere wwoofers: drie Franse meisjes (van 22), Melany en Fanny (tweeling) en Maud, en de Noorse 40-jarige Marianne. Die laatste blijkt een geval apart te zijn. De eerste drie zijn drie zalige grieten!
Omdat ik de momenten zo grappig vond, geef ik hier een voorbeeld van de momenten die ik met Marianne deelde. De eerste dag stak ze constant haar vinger in de lucht om een vraag te stellen. Raar aangezien je dat enkel op school doet... Niet? De tweede dag maak ik met haar agnelotti's (gevulde pasta's). Vraagt ze mij... Oh ja, je moet weten dat de naam van het bedrijfje van Karl en Jenny "Bella pasta e dolce" noemt. Vraagt Marianne mij "What means Dolce?". "Ah, ", zeg ik, "dat betekent desert in het Italiaans.". Waarop zij antwoordt, "Oh! ... And what means Gabana? Cause you have Dolce & Gabana?" Ik keek daar naar van "Goeie mop jom!", maar die was dus doodserieus. Sorry, maar probeer dan eens niet in de lach te schieten... Echt niet makkelijk hoor! De derde dag zegt ze tegen mij "Oh, You 're 24? Really? I thought you were my age?". Wat? Ik 40 jaar? Melany deed het bijna in haar broek van het lachen... Nu schatten mensen mij altijd jonger en die denkt gewoon dat ik 40 jaar ben! Pfu! Ik 's avonds natuurlijk in de spiegel kijken of ik rimpels had. Naar mijn mening zijn er nog geen te bespeuren (maar ik had mijn lenzen wel niet meer in). Nog iets grappigs is, dat die op een markt aan een van de andere marktkramers vroeg of ze wisten of ze ergens roomijs verkochten... Ja, duh!!! Wij verkopen dat zelf. Kieke! Enfin, die is wel lief ze, maar echt wel super raar. Van karakter lijkt die het jongste van ons allemaal, maar die is het oudste.
Op mijn tweede dag hier heb ik mijn eigen gevulde pasta mogen maken. Het enige wat mij opgelegd was, was dat het iets met olijven moest zijn. Dus heb ik een dagje 'das experiment' gedaan. Testen en proeven en proeven en proeven... Dat een beetje veranderen, dat een beetje verminderen, dat verwijderen, iets nieuw toevoegen, ... Uiteindelijk draagt het product nu de naam "Heleen's Peninsula Olive and wild Fennel REDuction agnelotti". Er zit ricotta, olijven, geroosterde sesamzaadjes, wilde fennel en een soort rode wijnextract in. Echt yummie! ... en vooral leuk! Ik bedoel, ik heb een product met mijn naam op hier... in Australie... Wie kan dat zeggen? Dat vind ik eigenlijk het tofste, zo experimenteren.
Alles hier draait eigenlijk rond "play". Karl en Jenny zeggen ook altijd "Go and play", ook al gaat het om lunch maken. Creeer maar iets. Doe wat je wil en amuseer je. Een goede filosofie! We eten hier dan ook vrij vaak grappige dingen. Nasturtium bloemen, bladeren van gewassen in hun tuin, ... Dingen die ik anders nooit zou eten. Jenny nam mij de eerste dag mee in de tuin en zei "Everything in our garden you can eat." Natuurlijk moet er bij mij dan het grapje "I'll leave the chair for you." bij. Hahaha! Funny! De goede humor heb ik hier nog niet verleerd. In het begin moest ik daar wel wat om lachen. Ik voelde mij percies een schaap ofzo. Zo in een tuin staan en van alle plantjes een stukje afbreken en dat opeten (ook bloemen). Enfin, ik wou eigenlijk tot het punt komen waarop ik zeg dat ze hier vegetarisch zijn. Dus geen vis en vlees! Ben een beetje afgedwaald... Oeps!
Ik ben vorige week met de Franse meisjes een dagje naar Melbourne geweest. Dat was wel leuk. Goed weer en een super mooie stad. Mooie gebouwen, leuke sfeer. Echt zalig! We hadden het wel verdiend hoor. We werken hier vaak van half 9 's morgens tot 9 's avonds. De tijd vliegt hier. We hebben veel gezien, veel rondgelopen, ook wat gerelaxt in het zonnetje. Plezant! 's Avonds kwamen Jen en Karl ons normaal gezien ophalen. Maar na een half uur, in de koude wind, staan we nog altijd voor de Safeway in Rosebud... Zij ook stuurden ze... Toch is er niemand te zien. Stonden we natuurlijk voor de vekeerde Safeway. Hun gsm stond ook op stil, dus wij konden die niet bereiken. Drie keer raden wie zei "Hier moeten we eraf , denk ik." Hoewel de buschauffeur ons ging zeggen waar we moesten afstappen, dacht ik natuurlijk slim te zijn. Ik bedoel, hoeveel Safeways kunnen er zijn in een dorp. Dat was een abrouti moment. Oh ja, 'abrouti' is het franse woord voor stommerik of zoiets. Dat gebruiken we hier veel. Enfin, we zijn thuis geraakt in the end.
We hebben voor het afscheid van de Franse meisjes en Marianne een franse crepeparty gehouden. Ik heb schone papieren hoedjes gemaakt, want geen party zonder partyhoedjes... De Franse maakten de crepes. Mmmm! Echt lekker! Chocolade, aardbeien, pindakaas, honing, .... En eerst waren er de zoute crepes met mmm tomatensaus, tapenades, ... De rest ben ik al vergeten eigenlijk. Maar het was echt delicious! We hebben ons goed geamuseerd. Een beetje onnozel gedaan en goed gelachen. Na de meisjes afgezet te hebben aan de ferry, ben ik met Jenny en Karl naar de jacuzzi en het zwembad van de broer van Karl vertrokken. Toen ik uit het bubbelbad (openlucht met zicht op zee, jaloers?) kwam, zag ik er, moet ik toegeven, wel 40 jaar uit. Ik was compleet verrimpeld. Wij hadden daar volgens mij gewoon drie uur in gezeten. Ik was echt de queen of the chill! Relax was my middle name!
Het enige leuke aan dat de andere wwoofers vertrokken, was dat de badkamer volledig voor mij alleen was. Dat is wel zalig, moet ik zeggen. Een eigen badkamer, een eigen kamer, een proper bed, een groot bed, ... Luxe in vergelijking met de hostels. Het vertrek van de meisjes hield natuurlijk in dat ik ineens alleen met Jenny alles moest maken in vergelijking met vijf wwoofers voordien. Maar uiteindelijk valt dat goed mee.
Ze gebruiken mij hier ook als promotiemateriaal. Ik heb al pasta gemaakt in de stand op de markt zelf. Trekt veel aandacht ze! Mensen komen dan zo zien en vragen wat je aan het doen bent. Leuk! Vandaag heb ik pesto gemaakt op de markt. Die pesto vloog gewoon de deur uit. Ik kon het niet bijhouden... Ook dit is een nieuw product en ja, ook de pesto draagt mijn naam. "Heleen's seriously good pesto". Klinkt goed he! Ik moest alles wel op het gevoel doen, want we waren een weegschaal vergeten. Proeven dan maar! Dat is wel eens leuk zo op een markt staan en mensen lokken. En ik ben blij dat het lukte, anders moesten we overgaan tot plan B. Dat was in bikini rondlopen met de sorbets en roomijs. Zou wel wat koud geweest zijn vandaag. Er stond hier een strak windje.
Vandaag ben ik ook gaan wandelen op het strand. Dat is hier super mooi! Echt waar. Een droomstrand! Op zo een moment ben je echt volledig 'zen'. Ik heb gewoon wat tranen gelaten van geluk. Beschamend eigenlijk! Maar niemand te zien, dus geen probleem. Ah ja, Karl en Jenny denken altijd dat ik het te koud heb, dus die geven mij hier de grappigste jassen als ik buiten ga. Dus daar liep ik dan op het strand met een jas die koeien te groot was. Precies een zeilboot met die hevige wind. Ik was gewoon kapot op het einde omdat die jas veel te veel wind pakte en dan in los zand wandelen... Vermoeiend! Het grappige is dat ik dan ook verrast werd door een super grote golf die tot ver op het strand kwam en mij tot op mijn knieen kleddernat maakte. Ze hadden mij dus beter gummylaarzen gegeven. Ik deed het wel bijna in mijn broek van het lachen omdat dat zo een onnozele situatie was. Ik amuseer mij hier eigenlijk echt kostelijk! Spijtig dat ik donderdag naar Syndney vlieg... Dat is, als Karl en Jenny mij niet vastketenen, zoals ze zeggen te doen. Ik moet nog bedenken welke party we gaan geven voor mijn afscheid... Ik denk iets met veel chocolade... Oeh, en misschien in de jacuzzi... Jaja, ik begin goede ideeen (sorry, heb nog altijd de trema niet gevonden) te krijgen.
Sorry dat mijn verhaal niet zo dag per dag is nu, maar ik heb te lang niet meer geschreven en ik ben een paar dingen al vergeten. Maar nu hebben jullie een idee van wat ik hier allemaal doe. Nu ga ik slapen, want ikmoet er morgen weer uit voor meer pasta en overheerlijke sorbets.
Foto's komen op facebook van zodra ik in Sydney ben.
Love,
Heleen Relax Conaerts
Amai seg, lang geleden... Woepsie! Time flies when you're having fun! Ik ben net twee weken in St Andrews Beach, bij Karl en Jenny. Ik ben hier aan het wwoofen. Ik maak hier pasta en sorbet en roomijs. Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm! Meer kan ik niet zeggen. Echt lekker en leuk!
Na mijn treinrit, waarop ik naar gewoonte weer naar een vreemde man zijn levensverhaal moest luisteren, pikte Karl mij op in het treinstation in Frankston. Grappig want ik stond te wachten achter de bussen, niet de meest tactische plaats. Hier aangekomen, ontmoet ik de vier andere wwoofers: drie Franse meisjes (van 22), Melany en Fanny (tweeling) en Maud, en de Noorse 40-jarige Marianne. Die laatste blijkt een geval apart te zijn. De eerste drie zijn drie zalige grieten!
Omdat ik de momenten zo grappig vond, geef ik hier een voorbeeld van de momenten die ik met Marianne deelde. De eerste dag stak ze constant haar vinger in de lucht om een vraag te stellen. Raar aangezien je dat enkel op school doet... Niet? De tweede dag maak ik met haar agnelotti's (gevulde pasta's). Vraagt ze mij... Oh ja, je moet weten dat de naam van het bedrijfje van Karl en Jenny "Bella pasta e dolce" noemt. Vraagt Marianne mij "What means Dolce?". "Ah, ", zeg ik, "dat betekent desert in het Italiaans.". Waarop zij antwoordt, "Oh! ... And what means Gabana? Cause you have Dolce & Gabana?" Ik keek daar naar van "Goeie mop jom!", maar die was dus doodserieus. Sorry, maar probeer dan eens niet in de lach te schieten... Echt niet makkelijk hoor! De derde dag zegt ze tegen mij "Oh, You 're 24? Really? I thought you were my age?". Wat? Ik 40 jaar? Melany deed het bijna in haar broek van het lachen... Nu schatten mensen mij altijd jonger en die denkt gewoon dat ik 40 jaar ben! Pfu! Ik 's avonds natuurlijk in de spiegel kijken of ik rimpels had. Naar mijn mening zijn er nog geen te bespeuren (maar ik had mijn lenzen wel niet meer in). Nog iets grappigs is, dat die op een markt aan een van de andere marktkramers vroeg of ze wisten of ze ergens roomijs verkochten... Ja, duh!!! Wij verkopen dat zelf. Kieke! Enfin, die is wel lief ze, maar echt wel super raar. Van karakter lijkt die het jongste van ons allemaal, maar die is het oudste.
Op mijn tweede dag hier heb ik mijn eigen gevulde pasta mogen maken. Het enige wat mij opgelegd was, was dat het iets met olijven moest zijn. Dus heb ik een dagje 'das experiment' gedaan. Testen en proeven en proeven en proeven... Dat een beetje veranderen, dat een beetje verminderen, dat verwijderen, iets nieuw toevoegen, ... Uiteindelijk draagt het product nu de naam "Heleen's Peninsula Olive and wild Fennel REDuction agnelotti". Er zit ricotta, olijven, geroosterde sesamzaadjes, wilde fennel en een soort rode wijnextract in. Echt yummie! ... en vooral leuk! Ik bedoel, ik heb een product met mijn naam op hier... in Australie... Wie kan dat zeggen? Dat vind ik eigenlijk het tofste, zo experimenteren.
Alles hier draait eigenlijk rond "play". Karl en Jenny zeggen ook altijd "Go and play", ook al gaat het om lunch maken. Creeer maar iets. Doe wat je wil en amuseer je. Een goede filosofie! We eten hier dan ook vrij vaak grappige dingen. Nasturtium bloemen, bladeren van gewassen in hun tuin, ... Dingen die ik anders nooit zou eten. Jenny nam mij de eerste dag mee in de tuin en zei "Everything in our garden you can eat." Natuurlijk moet er bij mij dan het grapje "I'll leave the chair for you." bij. Hahaha! Funny! De goede humor heb ik hier nog niet verleerd. In het begin moest ik daar wel wat om lachen. Ik voelde mij percies een schaap ofzo. Zo in een tuin staan en van alle plantjes een stukje afbreken en dat opeten (ook bloemen). Enfin, ik wou eigenlijk tot het punt komen waarop ik zeg dat ze hier vegetarisch zijn. Dus geen vis en vlees! Ben een beetje afgedwaald... Oeps!
Ik ben vorige week met de Franse meisjes een dagje naar Melbourne geweest. Dat was wel leuk. Goed weer en een super mooie stad. Mooie gebouwen, leuke sfeer. Echt zalig! We hadden het wel verdiend hoor. We werken hier vaak van half 9 's morgens tot 9 's avonds. De tijd vliegt hier. We hebben veel gezien, veel rondgelopen, ook wat gerelaxt in het zonnetje. Plezant! 's Avonds kwamen Jen en Karl ons normaal gezien ophalen. Maar na een half uur, in de koude wind, staan we nog altijd voor de Safeway in Rosebud... Zij ook stuurden ze... Toch is er niemand te zien. Stonden we natuurlijk voor de vekeerde Safeway. Hun gsm stond ook op stil, dus wij konden die niet bereiken. Drie keer raden wie zei "Hier moeten we eraf , denk ik." Hoewel de buschauffeur ons ging zeggen waar we moesten afstappen, dacht ik natuurlijk slim te zijn. Ik bedoel, hoeveel Safeways kunnen er zijn in een dorp. Dat was een abrouti moment. Oh ja, 'abrouti' is het franse woord voor stommerik of zoiets. Dat gebruiken we hier veel. Enfin, we zijn thuis geraakt in the end.
We hebben voor het afscheid van de Franse meisjes en Marianne een franse crepeparty gehouden. Ik heb schone papieren hoedjes gemaakt, want geen party zonder partyhoedjes... De Franse maakten de crepes. Mmmm! Echt lekker! Chocolade, aardbeien, pindakaas, honing, .... En eerst waren er de zoute crepes met mmm tomatensaus, tapenades, ... De rest ben ik al vergeten eigenlijk. Maar het was echt delicious! We hebben ons goed geamuseerd. Een beetje onnozel gedaan en goed gelachen. Na de meisjes afgezet te hebben aan de ferry, ben ik met Jenny en Karl naar de jacuzzi en het zwembad van de broer van Karl vertrokken. Toen ik uit het bubbelbad (openlucht met zicht op zee, jaloers?) kwam, zag ik er, moet ik toegeven, wel 40 jaar uit. Ik was compleet verrimpeld. Wij hadden daar volgens mij gewoon drie uur in gezeten. Ik was echt de queen of the chill! Relax was my middle name!
Het enige leuke aan dat de andere wwoofers vertrokken, was dat de badkamer volledig voor mij alleen was. Dat is wel zalig, moet ik zeggen. Een eigen badkamer, een eigen kamer, een proper bed, een groot bed, ... Luxe in vergelijking met de hostels. Het vertrek van de meisjes hield natuurlijk in dat ik ineens alleen met Jenny alles moest maken in vergelijking met vijf wwoofers voordien. Maar uiteindelijk valt dat goed mee.
Ze gebruiken mij hier ook als promotiemateriaal. Ik heb al pasta gemaakt in de stand op de markt zelf. Trekt veel aandacht ze! Mensen komen dan zo zien en vragen wat je aan het doen bent. Leuk! Vandaag heb ik pesto gemaakt op de markt. Die pesto vloog gewoon de deur uit. Ik kon het niet bijhouden... Ook dit is een nieuw product en ja, ook de pesto draagt mijn naam. "Heleen's seriously good pesto". Klinkt goed he! Ik moest alles wel op het gevoel doen, want we waren een weegschaal vergeten. Proeven dan maar! Dat is wel eens leuk zo op een markt staan en mensen lokken. En ik ben blij dat het lukte, anders moesten we overgaan tot plan B. Dat was in bikini rondlopen met de sorbets en roomijs. Zou wel wat koud geweest zijn vandaag. Er stond hier een strak windje.
Vandaag ben ik ook gaan wandelen op het strand. Dat is hier super mooi! Echt waar. Een droomstrand! Op zo een moment ben je echt volledig 'zen'. Ik heb gewoon wat tranen gelaten van geluk. Beschamend eigenlijk! Maar niemand te zien, dus geen probleem. Ah ja, Karl en Jenny denken altijd dat ik het te koud heb, dus die geven mij hier de grappigste jassen als ik buiten ga. Dus daar liep ik dan op het strand met een jas die koeien te groot was. Precies een zeilboot met die hevige wind. Ik was gewoon kapot op het einde omdat die jas veel te veel wind pakte en dan in los zand wandelen... Vermoeiend! Het grappige is dat ik dan ook verrast werd door een super grote golf die tot ver op het strand kwam en mij tot op mijn knieen kleddernat maakte. Ze hadden mij dus beter gummylaarzen gegeven. Ik deed het wel bijna in mijn broek van het lachen omdat dat zo een onnozele situatie was. Ik amuseer mij hier eigenlijk echt kostelijk! Spijtig dat ik donderdag naar Syndney vlieg... Dat is, als Karl en Jenny mij niet vastketenen, zoals ze zeggen te doen. Ik moet nog bedenken welke party we gaan geven voor mijn afscheid... Ik denk iets met veel chocolade... Oeh, en misschien in de jacuzzi... Jaja, ik begin goede ideeen (sorry, heb nog altijd de trema niet gevonden) te krijgen.
Sorry dat mijn verhaal niet zo dag per dag is nu, maar ik heb te lang niet meer geschreven en ik ben een paar dingen al vergeten. Maar nu hebben jullie een idee van wat ik hier allemaal doe. Nu ga ik slapen, want ikmoet er morgen weer uit voor meer pasta en overheerlijke sorbets.
Foto's komen op facebook van zodra ik in Sydney ben.
Love,
Heleen Relax Conaerts
vrijdag 12 november 2010
Verder naar beneden
Hi,
Na mijn vorige trip van Darwin naar Alice Springs, begon ik aan mijn tweede trip in Alice Springs. Deze trip ging om het bezoeken van Ayers Rock, Uluru. 's Morgens besefte ik dat ik een te lange douche genomen had... Woopsies! Ik dacht "Die gaan weg zijn zonder mij", dus ik ren enorm chaotisch buiten met mijn trekkersrugzak, dagrugzak, sjakosj en flessen water in de hand. Zat iedereen daar rustig op de bus te wachten. Goede eerste indruk, Conaerts! (Ik ben de enige van mijn vorige groep. De mensen van mijn vorige groep vertrokken een dag vroeger.)
Als we allemaal op de bus zitten, valt mijn eerste indruk van de groep wat tegen. In mijn vorige groep waren de mensen namelijk een voor een pareltjes. In deze groep zaten veel Aziaten, die geen engels spraken, en een paar koppels, die altijd wat asocialer zijn. De eerste dag zijn we naar de Olgas gereden. Een groep van 36 rotsen. Schoon! Daar hebben we een wandeling gedaan. Wel grappig, want iedereen had zo een vliegennetje voor over zijn hoed te trekken. Vliegen zijn een echte pest hier. Ik had ook zo een netje, maar geen hoedje ofzo. Dat zou pas echt een stom zicht geweest zijn. Dus ik heb dat niet gebruikt. Ik bedoel, dat past echt niet bij mijn imago. Haha! Al snel word ik dikke vrienden met Jerome, een Fransman uit Lyon (ook 24). Echt een grappige kerel. Die Fransmannen die weten mij hier wel te bekoren! Na de wandeling gaan we dan naar de plaats waar je naar de zonsodergang bij Ayers Rock kan zien. Pech voor ons, want het is bewolkt en er is dus geen zon die op de Rock schijnt... Daar ontmoet ik Jodi, een meisje van mijn vorige groep. Ik spreek met haar af om 's avonds een pintje te drinken.
Na zonsondergang gaan we terug naar ons kamp. Daar deel ik een tent met frenchie (Jerome). Wij pasten echt bij elkaar. We gingen beide een douche nemen, dus pakken we onze handdoek. Hadden wij toch gewoon dezelfde met vierkanten van Ikea zeker! Ik die met de rode tinten. Hij die met de blauwe. Onnozel ze! Percies zo een getrouwd koppel met alles hetzelfde alleen in een andere kleur.
Die avond eten we bbq, nl. kamelenworsten en kangoeroesteak. Mmmmmm! Lekker! Sommige hadden wel wat problemen met de kameel, omdat we overdag bij een kamelenfarm gestopt waren. Ik had daar persoonlijk geen probleem mee. Zo een kamelenworst is eigenlijk niet speciaal. Dat smaakt als een gewone worst. Na het eten drinken we gezellig een pintje. De meesten besluiten om vroeg in bed te kruipen. We moeten de volgende dag namelijk om 3.55u opstaan voor de zonsopgang. Ik ga dan maar naar het kamp van Jodi. Daar kom ik ook Wayne, onze vorige tourgids, tegen. We zijn met ons drie naar een lookout gegaan. Niet dat je veel kon zien s'nachts, maar het was wel leuk. Uiteindelijk ben ik om 3.16u terug in mijn tent... Woopsies! Nog maar een dik half uurtje slapen...
Opstaan deed pijn, maar de zonsopgang was echt de moeite. Ik kan het niet beschrijven. Uluru kleurt rood door de opkomende zon. Echt mooi om te zien! Nadien rijden we naar Uluru om een wandeling rond de basis van de Rock te doen. Je moet weten dat het daar super warm is. Je drinkt een liter water per uur (verplicht). Je zeult dus een grote fles water mee. Denk je dat ze daar wc's voorzien? Nee! Je drinkt dus uren aan een stuk water. Dan moet je een wandeling doen van 45min., meteen gevolgd door een van 2uur en GEEN WC he! Ze zeggen "Elke boom is een wc". Ok, geen probleem! Maar niet als ik niet kan zien of er een slang of spin onder dat lange gras zit hoor! Ik heb dat laatste stuk gesnelwandeld. Jerome natuurlijk maar lachen met mij. Maar ik voelde mij echt niet goed op het einde. Gewoon van mijn plas op te houden. Na mijn deugddoende wc-bezoekje, zijn we dan terug naar het kamp gegaan.
Onderweg stoppen we om hout te verzamelen voor het kampvuur. Daar gebeurt het dan. Ik loop, naar oude gewoonte, verloren in de bush... Je loopt daar rond zoveel boompjes dat je op de duur niet meer weet waar de weg nu weer was. Ik zag een goede tak en ging daar heen. Was iedereen ineens verdwenen natuurlijk. Ik hoorde ook geen stemmen meer... Wat doe je dan? Gewoon beginnen stappen zeker! Ik kon mij wel niet herinneren dat ik zo lang gestapt had. Gelukkig reed een andere bus van onze organisatie voorbij onze bus op de weg, en toeterde die. Liep ik blijkbaar paralel met de weg en van onze bus weg. Ik had nog lang kunnen stappen... Maar ik was niet de enige. Mr. Frenchie was ook verkeerd gelopen. s'Avonds dan met zijn allen gezellig rond het kampvuur. Die nacht slaapt iedereen in een swag bij het kampvuur. Echt gezellig! Sterren kijken...
De volgende dag moesten we weer vroeg op om een wandeling te maken in Kings Canion. Echt prachtig! Wel vermoeiend. Ik struikel ook constant. Wat gevaarlijk blijkt te zijn als je zo dicht tegen een afgrond loopt. Ik weet niet wat dat hier is. Met mijn platte schoenen struikel ik altijd. Dat heb ik thuis met mijn hakken niet hoor! :-)
Daarna rijden we dan weer richting Alice Springs. We spreken 's avonds af in Annies om iets te eten. Echt super leuk! Ambiance tot en met. Slim van mij om Jugs of beer met jongens te delen (ironisch bedoeld). Ik was super snel tipsy! Ik kon die echt niet bijhouden! In Annies kom ik ook Corinne, Offer en Jen van mijn vorige groep tegen. Daarna dan maar naar een andere pub om wat verder te vieren. Echt plezant! Op het einde moet ik afscheid nemen van Jerome en de rest. Dat is altijd zo spijtig! Jerome zei dat hij mij ging missen. Het rare is dat dat ook zo is. Ik dacht net hetzelfde. Je kent iemand maar sinds drie dagen en toch mis je die... Echt raar! Enfin, we spreken af dat ik naar Lyon kom volgend jaar. We zullen zien of het er echt van komt...
Weer maar drie uurtjes slapen, want die ochtend nadien pikken ze mij op om 6.45u om van Alice Springs tot Adelaide te rijden. Het leuke is dat ik met Offer en Jen (van de eerste groep) op de bus zit. Dolle pret dus! Deze trip is vooral een trip om van A naar B te geraken. Niet veel stops dus. Enkel 's avonds stoppen we in Cooper Peddy, een opalmijn-stadje. Daar overnachten we in ondergrondse caves. Wel een beetje griezelig, maar een leuke ervaring! Daar krijgen we ook een rondleiding in de mijn. Toch vreemd hoor, zo huizen onder de grond zonder licht.
De volgende dag trekken we verder richting Adelaide. We maken een korte stop aan een Saltlake. Die zijn hier meestal uitgedroogd, waardoor je eerst over een dikke laag zout moet vooraleer je aan het water komt. Dat zout bleef aan uw voeten en kuiten plakken. Vrij ambetant. Ik had s'avonds klompen van voeten. Gewoon van dat zout. Echt niet te doen! 's Avonds komen we dan aan in Adelaide. Wat een verschil in temperatuur! De +35 graden van het Northern Territory ben je sneller gewoon dan de 18 graden hier in Adelaide... 's Avonds spreken we weer met onze groep af in een bar. Eindelijk eens een bar met goedkoop bier!
De volgende dag verken ik met Jen de stad (Offer had al op voorhand een wijntour geboekt, waar we niet meer bij konden). Blijkt dat er niet veel te zien is in Adelaide. We wandelen dus gewoon maar wat rond en amuseren ons. s' Avonds nemen we in de goedkope-bier-bar afscheid van Offer, die de volgende dag vroeg vertrekt.
Dat brengt me bij vandaag. Jen en ik hebben weer wat rondgehangen in de stad en deze avond vertrekken we richting Melbourne met het vliegtuig. Daar komen we dan deze nacht aan. Morgenvroeg vertrek ik richting mijn Wwooof-familie. Daar ga ik fruit plukken, eieren rapen, pasta en sorbet maken, die verkopen op lokale marktjes, ... Klinkt leuk, niet? In ruil krijg ik gratis accomodatie en eten. Ik doe het vooral om eens in een Australisch gezin te leven. Je ontmoet hier namelijk niet veel Australiers tijdens het reizen. Enkel Duitsers... Ik ga een dikke twee weken bij het gezin blijven en daarna trek ik richting Sydney.
Ziezo, nu zijn jullie weer up to date. Talk to you soon!
x
Heleen
Na mijn vorige trip van Darwin naar Alice Springs, begon ik aan mijn tweede trip in Alice Springs. Deze trip ging om het bezoeken van Ayers Rock, Uluru. 's Morgens besefte ik dat ik een te lange douche genomen had... Woopsies! Ik dacht "Die gaan weg zijn zonder mij", dus ik ren enorm chaotisch buiten met mijn trekkersrugzak, dagrugzak, sjakosj en flessen water in de hand. Zat iedereen daar rustig op de bus te wachten. Goede eerste indruk, Conaerts! (Ik ben de enige van mijn vorige groep. De mensen van mijn vorige groep vertrokken een dag vroeger.)
Als we allemaal op de bus zitten, valt mijn eerste indruk van de groep wat tegen. In mijn vorige groep waren de mensen namelijk een voor een pareltjes. In deze groep zaten veel Aziaten, die geen engels spraken, en een paar koppels, die altijd wat asocialer zijn. De eerste dag zijn we naar de Olgas gereden. Een groep van 36 rotsen. Schoon! Daar hebben we een wandeling gedaan. Wel grappig, want iedereen had zo een vliegennetje voor over zijn hoed te trekken. Vliegen zijn een echte pest hier. Ik had ook zo een netje, maar geen hoedje ofzo. Dat zou pas echt een stom zicht geweest zijn. Dus ik heb dat niet gebruikt. Ik bedoel, dat past echt niet bij mijn imago. Haha! Al snel word ik dikke vrienden met Jerome, een Fransman uit Lyon (ook 24). Echt een grappige kerel. Die Fransmannen die weten mij hier wel te bekoren! Na de wandeling gaan we dan naar de plaats waar je naar de zonsodergang bij Ayers Rock kan zien. Pech voor ons, want het is bewolkt en er is dus geen zon die op de Rock schijnt... Daar ontmoet ik Jodi, een meisje van mijn vorige groep. Ik spreek met haar af om 's avonds een pintje te drinken.
Na zonsondergang gaan we terug naar ons kamp. Daar deel ik een tent met frenchie (Jerome). Wij pasten echt bij elkaar. We gingen beide een douche nemen, dus pakken we onze handdoek. Hadden wij toch gewoon dezelfde met vierkanten van Ikea zeker! Ik die met de rode tinten. Hij die met de blauwe. Onnozel ze! Percies zo een getrouwd koppel met alles hetzelfde alleen in een andere kleur.
Die avond eten we bbq, nl. kamelenworsten en kangoeroesteak. Mmmmmm! Lekker! Sommige hadden wel wat problemen met de kameel, omdat we overdag bij een kamelenfarm gestopt waren. Ik had daar persoonlijk geen probleem mee. Zo een kamelenworst is eigenlijk niet speciaal. Dat smaakt als een gewone worst. Na het eten drinken we gezellig een pintje. De meesten besluiten om vroeg in bed te kruipen. We moeten de volgende dag namelijk om 3.55u opstaan voor de zonsopgang. Ik ga dan maar naar het kamp van Jodi. Daar kom ik ook Wayne, onze vorige tourgids, tegen. We zijn met ons drie naar een lookout gegaan. Niet dat je veel kon zien s'nachts, maar het was wel leuk. Uiteindelijk ben ik om 3.16u terug in mijn tent... Woopsies! Nog maar een dik half uurtje slapen...
Opstaan deed pijn, maar de zonsopgang was echt de moeite. Ik kan het niet beschrijven. Uluru kleurt rood door de opkomende zon. Echt mooi om te zien! Nadien rijden we naar Uluru om een wandeling rond de basis van de Rock te doen. Je moet weten dat het daar super warm is. Je drinkt een liter water per uur (verplicht). Je zeult dus een grote fles water mee. Denk je dat ze daar wc's voorzien? Nee! Je drinkt dus uren aan een stuk water. Dan moet je een wandeling doen van 45min., meteen gevolgd door een van 2uur en GEEN WC he! Ze zeggen "Elke boom is een wc". Ok, geen probleem! Maar niet als ik niet kan zien of er een slang of spin onder dat lange gras zit hoor! Ik heb dat laatste stuk gesnelwandeld. Jerome natuurlijk maar lachen met mij. Maar ik voelde mij echt niet goed op het einde. Gewoon van mijn plas op te houden. Na mijn deugddoende wc-bezoekje, zijn we dan terug naar het kamp gegaan.
Onderweg stoppen we om hout te verzamelen voor het kampvuur. Daar gebeurt het dan. Ik loop, naar oude gewoonte, verloren in de bush... Je loopt daar rond zoveel boompjes dat je op de duur niet meer weet waar de weg nu weer was. Ik zag een goede tak en ging daar heen. Was iedereen ineens verdwenen natuurlijk. Ik hoorde ook geen stemmen meer... Wat doe je dan? Gewoon beginnen stappen zeker! Ik kon mij wel niet herinneren dat ik zo lang gestapt had. Gelukkig reed een andere bus van onze organisatie voorbij onze bus op de weg, en toeterde die. Liep ik blijkbaar paralel met de weg en van onze bus weg. Ik had nog lang kunnen stappen... Maar ik was niet de enige. Mr. Frenchie was ook verkeerd gelopen. s'Avonds dan met zijn allen gezellig rond het kampvuur. Die nacht slaapt iedereen in een swag bij het kampvuur. Echt gezellig! Sterren kijken...
De volgende dag moesten we weer vroeg op om een wandeling te maken in Kings Canion. Echt prachtig! Wel vermoeiend. Ik struikel ook constant. Wat gevaarlijk blijkt te zijn als je zo dicht tegen een afgrond loopt. Ik weet niet wat dat hier is. Met mijn platte schoenen struikel ik altijd. Dat heb ik thuis met mijn hakken niet hoor! :-)
Daarna rijden we dan weer richting Alice Springs. We spreken 's avonds af in Annies om iets te eten. Echt super leuk! Ambiance tot en met. Slim van mij om Jugs of beer met jongens te delen (ironisch bedoeld). Ik was super snel tipsy! Ik kon die echt niet bijhouden! In Annies kom ik ook Corinne, Offer en Jen van mijn vorige groep tegen. Daarna dan maar naar een andere pub om wat verder te vieren. Echt plezant! Op het einde moet ik afscheid nemen van Jerome en de rest. Dat is altijd zo spijtig! Jerome zei dat hij mij ging missen. Het rare is dat dat ook zo is. Ik dacht net hetzelfde. Je kent iemand maar sinds drie dagen en toch mis je die... Echt raar! Enfin, we spreken af dat ik naar Lyon kom volgend jaar. We zullen zien of het er echt van komt...
Weer maar drie uurtjes slapen, want die ochtend nadien pikken ze mij op om 6.45u om van Alice Springs tot Adelaide te rijden. Het leuke is dat ik met Offer en Jen (van de eerste groep) op de bus zit. Dolle pret dus! Deze trip is vooral een trip om van A naar B te geraken. Niet veel stops dus. Enkel 's avonds stoppen we in Cooper Peddy, een opalmijn-stadje. Daar overnachten we in ondergrondse caves. Wel een beetje griezelig, maar een leuke ervaring! Daar krijgen we ook een rondleiding in de mijn. Toch vreemd hoor, zo huizen onder de grond zonder licht.
De volgende dag trekken we verder richting Adelaide. We maken een korte stop aan een Saltlake. Die zijn hier meestal uitgedroogd, waardoor je eerst over een dikke laag zout moet vooraleer je aan het water komt. Dat zout bleef aan uw voeten en kuiten plakken. Vrij ambetant. Ik had s'avonds klompen van voeten. Gewoon van dat zout. Echt niet te doen! 's Avonds komen we dan aan in Adelaide. Wat een verschil in temperatuur! De +35 graden van het Northern Territory ben je sneller gewoon dan de 18 graden hier in Adelaide... 's Avonds spreken we weer met onze groep af in een bar. Eindelijk eens een bar met goedkoop bier!
De volgende dag verken ik met Jen de stad (Offer had al op voorhand een wijntour geboekt, waar we niet meer bij konden). Blijkt dat er niet veel te zien is in Adelaide. We wandelen dus gewoon maar wat rond en amuseren ons. s' Avonds nemen we in de goedkope-bier-bar afscheid van Offer, die de volgende dag vroeg vertrekt.
Dat brengt me bij vandaag. Jen en ik hebben weer wat rondgehangen in de stad en deze avond vertrekken we richting Melbourne met het vliegtuig. Daar komen we dan deze nacht aan. Morgenvroeg vertrek ik richting mijn Wwooof-familie. Daar ga ik fruit plukken, eieren rapen, pasta en sorbet maken, die verkopen op lokale marktjes, ... Klinkt leuk, niet? In ruil krijg ik gratis accomodatie en eten. Ik doe het vooral om eens in een Australisch gezin te leven. Je ontmoet hier namelijk niet veel Australiers tijdens het reizen. Enkel Duitsers... Ik ga een dikke twee weken bij het gezin blijven en daarna trek ik richting Sydney.
Ziezo, nu zijn jullie weer up to date. Talk to you soon!
x
Heleen
zaterdag 6 november 2010
Huisjesslak 2
Hi,
Klaar voor deel 2? Ok.
De ochtend na mijn vlucht was de receptioniste mij niet vergeten. Ze heeft mij om half 5 stipt gewekt en op een vriendelijke manier. Buiten stonden een paar andere mensen ook te wachten om op dezelfde trip te vertrekken. Aan iedereens zakken te zien, ging het geen probleem zijn om meer dan 15 kg te hebben. Iedereen had meer bij.
Nadat iedereen opgepikt was, vertrokken we aan onze trip richting Alice Springs. We zijnde: onze tourguide Wayne (Mel Gibson Look-a-like, in zijn jonge jaren), Jen, Reahne, Alex, Jodi en Kat uit Engeland, Corinne uit Sydney, Jaquy uit Melbourne, Sinitchi (ofzoiets) uit Japan, Oliver uit Frankrijk, Offer uit Israel (zijn zin om zich voor te stellen was "I'm the best offer you'll ever get", zalig!) en ik. Echt de beste groep ooit, denk ik! Niemand kende elkaar en iedereen was tussen de 23 en 32. Wel leuk om weer eens met mijn leeftijdgenoten om te gaan.
De eerste dag bezoeken we Katherine Gorge. Omdat het de dagen voordien te veel geregend had, stond de rivier te hoog en konden we niet zwemmen in de gorge omwille van de krokkodillen. Wayne nam ons dan maar mee naar een pool waar, volgens hem, geen krokkodillen bij konden. Het zou een wandeling zijn van 15 minuutjes... Niet dus! Na een uur wandelen, waren we er nog niet. Dit op het heetste moment van de dag. De weg was in de blakke zon, lag vol met stenen die constant wegrolden onder uw voeten (ik ben wel 20 keer gestruikeld) en ging met momenten echt stijl omhoog. Iedereen was buiten adem. Je moest voortdurend water drinken. Het was bijna 40 graden. Echt niet te doen! Iedereen zijn t-shirt super nat van het zweet. Ik had ook erg grote blijnen, omdat ik zo dom was om geen sokken te dragen in mijn Allstars. Je moest ook voortdurend de vliegen van je gezicht slagen. Echt ambetant hoor. Die waren hyperactief. Gelukkig bleek de waterpoel wel de moeite te zijn. Een fris watertje met een grote waterval waar je kon onder zwemmen.
Nadien zijn we dan naar ons kamp getrokken. We stopten wel nog even in het dorp om in de bottleshop binnen te springen voor bier die avond. Daar maakten we dan ook een typisch dronken aboriginal gevecht mee. Een aboriginal vrouw die met een aboriginal man ruzie maakt. Ze gingen zelfs zo ver dat ze op elkaar spuwden en elkaar slagen gaven. Die vent trok zo hard aan die vrouw haar haar dat ze op de grond viel. Je mag niets doen, want dat is iets tussen die aboriginals. Die kunnen zich tegen u keren en de kans dat ze u beroven en dat je zelf slaag krijgt is groot. Echt vreemd hoor! Dat zijn niet de echte aboriginals natuurlijk.
's Avonds deed het douchke echt goed! Eindelijk niet meer het gevoel dat je een stront bent die vliegen aantrekt. Nadien hebben we pictionary gespeeld. Ook wel grappig! De tenten bleken super kleine chalets te zijn voor 2 mensen. Ik slaap in een hutje met Corinne (25, Sydney). Dat bed was het beste bed dat ik hier in Australie gehad heb. Een dikke matras. Super gewoon! Dit noem ik niet echt kamperen.
De volgende dag vertrekken we naar Tenant Creek. Een tocht van 700k's. Lang in de bus zitten dus... Tijdens de busrit test Wayne onze kennis. Waardoor ik besef dat ik mijn quiz-skills echt moet bijschaven... Voor de lunch stoppen we ergens bij een (rarara) pool. Lekker verfrissend na zo lang in de bus te zitten. Voor we in de bus stappen, zegt Wayne tegen mij "You should refill your bottle of water at that tap. The water is really cold." Ik wil dat doen, draai de kraan open en zie in een flits iets grijs. Ik kijk in mijn fles maar zie niets, dus vul ik ze verder. Net als ik mijn lippen om de toot van mijn fles zet, zie ik dat er een kikker in mijn fles zit. Ik natuurlijk super hard lachen. Ik zag mezelf al met een kikker in mijn mond. Stel u voor dat die in een prins veranderde, dan had mijn mond echt te klein geweest. Uiteindelijk heeft Wayne de kikker uit mijn fles gekregen. Ik heb gelukkig wel een nieuwe fles water gekregen. Ik vertrouwde de hygiene van die kikker niet. Wel grappig eigenlijk. De snoodaard zat mij op te wachten in de kraan. We stoppen ook in de oudste bar van de outback. Daar lunchen we en spelen we, in het midden van de straat, bowl. Welliswaar met een niet volledig ronde bowlingbal, waardoor ik nog slechter ben dan anders.
Die avond maken Jaquy en ik echte ambachtelijke dampsters (soort brood). We maken een kampvuur en bakken het brood erin. We houden ook marshmallows op een stokje in het vuur. Mmmmm! We mogen die avond ook kiezen of we weer in een tent slapen of onder de blote hemel in een swag (soort grote slaapzak). Corinne, Jaquy, Jen, Reahne en ik kiezen voor de swag bij het kampvuur. Echt mooi die sterrenhemel hier. Je ziet een miljoen keer meer sterren dan in Belgie. Echt prachtig! Ik heb ook een vallende ster gezien. Leuke ervaring!
De derde en laatste dag trekken we door tot in Alice Springs. We stoppen onderweg bij de Devils Marbles, enorm grote stenen die op elkaar staan op een onstabiele wijze. Blijkbaar staan ze echter wel stevig op elkaar en lijken ze enkel alsof je ze kan omduwen (ik heb het geprobeerd). Leuke plaats om mooie foto's te trekken. Om 6 uur komen we aan in Alice Springs. We zaten bijna allemaal in dezelfde kamer, wat wel leuk was.
s' Avonds hebben we met de groep afgesproken om samen uit eten te gaan. Iedereen gaat mee. Nadien trekken we naar een dansbar. Een hele ervaring. In Alice Springs mag je namelijk absoluut niet alleen rondlopen als het donker is. Dan word je gegarandeerd in elkaar geslagen en beroofd. De zatte aboriginals... Zelfs in grote groep waren de meeste onder ons bang. In de bar besluiten de meesten onder ons vroeg door te gaan. Corinne en ik blijven nog wat hangen met Australische jongens. Er was er ene bij, ongelooflijk. Zijn haar stond recht omhoog, hij was super dronken... Hij vroeg om de 5 minuten mijn naam en leeftijd. Hij had ook een tattoo op zijn kont 'Shit'. Wat een teleurstelling dat Corinne zei dat dit een typische Australische jongen was. Uiteindelijk neem ik met Corinne een taxi (voor de veiligheid) en babbelen we nog wat verder in de backpackers.
Vandaag had ik een vrije dag. Ik en Reahne waren de enige die niet meteen op de volgende driedaagse vertrokken, dus waren we maar met twee. We hebben een uitstapje gemaakt naar een look out die een zicht gaf over Alice Springs. Wel de moeite. Daarna was het weeral te warm en hebben we wat gezwommen in het zwembad en wat rondgehangen. Morgen vertrek ik weer vroeg op trip voor drie dagen. Naar the rock. Ayers rock. Uluru. Daar kijk ik al lang naar uit. Dat gaat wondermooi zijn.
Tsjuuus! Dikke kussen,
Heleen
Klaar voor deel 2? Ok.
De ochtend na mijn vlucht was de receptioniste mij niet vergeten. Ze heeft mij om half 5 stipt gewekt en op een vriendelijke manier. Buiten stonden een paar andere mensen ook te wachten om op dezelfde trip te vertrekken. Aan iedereens zakken te zien, ging het geen probleem zijn om meer dan 15 kg te hebben. Iedereen had meer bij.
Nadat iedereen opgepikt was, vertrokken we aan onze trip richting Alice Springs. We zijnde: onze tourguide Wayne (Mel Gibson Look-a-like, in zijn jonge jaren), Jen, Reahne, Alex, Jodi en Kat uit Engeland, Corinne uit Sydney, Jaquy uit Melbourne, Sinitchi (ofzoiets) uit Japan, Oliver uit Frankrijk, Offer uit Israel (zijn zin om zich voor te stellen was "I'm the best offer you'll ever get", zalig!) en ik. Echt de beste groep ooit, denk ik! Niemand kende elkaar en iedereen was tussen de 23 en 32. Wel leuk om weer eens met mijn leeftijdgenoten om te gaan.
De eerste dag bezoeken we Katherine Gorge. Omdat het de dagen voordien te veel geregend had, stond de rivier te hoog en konden we niet zwemmen in de gorge omwille van de krokkodillen. Wayne nam ons dan maar mee naar een pool waar, volgens hem, geen krokkodillen bij konden. Het zou een wandeling zijn van 15 minuutjes... Niet dus! Na een uur wandelen, waren we er nog niet. Dit op het heetste moment van de dag. De weg was in de blakke zon, lag vol met stenen die constant wegrolden onder uw voeten (ik ben wel 20 keer gestruikeld) en ging met momenten echt stijl omhoog. Iedereen was buiten adem. Je moest voortdurend water drinken. Het was bijna 40 graden. Echt niet te doen! Iedereen zijn t-shirt super nat van het zweet. Ik had ook erg grote blijnen, omdat ik zo dom was om geen sokken te dragen in mijn Allstars. Je moest ook voortdurend de vliegen van je gezicht slagen. Echt ambetant hoor. Die waren hyperactief. Gelukkig bleek de waterpoel wel de moeite te zijn. Een fris watertje met een grote waterval waar je kon onder zwemmen.
Nadien zijn we dan naar ons kamp getrokken. We stopten wel nog even in het dorp om in de bottleshop binnen te springen voor bier die avond. Daar maakten we dan ook een typisch dronken aboriginal gevecht mee. Een aboriginal vrouw die met een aboriginal man ruzie maakt. Ze gingen zelfs zo ver dat ze op elkaar spuwden en elkaar slagen gaven. Die vent trok zo hard aan die vrouw haar haar dat ze op de grond viel. Je mag niets doen, want dat is iets tussen die aboriginals. Die kunnen zich tegen u keren en de kans dat ze u beroven en dat je zelf slaag krijgt is groot. Echt vreemd hoor! Dat zijn niet de echte aboriginals natuurlijk.
's Avonds deed het douchke echt goed! Eindelijk niet meer het gevoel dat je een stront bent die vliegen aantrekt. Nadien hebben we pictionary gespeeld. Ook wel grappig! De tenten bleken super kleine chalets te zijn voor 2 mensen. Ik slaap in een hutje met Corinne (25, Sydney). Dat bed was het beste bed dat ik hier in Australie gehad heb. Een dikke matras. Super gewoon! Dit noem ik niet echt kamperen.
De volgende dag vertrekken we naar Tenant Creek. Een tocht van 700k's. Lang in de bus zitten dus... Tijdens de busrit test Wayne onze kennis. Waardoor ik besef dat ik mijn quiz-skills echt moet bijschaven... Voor de lunch stoppen we ergens bij een (rarara) pool. Lekker verfrissend na zo lang in de bus te zitten. Voor we in de bus stappen, zegt Wayne tegen mij "You should refill your bottle of water at that tap. The water is really cold." Ik wil dat doen, draai de kraan open en zie in een flits iets grijs. Ik kijk in mijn fles maar zie niets, dus vul ik ze verder. Net als ik mijn lippen om de toot van mijn fles zet, zie ik dat er een kikker in mijn fles zit. Ik natuurlijk super hard lachen. Ik zag mezelf al met een kikker in mijn mond. Stel u voor dat die in een prins veranderde, dan had mijn mond echt te klein geweest. Uiteindelijk heeft Wayne de kikker uit mijn fles gekregen. Ik heb gelukkig wel een nieuwe fles water gekregen. Ik vertrouwde de hygiene van die kikker niet. Wel grappig eigenlijk. De snoodaard zat mij op te wachten in de kraan. We stoppen ook in de oudste bar van de outback. Daar lunchen we en spelen we, in het midden van de straat, bowl. Welliswaar met een niet volledig ronde bowlingbal, waardoor ik nog slechter ben dan anders.
Die avond maken Jaquy en ik echte ambachtelijke dampsters (soort brood). We maken een kampvuur en bakken het brood erin. We houden ook marshmallows op een stokje in het vuur. Mmmmm! We mogen die avond ook kiezen of we weer in een tent slapen of onder de blote hemel in een swag (soort grote slaapzak). Corinne, Jaquy, Jen, Reahne en ik kiezen voor de swag bij het kampvuur. Echt mooi die sterrenhemel hier. Je ziet een miljoen keer meer sterren dan in Belgie. Echt prachtig! Ik heb ook een vallende ster gezien. Leuke ervaring!
De derde en laatste dag trekken we door tot in Alice Springs. We stoppen onderweg bij de Devils Marbles, enorm grote stenen die op elkaar staan op een onstabiele wijze. Blijkbaar staan ze echter wel stevig op elkaar en lijken ze enkel alsof je ze kan omduwen (ik heb het geprobeerd). Leuke plaats om mooie foto's te trekken. Om 6 uur komen we aan in Alice Springs. We zaten bijna allemaal in dezelfde kamer, wat wel leuk was.
s' Avonds hebben we met de groep afgesproken om samen uit eten te gaan. Iedereen gaat mee. Nadien trekken we naar een dansbar. Een hele ervaring. In Alice Springs mag je namelijk absoluut niet alleen rondlopen als het donker is. Dan word je gegarandeerd in elkaar geslagen en beroofd. De zatte aboriginals... Zelfs in grote groep waren de meeste onder ons bang. In de bar besluiten de meesten onder ons vroeg door te gaan. Corinne en ik blijven nog wat hangen met Australische jongens. Er was er ene bij, ongelooflijk. Zijn haar stond recht omhoog, hij was super dronken... Hij vroeg om de 5 minuten mijn naam en leeftijd. Hij had ook een tattoo op zijn kont 'Shit'. Wat een teleurstelling dat Corinne zei dat dit een typische Australische jongen was. Uiteindelijk neem ik met Corinne een taxi (voor de veiligheid) en babbelen we nog wat verder in de backpackers.
Vandaag had ik een vrije dag. Ik en Reahne waren de enige die niet meteen op de volgende driedaagse vertrokken, dus waren we maar met twee. We hebben een uitstapje gemaakt naar een look out die een zicht gaf over Alice Springs. Wel de moeite. Daarna was het weeral te warm en hebben we wat gezwommen in het zwembad en wat rondgehangen. Morgen vertrek ik weer vroeg op trip voor drie dagen. Naar the rock. Ayers rock. Uluru. Daar kijk ik al lang naar uit. Dat gaat wondermooi zijn.
Tsjuuus! Dikke kussen,
Heleen
Huisjesslak 1
Hallo,
Ondertussen ben ik weer even verder... Ik zit nu in Alice Springs, in hartje Australie. Eens even denken wat ik sinds mijn vorige blogverhaal gedaan heb...
We zijn hier in Cairns aangekomen in de vroege avond. Die avond zelf zijn we enkel van onze hostel naar het centrum gewandeld. Wat op zich wel een beetje een avontuur was, want hier zijn wel wat zatte dakloze aboriginals die op straat rondhangen. De dag nadien ben ik met Linda naar Travel Bugs gegaan om de rest van mijn reis te plannen. Linda en ik splitsen hier namelijk op. Zij gaat werken in Mareeba en ik reis verder. Ik boek uiteindelijk een vlucht en drie tours. Ik was echt blij en opgelucht toen ik mijn trip geboekt had. Een nieuw deel van mijn avontuur kon beginnen. Hoewel het ook een beetje spijtig was om afscheid te nemen van Linda.
De dag nadien moesten we vroeg uit de veren voor een trip naar Cape Tribulation, verder naar het noorden. In de voormiddag doen we een tochtje over de Daintree river om kroko's te spotten. Met geluk. We zien een kleine en een grote krokodil, plus een slang die een kikker opeet. Wel een beetje luguber... maar hey that's life. Daarna maken we een kleine tocht door het regenwoud. Daar verteld de gids me over Stranglertrees. Dat is een soort parasietboom. Die kiezen een boom uit. Daar groeien dan van boven naar beneden smalle, sliertige takken rond. Na verloop van tijd worden die takken dikker en dikker en "wurgt" die stranglertree de andere boom, die wegrot. Uiteindelijk heb je enkel een soort gewoven, holle stranglertree over... Ik had echt medelijden met die bomen. Ik vond dat echt een zielig verhaal. Daar sta je dan te kijken hoe een boom een andere boom vermoordt. En dan nu graag vijf minuten stilte voor al de vermoorde bomen in het regenwoud... Ik had meer medelijden met de boom dan met de kikker. Enfin.
Die namiddag waren we vrij om ons eigen ding te doen. Linda en ik besluiten om een swimming hole te bezoeken. Dat was echt zalig!!! Precies zoals in de films. Een waterpoel met lekker fris water dankzij de schaduw van de mooie bomen. Ik besluit er meteen in te vliegen (letterlijk) en ik zwier mezelf via een swingingrope in het water. BONZAI! Dat was echt super leuk. Ik kon niet stoppen. Ik maar opnieuw en opnieuw met die touw slingeren. De foto's zijn hilarisch! Er was zelfs een local australian guy die mij wou leren om via de touw in de boom te klimmen. Je had het moeten zien, dat ging ik nooit van mijn leven kunnen. Enfin, gewoon super! Nadien terug naar onze hostel. Dat was mijn meest gruwelijke wandeling ooit. Je loopt op een smal padje in een regenwoud, waar je moet oppassen voor dodelijke slangen en spinnen. Wij hoorden ook voortdured geluid van cassowarries (de gevaarlijke, dodelijke, grote vogels). Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we met ons pad vlak naast een meer waar een krokodillen gevaarsbord hing. Ik deed bijna in mijn broek. Echt waar! Ik liep bijna dat regenwoud uit... Maar ik leef nog, dat is het belangrijkste. Die avond zijn we, samen met onze Zweedse roommates, naar de bar van onze backpackers (=hostel) gegaan. Daar kwam een local duo een live optreden geven. Dat was wel gezellig.
De volgende dag werden we s' middags opgehaald voor het tweede deel van onze Cape Tribulation trip. Wat eigenlijk vooral wou zeggen dat ze ons terug in Cairns afzetten. We zijn wel op twee plaatsen gestopt waar je een mooi zicht had, maar verder niet veel soeps. Die avond gaan Linda en ik nog op zoek naar de Nightmarket die we gezien hadden in Cairns. Zonder succes. We waren vergeten waar het was en konden het ook niet terug vinden.
De dag nadien zijn we naar de lagoon in het centrum gegaan. Deze keer niet zo'n fris water. Cairns is echt een warme stad. Het was daar 35 graden en de lucht is daar heel vochtig. Misschien daarmee dat het water ook van de warmte wist. Daarna zijn we nog wat in het centrum gaan rondhangen. Sushi gegeten, ijsje gegeten, ... Geen wonder dat ik ben bijgekomen! Die avond hebben Linda en ik ons afscheidsfeestje gehouden. We zijn uit eten gegaan en hebben het met een paar jugs bier gevierd. Een leuke avond om mee af te ronden.
De volgende dag is het dan tijd voor mij om mijn vlucht te nemen. Linda en ik nemen afscheid door voor het laatst samen onze was te doen... Gezellig! Als het dan tijd is om afscheid te nemen, verschiet ik toch wel. Daar staan we dan alletwee met water in onze ogen. Niet dat we echt hebben staan 'blijten' hoor. No worries. Uiteindelijk stond ik, voor ik het goed besefte, met mijn trekkersrugzak op de luchthaven. Alleen... Toen besefte ik dat ik eigenlijk een huisslak ben. Trekkend van het ene hostel naar het andere, met als enige thuis mijn trekkersrugzak. Zielig he?!
Tijdens mijn vlucht zit ik naast een typische Australische 50-er. Zijn openingszin na de typische "Hi! How are ya?" was, "We both have blue eyes. How great is that?!". Enfin, het was nog wel een leuke vlucht. Als ik niet meteen de dag erna op trip vertrok, was ik met hem gaan vissen (dat wil ik nu al heel mijn trip doen, maar het is er nog niet van gekomen). Na een lange babbel van twee uur, land ik eindelijk in Darwin. Buiten wacht een shuttlebus op mij op. Handig! In de backpackers ben ik uiteindelijk nog een uur en half bezig met mijn kleine rugzak te pakken voor mijn trip. Op mijn voucher staat dat ik een bagagelimiet heb van 15kg. Terwijl ik zeker ben dat alles samen meer dan 25kg weegt... Ik hoop dus dat ik alles mag meenemen. Anders ben ik gezien... een ander probleem was dat beide mijn gsm's plat waren en ik moest mijn wekker zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet als je je gsm niet aankrijgt. Dan maar aan de receptie vragen of ze mij willen wekken. Gelukkig vindt dat meisje het geen probleem. Uiteindelijk kruip ik om half 1 in mijn bed, om de volgende ochtend om half 5 gewekt te worden door een onbekende persoon...
Omdat ik veel te vertellen heb, ga ik mijn verhaal opsplitsen. Dat is makkelijker.
Cheers my dears!
Heleen
Ondertussen ben ik weer even verder... Ik zit nu in Alice Springs, in hartje Australie. Eens even denken wat ik sinds mijn vorige blogverhaal gedaan heb...
We zijn hier in Cairns aangekomen in de vroege avond. Die avond zelf zijn we enkel van onze hostel naar het centrum gewandeld. Wat op zich wel een beetje een avontuur was, want hier zijn wel wat zatte dakloze aboriginals die op straat rondhangen. De dag nadien ben ik met Linda naar Travel Bugs gegaan om de rest van mijn reis te plannen. Linda en ik splitsen hier namelijk op. Zij gaat werken in Mareeba en ik reis verder. Ik boek uiteindelijk een vlucht en drie tours. Ik was echt blij en opgelucht toen ik mijn trip geboekt had. Een nieuw deel van mijn avontuur kon beginnen. Hoewel het ook een beetje spijtig was om afscheid te nemen van Linda.
De dag nadien moesten we vroeg uit de veren voor een trip naar Cape Tribulation, verder naar het noorden. In de voormiddag doen we een tochtje over de Daintree river om kroko's te spotten. Met geluk. We zien een kleine en een grote krokodil, plus een slang die een kikker opeet. Wel een beetje luguber... maar hey that's life. Daarna maken we een kleine tocht door het regenwoud. Daar verteld de gids me over Stranglertrees. Dat is een soort parasietboom. Die kiezen een boom uit. Daar groeien dan van boven naar beneden smalle, sliertige takken rond. Na verloop van tijd worden die takken dikker en dikker en "wurgt" die stranglertree de andere boom, die wegrot. Uiteindelijk heb je enkel een soort gewoven, holle stranglertree over... Ik had echt medelijden met die bomen. Ik vond dat echt een zielig verhaal. Daar sta je dan te kijken hoe een boom een andere boom vermoordt. En dan nu graag vijf minuten stilte voor al de vermoorde bomen in het regenwoud... Ik had meer medelijden met de boom dan met de kikker. Enfin.
Die namiddag waren we vrij om ons eigen ding te doen. Linda en ik besluiten om een swimming hole te bezoeken. Dat was echt zalig!!! Precies zoals in de films. Een waterpoel met lekker fris water dankzij de schaduw van de mooie bomen. Ik besluit er meteen in te vliegen (letterlijk) en ik zwier mezelf via een swingingrope in het water. BONZAI! Dat was echt super leuk. Ik kon niet stoppen. Ik maar opnieuw en opnieuw met die touw slingeren. De foto's zijn hilarisch! Er was zelfs een local australian guy die mij wou leren om via de touw in de boom te klimmen. Je had het moeten zien, dat ging ik nooit van mijn leven kunnen. Enfin, gewoon super! Nadien terug naar onze hostel. Dat was mijn meest gruwelijke wandeling ooit. Je loopt op een smal padje in een regenwoud, waar je moet oppassen voor dodelijke slangen en spinnen. Wij hoorden ook voortdured geluid van cassowarries (de gevaarlijke, dodelijke, grote vogels). Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we met ons pad vlak naast een meer waar een krokodillen gevaarsbord hing. Ik deed bijna in mijn broek. Echt waar! Ik liep bijna dat regenwoud uit... Maar ik leef nog, dat is het belangrijkste. Die avond zijn we, samen met onze Zweedse roommates, naar de bar van onze backpackers (=hostel) gegaan. Daar kwam een local duo een live optreden geven. Dat was wel gezellig.
De volgende dag werden we s' middags opgehaald voor het tweede deel van onze Cape Tribulation trip. Wat eigenlijk vooral wou zeggen dat ze ons terug in Cairns afzetten. We zijn wel op twee plaatsen gestopt waar je een mooi zicht had, maar verder niet veel soeps. Die avond gaan Linda en ik nog op zoek naar de Nightmarket die we gezien hadden in Cairns. Zonder succes. We waren vergeten waar het was en konden het ook niet terug vinden.
De dag nadien zijn we naar de lagoon in het centrum gegaan. Deze keer niet zo'n fris water. Cairns is echt een warme stad. Het was daar 35 graden en de lucht is daar heel vochtig. Misschien daarmee dat het water ook van de warmte wist. Daarna zijn we nog wat in het centrum gaan rondhangen. Sushi gegeten, ijsje gegeten, ... Geen wonder dat ik ben bijgekomen! Die avond hebben Linda en ik ons afscheidsfeestje gehouden. We zijn uit eten gegaan en hebben het met een paar jugs bier gevierd. Een leuke avond om mee af te ronden.
De volgende dag is het dan tijd voor mij om mijn vlucht te nemen. Linda en ik nemen afscheid door voor het laatst samen onze was te doen... Gezellig! Als het dan tijd is om afscheid te nemen, verschiet ik toch wel. Daar staan we dan alletwee met water in onze ogen. Niet dat we echt hebben staan 'blijten' hoor. No worries. Uiteindelijk stond ik, voor ik het goed besefte, met mijn trekkersrugzak op de luchthaven. Alleen... Toen besefte ik dat ik eigenlijk een huisslak ben. Trekkend van het ene hostel naar het andere, met als enige thuis mijn trekkersrugzak. Zielig he?!
Tijdens mijn vlucht zit ik naast een typische Australische 50-er. Zijn openingszin na de typische "Hi! How are ya?" was, "We both have blue eyes. How great is that?!". Enfin, het was nog wel een leuke vlucht. Als ik niet meteen de dag erna op trip vertrok, was ik met hem gaan vissen (dat wil ik nu al heel mijn trip doen, maar het is er nog niet van gekomen). Na een lange babbel van twee uur, land ik eindelijk in Darwin. Buiten wacht een shuttlebus op mij op. Handig! In de backpackers ben ik uiteindelijk nog een uur en half bezig met mijn kleine rugzak te pakken voor mijn trip. Op mijn voucher staat dat ik een bagagelimiet heb van 15kg. Terwijl ik zeker ben dat alles samen meer dan 25kg weegt... Ik hoop dus dat ik alles mag meenemen. Anders ben ik gezien... een ander probleem was dat beide mijn gsm's plat waren en ik moest mijn wekker zetten. Maar dat gaat natuurlijk niet als je je gsm niet aankrijgt. Dan maar aan de receptie vragen of ze mij willen wekken. Gelukkig vindt dat meisje het geen probleem. Uiteindelijk kruip ik om half 1 in mijn bed, om de volgende ochtend om half 5 gewekt te worden door een onbekende persoon...
Omdat ik veel te vertellen heb, ga ik mijn verhaal opsplitsen. Dat is makkelijker.
Cheers my dears!
Heleen
woensdag 27 oktober 2010
Lang geleden...
Hallo,
Het is al even geleden dat ik nog iets heb geschreven. Waar was ik nu weer gebleven … Ahja, in Townsville. De eerste dag hebben we daar een berg beklommen om U tegen te zeggen. In deze warme temperaturen is dat eigenlijk niet te doen. Uiteindelijk boven aangekomen, bleek het ook niet echt de moeite. Daarna zijn we via de “Strand” (dit is geen slechte vertaling van mijzelf) naar een ander look out gegaan, nl. Kissing Point. Echt een mooie wandeling naast de beach. Er was ook een natuurlijke rockpool op het einde. Zalig om in te zwemmen. Je kan op zulke plaatsen ook vaak bbq-en. Dat is echt leuk. Dan kan je eten en genieten van het uitzicht.
De ochtend nadien hebben we dan afscheid genomen van Jonas. Die vertrok naar huis. Linda en ik zijn dan met de ferry naar Magnetic Island getrokken. Daar aangekomen, waande we ons echt in een paradijs. Het eiland en onze hostel waren echt super. Dat was echt zo zalig. Zon, hangmatten, mooie uitzichten, palmbomen, vlak aan het strand, propere bedden en douches, …
Op Magnetic Island zijn we ongeveer een week gebleven. We hebben een dag een topless car gehuurd. Echt iets grappig hoor! Precies een Barbie auto. Echt speelgoed. Daar zijn we dan het hele eiland mee rondgereden. Zalig! We hebben ook een dagje snorkelmateriaal gehuurd. Dat was echt stom. Wij trokken richting Florence Bay, wat echt een lange wandeling was. Onderweg hield een Filipijns koppel ons tegen. Die zagen ons met ons snorkelmateriaal. Die vertelden ons dat de visibiliteit zo slecht was in Florence Bay dat ze een andere Bay gingen zoeken. Die hebben ons dan meegenomen in hun ´van´. Echt zalige mensen! Dat was een ervaring ze. Wij waren een heel stuk op een verlaten zandweg gereden naar Cockle Bay. Daar aangekomen bleek dat dat een strand met mangroven was. Enfin, geen probleem. We konden nog op het strand wandelen, dachten we, dus wij met ons snorkelmateriaal vertrokken. Na een paar honderd meter begonnen wij in het “zand” te zakken. Vrij diep… Uiteindelijk stonden we bijna tot aan ons knieen in de modder. Je voelde ook met elke stap de modder tussen uw tenen persen. Grappig gevoel. De Filipijnse meneer zei dan “Ik zal eens gaan zien of er hier wel degelijk iets te zien is van koraal en vissen.” Dat was echt grappig! We zagen hem zo verder en verder in de zee gaan, maar toch bleef hij maar tot aan zijn knieen in het water. Dat werd daar gewoon niet dieper. Wij stonden daar maar op hem te wachten met zijn vrouw. Wij maar dieper en dieper in de modder en vuiler en vuiler… Echt onnozel hoor! We hebben het snorkelen dan opgegeven en zijn naar de Forts gewandeld. Fikse wandeling in zeverregen! Maar wel de moeite. Onze eerste echte culturele uitstap, want het waren restanten van de tweede wereldoorlog. De dag nadien was het slecht weer, regen en heel veel wind. We hebben dan maar desperate housewives gezien. De dag nadien was het schitterend weer en hebben we een Koala Sanctuary bezocht. Ik heb gewoon mezelf overtroffen. Ik denk dat ik een beetje van de warmte wist, want ik heb hagedissen, slangen en een krokodil vastgehouden… Dat ging ik dus nooit doen, had ik gezegd. Toch stond ik ineens met een slang rond mijn nek. Een wurgslang dan nog wel… Ik besefte het eerst niet goed. Tot op een bepaald moment, dan wou ik ze echt weg. Die mevrouw was jammer genoeg met een uitleg bezig en luisterde niet naar mij… Stond ik daar met een slang (die btw onder mijn arm kietelde met haar achterste). De foto´s zijn wel grappig. Je ziet echt dat ik mij niet op mijn gemak voel. De dag nadien hebben we gerelaxt. ´s Avonds was het ook de Full Moon Party. Een party waar 2000 man op afkomt. Tof ze! We zijn wel moeten gaan lopen van vreemde gasten… En zijn dan in de donkere verloren gelopen op een wandelpad… De dag nadien hebben we nog meer gerelaxt en zondag zijn we dan weer naar Townsville getrokken. Daar hebben we weer een Sanctuary bezocht. Deze keer omdat we een koala wilden vasthouden en krokodillen wilden zien gevoerd worden. Machtig ze! Die krokodillen zijn echt groot… En als die happen is dat echt kei luid! De koala was wel stout. Die heeft mij en Linda zitten krabben. In Townsville zijn we ook weer naar de rockpool gegaan voor een verfrissende duik.
Daarna dan maar richting Mission Beach. Daar ben ik nu. Na onze eerste nacht hier zijn we op een free Rainforest guided tour gegaan. Het guided gedeeldte was eigenlijk gewoon dat ze ons dropte aan het begin, daarna moesten we het zelf uitzoeken. Tof! Wederom een ervaring… Ik stond nog maar een paar minuutjes te wachten op de muggenstick en ik had al een stuk of twintig beten. Ze hadden mij uitgekozen… Amai! Jeuk! Ik had verwacht een slang of super grote spin te zien. Nikske. Uiteindelijk was het wel leuk. We hebben zo een Poolse vrouw leren kennen, Martyna. De wandeling duurde ongeveer 4 uur. Lijkt ok, maar dat was echt vermoeiend. Wederom kwamen we modder tegen. Martyna en Linda gingen schoon langs de kant. Ik wou hetzelfde doen, maar ik schoof natuurlijk uit. Stond ik daar in het midden van een groot regenwoud met een rokske en mijn benen bijna in een split… Ik hing vol modder. De dag nadien zijn we met de ferry naar Dunk Island getrokken. Een eiland waar je je echt op een onbewoond eiland voelt. Dat is echt zo zalig! Dat zijn altijd de plaatsen waar ik helemaal relaxt ben. ´s Avond was er dan een Bonfire op het strand. Geweldig! Enkel was onze Engelse kamergenoot Fiona een zware last. Die had super veel gedronken. Toen we bijna thuis waren, bleek dan dat ze haar camera kwijt was. Hup, terug naar het strand wandelen… In de kamer begon ze dan over te geven… Oei oei oei…
Enfin, dan zijn we eindelijk aangekomen bij vandaag. We zitten hier te wachten tot onze bus komt. We vertrekken binnen drie uurtjes naar Cairns. Onze laatste stop op de Oostkust… Spannend.
Groetjes,
Heleen
zaterdag 16 oktober 2010
Wat een weer
Hi,
Na Fraser Island zijn we richting Agnes Water getrokken met de bus. Het enige wat we daar konden doen was een tour met kleine choppers. Echt graaf, zo lage kleine moto´s. Spijtig genoeg lieten ze ons een uur voor het vertrek van de tour weten dat het gecanceld was vanwege het slechte weer. Echt stom, want ik had daar echt goesting in. Je kreeg zelfs fake tattoes om het geheel nog stoerder te maken. Enfin, geen choppertour dus, want we moesten die dag zelf al de bus naar Airlie Beach nemen.
In Airley Beach aangekomen regent het nog steeds. Dat slaagt wel wat tegen als je een driedaagse zeiltrip op het programma hebt staan. Ze zeggen dat het hier in geen dertig jaar zo´n slecht weer is geweest. Dat is toch pech hebben he... Er was een super leuke Lagoon (een soort openlucht zwembad) in Airley Beach. In afwachting van de zeiltrip zijn we daar dan maar (onder het afdak) gaan zitten. Ik ben in de lagoon gegaan om te zwemmen. Jonas en Linda niet, want wie zwemt er nu in de regen ... Ik dus. Echt een lekker watertje...
Enfin, uiteindelijk zijn we woensdag op zeiltrip vertrokken. Echt zalig! We hebben de eerste twee dagen wel op de motor moeten varen omdat er te veel wind was. Met natuurlijk veel zeezieken als gevolg. Ik niet hoor, ik had daar totaal geen last van. Waar ik wel wat last van had, was van de Goon die we de eerste nacht hebben opgedronken. Drinking games zijn echt niets voor mij. Ik heb altijd pech. Zo heb ik een beker met een mix van goon en bier moeten opdrinken. Jakkie!!! Ook heb ik zonder broek de boot moeten rondlopen. Gelukkig had ik een trui aan die een groot stuk tot onder mijn poep kwam... Ik was wel snel, want Phil en Phil (een grappig Engels duo) waren hun fotokodak gaan halen en toen die terug waren, was ik al terug aangekleed. Enfin, het was wel leuk en gezellig. De eerste dag zijn we naar White Haven Beach gezeild. Echt super mooi. Ook grappig, want er was een super grote ´kudde´ krabben die ineens aan onze voeten passeerden. Maar van het strand zelfs moet je de foto´s zien. Dat kan ik niet goed uitleggen. Daarna zijn we gaan snorkelen. Mijn eerste keer... Ik vond het wel spannend. Ik heb met een schildpad gezwommen, of eerder gezegd "ik heb een schildpad gestalkt". Ineens was die daar, vlak onder mij. Echt super mooi! Die zwom en dat was percies een vogel die in de lucht zweefde. Die was ook echt groot. Ik ben zo een mini gewoon van 5cm. Die was echt super groot. Echt stom dat ik mijn onderwatercamera vergeten was. Ik heb ook super mooie viskes gezien. Mooi koraal. Alles was mooi. Dus ik wou dat aanraken. tot groot jolijt van Linda natuurlijk. Die was mij aan het uitlachen, omdat ik de vissen probeerde te vangen. Moet een grappig zicht geweest zijn... Die avond geen drinking games meer voor mij en Linda. Voor Jonas en de andere ook niet, want je mag niet drinken 8 uur voor je gaat duiken. De volgende dag zijn we dan weer gaan snorkelen. Deze keer was alles nog mooier (misschien omdat de zon scheen). Er waren meer verschillende vissen en kleurijker koraal. Ik heb wel een vreemde vis gezien. Een met een snor. Het was een turqoise, paarse vis en op zijn bovenlip zat percies een dikke, donkerbruine moustache. Echt grappig. Snorkelen is echt super! Ik ga het zeker opnieuw doen in Cairns en na mijn trip in Australie. Vrijdag hebben we, na een leuke afterparty (met free pizza) aan land, afscheid genomen van de toffe groep en de crew.
Zaterdag hebben we de bus genomen richting Townsville. Dat was echt de beste busrit ever. Ze speelde een film in de bus, maar ik heb de hele tijd naar buiten zitten kijken. Echt een super mooi landschap. De zon scheen ook en dat maakt alles echt mooier... Dus gewoon Ipod op en kijken, 5 uur aan een stuk. Zalig. Compleet relaxt stap ik af de bus. Aangekomen in ons hostel (waarvoor we percies door de Ghetto van Townsville moesten) slaat mijn humeur helemaal om. Dit is echt het vuilste hostel dat ik heb gehad in Australie. Jakkie! Schimmel, beesten, gaten in de muur, ... Er had ook percies iemand zijn haar afgeschoren in de vrouwendouche.
Grappig, de kerel van de hostel hier komt mij net vragen "Can I ask you something stupid? Do you smell me from this distance?" Zijn vriend had aftershave op hem gespoten (ik wist niet dat je dat kon spuiten...) en hij droeg dat normaal nooit, dus hij dacht dat hij stonk. Ik vond juist dat hij beter rook dan gisterenavond ...
Enfin, ik ga nu mijn trip naar Magnetic Island plannen. In Townsville is niet veel te doen...
Foto's volgen later via Facebook.
Kisses,
Heleen
Na Fraser Island zijn we richting Agnes Water getrokken met de bus. Het enige wat we daar konden doen was een tour met kleine choppers. Echt graaf, zo lage kleine moto´s. Spijtig genoeg lieten ze ons een uur voor het vertrek van de tour weten dat het gecanceld was vanwege het slechte weer. Echt stom, want ik had daar echt goesting in. Je kreeg zelfs fake tattoes om het geheel nog stoerder te maken. Enfin, geen choppertour dus, want we moesten die dag zelf al de bus naar Airlie Beach nemen.
In Airley Beach aangekomen regent het nog steeds. Dat slaagt wel wat tegen als je een driedaagse zeiltrip op het programma hebt staan. Ze zeggen dat het hier in geen dertig jaar zo´n slecht weer is geweest. Dat is toch pech hebben he... Er was een super leuke Lagoon (een soort openlucht zwembad) in Airley Beach. In afwachting van de zeiltrip zijn we daar dan maar (onder het afdak) gaan zitten. Ik ben in de lagoon gegaan om te zwemmen. Jonas en Linda niet, want wie zwemt er nu in de regen ... Ik dus. Echt een lekker watertje...
Enfin, uiteindelijk zijn we woensdag op zeiltrip vertrokken. Echt zalig! We hebben de eerste twee dagen wel op de motor moeten varen omdat er te veel wind was. Met natuurlijk veel zeezieken als gevolg. Ik niet hoor, ik had daar totaal geen last van. Waar ik wel wat last van had, was van de Goon die we de eerste nacht hebben opgedronken. Drinking games zijn echt niets voor mij. Ik heb altijd pech. Zo heb ik een beker met een mix van goon en bier moeten opdrinken. Jakkie!!! Ook heb ik zonder broek de boot moeten rondlopen. Gelukkig had ik een trui aan die een groot stuk tot onder mijn poep kwam... Ik was wel snel, want Phil en Phil (een grappig Engels duo) waren hun fotokodak gaan halen en toen die terug waren, was ik al terug aangekleed. Enfin, het was wel leuk en gezellig. De eerste dag zijn we naar White Haven Beach gezeild. Echt super mooi. Ook grappig, want er was een super grote ´kudde´ krabben die ineens aan onze voeten passeerden. Maar van het strand zelfs moet je de foto´s zien. Dat kan ik niet goed uitleggen. Daarna zijn we gaan snorkelen. Mijn eerste keer... Ik vond het wel spannend. Ik heb met een schildpad gezwommen, of eerder gezegd "ik heb een schildpad gestalkt". Ineens was die daar, vlak onder mij. Echt super mooi! Die zwom en dat was percies een vogel die in de lucht zweefde. Die was ook echt groot. Ik ben zo een mini gewoon van 5cm. Die was echt super groot. Echt stom dat ik mijn onderwatercamera vergeten was. Ik heb ook super mooie viskes gezien. Mooi koraal. Alles was mooi. Dus ik wou dat aanraken. tot groot jolijt van Linda natuurlijk. Die was mij aan het uitlachen, omdat ik de vissen probeerde te vangen. Moet een grappig zicht geweest zijn... Die avond geen drinking games meer voor mij en Linda. Voor Jonas en de andere ook niet, want je mag niet drinken 8 uur voor je gaat duiken. De volgende dag zijn we dan weer gaan snorkelen. Deze keer was alles nog mooier (misschien omdat de zon scheen). Er waren meer verschillende vissen en kleurijker koraal. Ik heb wel een vreemde vis gezien. Een met een snor. Het was een turqoise, paarse vis en op zijn bovenlip zat percies een dikke, donkerbruine moustache. Echt grappig. Snorkelen is echt super! Ik ga het zeker opnieuw doen in Cairns en na mijn trip in Australie. Vrijdag hebben we, na een leuke afterparty (met free pizza) aan land, afscheid genomen van de toffe groep en de crew.
Zaterdag hebben we de bus genomen richting Townsville. Dat was echt de beste busrit ever. Ze speelde een film in de bus, maar ik heb de hele tijd naar buiten zitten kijken. Echt een super mooi landschap. De zon scheen ook en dat maakt alles echt mooier... Dus gewoon Ipod op en kijken, 5 uur aan een stuk. Zalig. Compleet relaxt stap ik af de bus. Aangekomen in ons hostel (waarvoor we percies door de Ghetto van Townsville moesten) slaat mijn humeur helemaal om. Dit is echt het vuilste hostel dat ik heb gehad in Australie. Jakkie! Schimmel, beesten, gaten in de muur, ... Er had ook percies iemand zijn haar afgeschoren in de vrouwendouche.
Grappig, de kerel van de hostel hier komt mij net vragen "Can I ask you something stupid? Do you smell me from this distance?" Zijn vriend had aftershave op hem gespoten (ik wist niet dat je dat kon spuiten...) en hij droeg dat normaal nooit, dus hij dacht dat hij stonk. Ik vond juist dat hij beter rook dan gisterenavond ...
Enfin, ik ga nu mijn trip naar Magnetic Island plannen. In Townsville is niet veel te doen...
Foto's volgen later via Facebook.
Kisses,
Heleen
vrijdag 8 oktober 2010
Zand, zand en nog eens zand
Hi,
Mijn tripje naar Fraser Island zit er op. Echt leuk! We zijn woensdag begonnen om 7.30 am. Aan de auto´s hebben we dan al ons materiaal moeten checken. We hebben ook uitleg gekregen over hoe we met de auto moesten rijden. Ik denk dat we dan tegen 9 am echt zijn vertrokken. We hebben de ferry genomen naar Fraser. Na misschien tien minuten rijden op Fraser was al een van de vier auto´s kapot. Echt stom eigenlijk. De startmotor was plots kapot gegaan. Enfin, wij dus wachten... Tijdens het wachten heb ik een Boomenaar ontmoet. Grappig, want ik had hem nog nooit gezien. Misschien komt dat door het leeftijdsverschil. Hij is 35. Maar het was toch grappig. Hij zei dat hij geen enkele Belg was tegen gekomen die zo jong was als ik. En ik mijzelf maar een oude knar vinden tussen al die tiener Duitsers en Engelsen. Uiteindelijk heeft onze ´´guide´´ dan maar besloten om de andere auto´s naar het meer (Lake McKanzie) te leiden en de andere auto later op te pikken. Zalig meertje, echt waar!!! Je kan niet geloven hoe fijn en zacht dat zand was... Ik was eerst van plan een potje mee naar huis te nemen, maar iemand zei mij dat dat verboden was. Dus jullie zullen me op mijn woord moeten geloven. Die dag waren we pas laat aangekomen op de plaats waar we onze tenten moesten opzetten (vanwege de autoproblemen). Het was dus een beetje zoeken in het donker. Ik ben er van verschoten hoe dom en onhandig sommige mensen zijn, vooral in het opzetten van een tent... Man man... Ik had wel wat problemen met het naar de wc gaan. Die waren er namelijk niet. Je moest over de duinen gaan, naar het strand. Daar moest je dan met een schupje een gat graven van ongeveer 30cm diep. Daar moest je dan in mikken. De moeilijkheid was dan ook nog eens dat je moest oppassen voor Dingo´s (wilde honden) die in je gat kunnen bijten. Man, ik was echt niet op mijn gemak. Hoe kon ik nu IN HET PIKDONKER zien of er een dingo was en of ik in het gat aan het plassen was??? Ik ben nog nooit zo bang geweest om naar de wc te gaan. Ik dierf dan ook bijna niks te drinken, want ik wou zo weinig mogelijk naar de wc. Echt onnozel hoor! Die nacht kwamen we ook tot de ontdekking dat zelfs het zachtste zand op de wereld geen goed slaapcomfort verzekerd. Wat was dat!? Echt iedereen kwam kreupel uit zijn tent. De volgende dag zijn we naar een schipwrak geweest. Daarna naar de Champagne Pools. Ik dacht ´Mmm, echt iets voor mij. Champagne.´ Het waren echter zoutwater pools die door de golven van de zee gevuld werden en van de zee gescheiden zijn door rotsen. Anyway, het was wederom zalig. Echt een lekker watertje. De meeste dierven er percies niet in vanwege de grote vissen, maar ik liet mij natuurlijk niet kennen en ging er meteen in. Margo, je had meteen op mijn rug gesprongen... Daarna zijn we dan naar een rots gegaan, ´the Indian rock´ ofzoiets... Echt een mooi uitzicht! Ik heb mijn eerste schildpadden en haaien gezien vanaf die rots. Ook dolfijnen en walvissen. Ik vind daar meestal wel niets aan. Je ziet die van super ver en meestal zie je enkel een vlek of een vin. Enfin, de andere zijn meestal wel super blij, dus ik doe maar mee enthousiast. Dan zijn we weer naar het kamp gegaan. Nog steeds geen deftige wc´s... De laatste dag was het zover... Ik moest rijden. Spannend!!! Ik heb het goed gedaan ze. Wel raar zo op zand rijden. Je blijft soms echt in de sporen van andere zitten en geraakt er moeilijk uit. Aan de andere kant van de schakelaar zitten was geen probleem, dat ging vanzelf eigenlijk. Op het einde heb ik dan ook op de baan moeten rijden voor een dik half uur. Wel grappig hoor! Ik reed in het begin te veel naar links, omdat ik dat niet gewoon ben. Maar ik heb niets geraakt. Er zijn geen gewonden gevallen. Echt super ze, zo een kleine Heleen in zo een grote 4WD Jeep met 7 andere mensen in. Ik voelde mij echt grappig.
Onze groep was ook echt leuk. Wel ietsje ouder, maar wel leuk. Wel geen knappe jongens. Daar lijk ik elke keer pech mee te hebben. Dan zie ik zo de groepen voor of na ons en dan denk ik ´Dju toch, beter een andere dag geboekt´. ;-) Het belangrijkste is dat ik mij geamuseerd heb en dat is zo.
Wij waren allemaal wel super vuil van drie dagen niet te douchen en in zout water en fijn zand te vertoeven. Ik had dan nog de pech dat ik twee zandhanddoeken had. Ik heb dus eerst moeten wassen toen we aankwamen. Ik heb mij nog maar zelden zo vuil gevoeld. Dat zand kruipt echt overal. Ook op plaatsen waar je het bestaan niet van wist. Hoe voorzichtig je ook bent met je tas in het zand te zetten, er komt toch een kilo zand uit. Echt ongelooflijk.
Morgenvroeg wilde dolfijnen voeren en daarna pakken we de bus naar 1770. Dat is een dorp waar we een tour gaan doen op kleine choppers. Zalig, niet? Dan gaan we maandag met de bus naar Airley Beach en doen we de Whitsundays boottrip. Gaat super zijn.
Ik ga nu wat foto´s op mijn facebook zetten. Dus checken die handel...
Kussen,
Heleen
Mijn tripje naar Fraser Island zit er op. Echt leuk! We zijn woensdag begonnen om 7.30 am. Aan de auto´s hebben we dan al ons materiaal moeten checken. We hebben ook uitleg gekregen over hoe we met de auto moesten rijden. Ik denk dat we dan tegen 9 am echt zijn vertrokken. We hebben de ferry genomen naar Fraser. Na misschien tien minuten rijden op Fraser was al een van de vier auto´s kapot. Echt stom eigenlijk. De startmotor was plots kapot gegaan. Enfin, wij dus wachten... Tijdens het wachten heb ik een Boomenaar ontmoet. Grappig, want ik had hem nog nooit gezien. Misschien komt dat door het leeftijdsverschil. Hij is 35. Maar het was toch grappig. Hij zei dat hij geen enkele Belg was tegen gekomen die zo jong was als ik. En ik mijzelf maar een oude knar vinden tussen al die tiener Duitsers en Engelsen. Uiteindelijk heeft onze ´´guide´´ dan maar besloten om de andere auto´s naar het meer (Lake McKanzie) te leiden en de andere auto later op te pikken. Zalig meertje, echt waar!!! Je kan niet geloven hoe fijn en zacht dat zand was... Ik was eerst van plan een potje mee naar huis te nemen, maar iemand zei mij dat dat verboden was. Dus jullie zullen me op mijn woord moeten geloven. Die dag waren we pas laat aangekomen op de plaats waar we onze tenten moesten opzetten (vanwege de autoproblemen). Het was dus een beetje zoeken in het donker. Ik ben er van verschoten hoe dom en onhandig sommige mensen zijn, vooral in het opzetten van een tent... Man man... Ik had wel wat problemen met het naar de wc gaan. Die waren er namelijk niet. Je moest over de duinen gaan, naar het strand. Daar moest je dan met een schupje een gat graven van ongeveer 30cm diep. Daar moest je dan in mikken. De moeilijkheid was dan ook nog eens dat je moest oppassen voor Dingo´s (wilde honden) die in je gat kunnen bijten. Man, ik was echt niet op mijn gemak. Hoe kon ik nu IN HET PIKDONKER zien of er een dingo was en of ik in het gat aan het plassen was??? Ik ben nog nooit zo bang geweest om naar de wc te gaan. Ik dierf dan ook bijna niks te drinken, want ik wou zo weinig mogelijk naar de wc. Echt onnozel hoor! Die nacht kwamen we ook tot de ontdekking dat zelfs het zachtste zand op de wereld geen goed slaapcomfort verzekerd. Wat was dat!? Echt iedereen kwam kreupel uit zijn tent. De volgende dag zijn we naar een schipwrak geweest. Daarna naar de Champagne Pools. Ik dacht ´Mmm, echt iets voor mij. Champagne.´ Het waren echter zoutwater pools die door de golven van de zee gevuld werden en van de zee gescheiden zijn door rotsen. Anyway, het was wederom zalig. Echt een lekker watertje. De meeste dierven er percies niet in vanwege de grote vissen, maar ik liet mij natuurlijk niet kennen en ging er meteen in. Margo, je had meteen op mijn rug gesprongen... Daarna zijn we dan naar een rots gegaan, ´the Indian rock´ ofzoiets... Echt een mooi uitzicht! Ik heb mijn eerste schildpadden en haaien gezien vanaf die rots. Ook dolfijnen en walvissen. Ik vind daar meestal wel niets aan. Je ziet die van super ver en meestal zie je enkel een vlek of een vin. Enfin, de andere zijn meestal wel super blij, dus ik doe maar mee enthousiast. Dan zijn we weer naar het kamp gegaan. Nog steeds geen deftige wc´s... De laatste dag was het zover... Ik moest rijden. Spannend!!! Ik heb het goed gedaan ze. Wel raar zo op zand rijden. Je blijft soms echt in de sporen van andere zitten en geraakt er moeilijk uit. Aan de andere kant van de schakelaar zitten was geen probleem, dat ging vanzelf eigenlijk. Op het einde heb ik dan ook op de baan moeten rijden voor een dik half uur. Wel grappig hoor! Ik reed in het begin te veel naar links, omdat ik dat niet gewoon ben. Maar ik heb niets geraakt. Er zijn geen gewonden gevallen. Echt super ze, zo een kleine Heleen in zo een grote 4WD Jeep met 7 andere mensen in. Ik voelde mij echt grappig.
Onze groep was ook echt leuk. Wel ietsje ouder, maar wel leuk. Wel geen knappe jongens. Daar lijk ik elke keer pech mee te hebben. Dan zie ik zo de groepen voor of na ons en dan denk ik ´Dju toch, beter een andere dag geboekt´. ;-) Het belangrijkste is dat ik mij geamuseerd heb en dat is zo.
Wij waren allemaal wel super vuil van drie dagen niet te douchen en in zout water en fijn zand te vertoeven. Ik had dan nog de pech dat ik twee zandhanddoeken had. Ik heb dus eerst moeten wassen toen we aankwamen. Ik heb mij nog maar zelden zo vuil gevoeld. Dat zand kruipt echt overal. Ook op plaatsen waar je het bestaan niet van wist. Hoe voorzichtig je ook bent met je tas in het zand te zetten, er komt toch een kilo zand uit. Echt ongelooflijk.
Morgenvroeg wilde dolfijnen voeren en daarna pakken we de bus naar 1770. Dat is een dorp waar we een tour gaan doen op kleine choppers. Zalig, niet? Dan gaan we maandag met de bus naar Airley Beach en doen we de Whitsundays boottrip. Gaat super zijn.
Ik ga nu wat foto´s op mijn facebook zetten. Dus checken die handel...
Kussen,
Heleen
dinsdag 5 oktober 2010
Love the beach
Hallo,
Ik zit momenteel in Rainbow Beach (de naam alleen al). Ik ben na Brisbane naar Noosa gegaan. Echt een zalig dorp. We zijn daar twee nachten gebleven. Onze eerste dag was bijna om toen we aankwamen, maar we hebben toch super lekkere Fish and Chips gegeten. Ik had blijkbaar fake vis, want Jonas had Real Fish. Wel duurder. Enfin, het was lekker. Die avond hebben we een Belg leren kennen Brecht. Lekker gebabbeld en slechte Goon gedronken. Wel grappig zo Engels praten tegen een Belg. De dag nadien zijn we dan naar het strand gegaan. Echt zalig weer. Ben weer vreemd verbrand, hoewel ik me goed had ingesmeerd. Na de beach zijn we gaan wandelen in het National Parc. ECHT ZALIG!!! Echt super mooie uitzichten. "Wauw" zou den Eddy zeggen. Ik heb ook mijn twee eerste Koala's gezien. Ik heb goeie foto's ze. Zal ze vrijdag op Facebook zetten. Koala's zijn echt grappig. Die zien er zo lui uit. Nice!
Deze ochtend hebben we dan een bus genomen richting Rainbow Beach. Wederom een zalige hostel. Weer naar het strand gegaan. Wel maar voor een uurtje, want om 2.30 pm hadden we onze safety briefing voor Fraser Island. Dat is 3 dagen en 2 nachten dat we met verschillende mensen (verdeeld over enkele auto's) naar een eiland gaan. Het is het grootste zandeiland ter wereld en heeft het fijnste zand ter wereld. Daar gaan we dan naar een meer (je mag niet in de zee zwemmen vanwege de haaien en box jellyfishes) en een schipwrak en nog andere dingen ... We kamperen in tenten en 's avonds drinken we gezellig wat Goon samen. We vertrekken morgen om 7.30 am. Vroeg opstaan dus... Maar het gaat super leuk zijn. Ik heb mijn autopartners vandaag ontmoet. Mooie mix van 2 Nederlandsen, 2 Engelsen, 1 Schot, 1 Duits en 1 Little Belgium (ik). Eindelijk nog eens autorijden, ik zie er al naar uit. Hoewel het wel raar gaat zijn aan de andere kant zitten en rijden. Plus op het strand rijden is ook vreemd, denk ik.
Een leuk weetje misschien: Goon is wijn die de meeste backpackers hier drinken, omdat bier en andere alcoholische dranken echt duur zijn. Het is een vatje van 4,5 liter voor (ongeveer) 11 AUD. Het wordt gemaakt en dan door de afval van vis en paddenstoelen gezeefd... Jakkie!!! Maar het is goedkoop. That's why I love it!
Op naar de bar nu, het is happy hour tot 9pm... Eens iets anders dan Goon. Je mag geen eigen alcohol drinken in hostels met een bar.
Tot binnen een paar dagen!!!
Groetjes,
Heleen
Ik zit momenteel in Rainbow Beach (de naam alleen al). Ik ben na Brisbane naar Noosa gegaan. Echt een zalig dorp. We zijn daar twee nachten gebleven. Onze eerste dag was bijna om toen we aankwamen, maar we hebben toch super lekkere Fish and Chips gegeten. Ik had blijkbaar fake vis, want Jonas had Real Fish. Wel duurder. Enfin, het was lekker. Die avond hebben we een Belg leren kennen Brecht. Lekker gebabbeld en slechte Goon gedronken. Wel grappig zo Engels praten tegen een Belg. De dag nadien zijn we dan naar het strand gegaan. Echt zalig weer. Ben weer vreemd verbrand, hoewel ik me goed had ingesmeerd. Na de beach zijn we gaan wandelen in het National Parc. ECHT ZALIG!!! Echt super mooie uitzichten. "Wauw" zou den Eddy zeggen. Ik heb ook mijn twee eerste Koala's gezien. Ik heb goeie foto's ze. Zal ze vrijdag op Facebook zetten. Koala's zijn echt grappig. Die zien er zo lui uit. Nice!
Deze ochtend hebben we dan een bus genomen richting Rainbow Beach. Wederom een zalige hostel. Weer naar het strand gegaan. Wel maar voor een uurtje, want om 2.30 pm hadden we onze safety briefing voor Fraser Island. Dat is 3 dagen en 2 nachten dat we met verschillende mensen (verdeeld over enkele auto's) naar een eiland gaan. Het is het grootste zandeiland ter wereld en heeft het fijnste zand ter wereld. Daar gaan we dan naar een meer (je mag niet in de zee zwemmen vanwege de haaien en box jellyfishes) en een schipwrak en nog andere dingen ... We kamperen in tenten en 's avonds drinken we gezellig wat Goon samen. We vertrekken morgen om 7.30 am. Vroeg opstaan dus... Maar het gaat super leuk zijn. Ik heb mijn autopartners vandaag ontmoet. Mooie mix van 2 Nederlandsen, 2 Engelsen, 1 Schot, 1 Duits en 1 Little Belgium (ik). Eindelijk nog eens autorijden, ik zie er al naar uit. Hoewel het wel raar gaat zijn aan de andere kant zitten en rijden. Plus op het strand rijden is ook vreemd, denk ik.
Een leuk weetje misschien: Goon is wijn die de meeste backpackers hier drinken, omdat bier en andere alcoholische dranken echt duur zijn. Het is een vatje van 4,5 liter voor (ongeveer) 11 AUD. Het wordt gemaakt en dan door de afval van vis en paddenstoelen gezeefd... Jakkie!!! Maar het is goedkoop. That's why I love it!
Op naar de bar nu, het is happy hour tot 9pm... Eens iets anders dan Goon. Je mag geen eigen alcohol drinken in hostels met een bar.
Tot binnen een paar dagen!!!
Groetjes,
Heleen
vrijdag 1 oktober 2010
Brisbane
Haidihow daar!
Ik ben momenteel in Brisbane. We hadden gisteren een vertraging van 4 uur met onze Greyhound bus. Lastig! Maar we zijn er dan toch geraakt. Onderweg hebben we nog twee andere Duitsers leren kennen (Jonas en Veronica). Ik begin al een degout te krijgen van het Duits. Hier zitten zonder zwans meer Duitsers dan Australiers. Echt!!! Ik begin zelfs al te snakken naar Hollanders. Dan moet het toch al erg gesteld zijn. Enfin, morgen vertrek ik met Linda en Jonas richting Noosa en daarna richting Rainbow Beach. Daar gaan we een tour doen op Fraser Island. Ik kijk er echt naar uit om dat te doen! Nieuwe mensen leren kennen, mooie natuur, ... Enfin, nu amuseer ik mij ook hoor. Het weer is hier nog altijd vrij slecht. Temperatuur valt mee, maar het is bewolkt.
Vanmorgen ben ik wakker geworden door ne Chinees. Echt verschieten! Stel het u voor... Ik was rustig aan het slapen (vlak aan de deur in het bovenste bed van een stapelbed). Ineens hoor ik gestommel. Ik doe mijn ogen open om te zien wat dat allemaal is. Staat er vlak bij mij zo ne Chinees. Dee kwam juist op mijn ooghoogte. Creepy. Ik verschiet dus... Logisch! Zegt dee zo met ne kei brede smile "Roomservice" (op zijn Chinees, zo percies met ne mond vol noodles). Hij kwam eigenlijk gewoon de vuilbakskes proper maken. Stoem ze...
Tot de volgende!
Kussen, Heleen
Ik ben momenteel in Brisbane. We hadden gisteren een vertraging van 4 uur met onze Greyhound bus. Lastig! Maar we zijn er dan toch geraakt. Onderweg hebben we nog twee andere Duitsers leren kennen (Jonas en Veronica). Ik begin al een degout te krijgen van het Duits. Hier zitten zonder zwans meer Duitsers dan Australiers. Echt!!! Ik begin zelfs al te snakken naar Hollanders. Dan moet het toch al erg gesteld zijn. Enfin, morgen vertrek ik met Linda en Jonas richting Noosa en daarna richting Rainbow Beach. Daar gaan we een tour doen op Fraser Island. Ik kijk er echt naar uit om dat te doen! Nieuwe mensen leren kennen, mooie natuur, ... Enfin, nu amuseer ik mij ook hoor. Het weer is hier nog altijd vrij slecht. Temperatuur valt mee, maar het is bewolkt.
Vanmorgen ben ik wakker geworden door ne Chinees. Echt verschieten! Stel het u voor... Ik was rustig aan het slapen (vlak aan de deur in het bovenste bed van een stapelbed). Ineens hoor ik gestommel. Ik doe mijn ogen open om te zien wat dat allemaal is. Staat er vlak bij mij zo ne Chinees. Dee kwam juist op mijn ooghoogte. Creepy. Ik verschiet dus... Logisch! Zegt dee zo met ne kei brede smile "Roomservice" (op zijn Chinees, zo percies met ne mond vol noodles). Hij kwam eigenlijk gewoon de vuilbakskes proper maken. Stoem ze...
Tot de volgende!
Kussen, Heleen
dinsdag 28 september 2010
Is dit nu Surfers Paradise???
Hello,
Gisteren ben ik met Linda op een tour geweest naar Nimbin. Een hippiestadje in de bergen. Leuk en gezellig! Een super coole bus. De 'Magicbus'! Een heel kleurijke dubbeldekker met leuke, relaxte muziek. Ik had in het stadje wel meer didgeridoos en hippies verwacht. Maar ja, die hadden misschien een dagje vrij.
Ik ben vanmorgen aangekomen in Surfers Paradise. Niet echt mijn ding. Ik had surfers verwacht en een relaxte sfeer, maar dat is hier niet. Het is hier raar. Een beetje als Blankenberge. Ik had liever langer in Byron Bay gebleven... Dat was daar echt relaxen. Nu ja, te laat.
We liggen in een kamer van 20 man. Echt too much! Dat lijkt wel een kamer uit een legerkamp. 10 stapelbedden op een rij, tegenover elkaar. Kaki lakens. Jak! Ik begin wel een beetje privacy te missen... Linda wou graag twee nachten blijven, dus we hebben twee nachten betaald. Slecht idee! Maar allee, dan pak ik vroeg de bus op vrijdag.
Ik heb mijn geld terug gekregen ondertussen. Heel goed, want ik wil zo snel mogelijk alleen verder reizen. Ik hoop in Brisbane of op mijn trip op Fraser Island leuke mensen te leren kennen. Anders wordt ik zot, denk ik. Ik wou Alex en Max vergezellen in Brisbane, maar ze zijn daar al weg. Ze vonden het daar niet leuk. Ik zal daar wsl ook maar 1 of 2 nachten blijven.
Deze keer dus niet zo een vrolijk bericht... Het regent dan ook. Ik verveel mij nu een beetje.
Groetjes,
Heleen
Gisteren ben ik met Linda op een tour geweest naar Nimbin. Een hippiestadje in de bergen. Leuk en gezellig! Een super coole bus. De 'Magicbus'! Een heel kleurijke dubbeldekker met leuke, relaxte muziek. Ik had in het stadje wel meer didgeridoos en hippies verwacht. Maar ja, die hadden misschien een dagje vrij.
Ik ben vanmorgen aangekomen in Surfers Paradise. Niet echt mijn ding. Ik had surfers verwacht en een relaxte sfeer, maar dat is hier niet. Het is hier raar. Een beetje als Blankenberge. Ik had liever langer in Byron Bay gebleven... Dat was daar echt relaxen. Nu ja, te laat.
We liggen in een kamer van 20 man. Echt too much! Dat lijkt wel een kamer uit een legerkamp. 10 stapelbedden op een rij, tegenover elkaar. Kaki lakens. Jak! Ik begin wel een beetje privacy te missen... Linda wou graag twee nachten blijven, dus we hebben twee nachten betaald. Slecht idee! Maar allee, dan pak ik vroeg de bus op vrijdag.
Ik heb mijn geld terug gekregen ondertussen. Heel goed, want ik wil zo snel mogelijk alleen verder reizen. Ik hoop in Brisbane of op mijn trip op Fraser Island leuke mensen te leren kennen. Anders wordt ik zot, denk ik. Ik wou Alex en Max vergezellen in Brisbane, maar ze zijn daar al weg. Ze vonden het daar niet leuk. Ik zal daar wsl ook maar 1 of 2 nachten blijven.
Deze keer dus niet zo een vrolijk bericht... Het regent dan ook. Ik verveel mij nu een beetje.
Groetjes,
Heleen
zaterdag 25 september 2010
Van Sydney tot Byron Bay
Aloha,
Weer een berichtje uit het zonnige Australie. Ik ben gisterenavond met Linda vanuit Sydney vertrokken naar Byron Bay. Dat ligt meer naar het zuiden langs de oostkust. Greyhoundbusrit van 12u. Maar zalig is het hier... Alles heel relaxt en cool. Zon, zee, strand, lekker verbrand (hoewel ik me had ingesmeerd met +30). Ik ben blij dat ik uit Sydney weg ben. Niet dat het geen leuke stad was, maar ik zat er te lang vast.
Australie is echt slecht voor uw zelfbeeld... Zeker Sydney. Iedereen is echt mager en lang. Iedereen is perfect gestyled... Alle mannen lijken hier homo te zijn. Die kleden hun zo bewust en stylish. Echt om zot van te worden als ge het met een rugzakske kleren moet doen. Iedereen sport hier ook constant. Overdag, 's avonds, 's nachts, in de week, in het weekend. Altijd. Volgens mij moeten die niet werken ofzo.
Ik had wel problemen met mijn trekkersrugzak. Ik had een trekkersrugzak van 20 kg op mijn rug en een "kleine" rugzak (die volgens mij even veel woog) op mijn buik. Ik stap op de bus, doe mijn rugzakje (buik) uit, plof neer in zo een vierzit (neem hem dan ook volledig in met mijn gerief). Valt mijn weergeld van het busticket toch op de grond zeker! Ik wil dat oprapen, maar de buschauffeur vertrok natuurlijk juist. Hoe kan het ook anders, mijn naam is Heleen Conaerts. Ik natuurlijk op mijn zak in die bus. Of beter gezegd, mijn zak deed mij mijn evenwicht verliezen en viel op mij. Dat deed echt zeer. Ik kon echt blijten. Maar enfin... Ik heb het niet gedaan. Er was te veel volk aan het lachen. Achteraf bekeken, is dat inderdaad wel een grappig verhaal.
Ik ben in Sydney aangestoken door ne Hollander en nu heb ik een griepke. Echt een groggy hoofd een een Marge Simpson stem en een zeehondenhoest. Echt niet te aanhoren.
Ik ben dus met Linda in Byron Bay nu. Maar ze is even geen leuk gezelschap. Ik heb haar ook al meer dan 600 Australische dollars moeten voorschieten, want er is iets met haar bankkaart. Maar ze wil percies ook niet naar haar bank bellen, ... Jadiejadie... Ik wil wel graag zo snel mogelijk mijn geld weer. Enfin, ze zal het wel geven ze. Maar ik wil graag leuk gezelschap... Mensen waar ik even zot mee kan doen als met jullie. Of toch iets dat in de buurt komt. Ik zie wel, anders zoek ik nieuwe vrienden. Max en Alex, de Franse vrienden wachten in Brisbane op ons. Eerst nog enkele dagen Byron Bay, dan Surfers Paradise. In Byron Bay voel ik mij in elk geval echt in mijn nopjes. Zon, zee, strand.
Zonnige groetjes,
Heleen
Weer een berichtje uit het zonnige Australie. Ik ben gisterenavond met Linda vanuit Sydney vertrokken naar Byron Bay. Dat ligt meer naar het zuiden langs de oostkust. Greyhoundbusrit van 12u. Maar zalig is het hier... Alles heel relaxt en cool. Zon, zee, strand, lekker verbrand (hoewel ik me had ingesmeerd met +30). Ik ben blij dat ik uit Sydney weg ben. Niet dat het geen leuke stad was, maar ik zat er te lang vast.
Australie is echt slecht voor uw zelfbeeld... Zeker Sydney. Iedereen is echt mager en lang. Iedereen is perfect gestyled... Alle mannen lijken hier homo te zijn. Die kleden hun zo bewust en stylish. Echt om zot van te worden als ge het met een rugzakske kleren moet doen. Iedereen sport hier ook constant. Overdag, 's avonds, 's nachts, in de week, in het weekend. Altijd. Volgens mij moeten die niet werken ofzo.
Ik had wel problemen met mijn trekkersrugzak. Ik had een trekkersrugzak van 20 kg op mijn rug en een "kleine" rugzak (die volgens mij even veel woog) op mijn buik. Ik stap op de bus, doe mijn rugzakje (buik) uit, plof neer in zo een vierzit (neem hem dan ook volledig in met mijn gerief). Valt mijn weergeld van het busticket toch op de grond zeker! Ik wil dat oprapen, maar de buschauffeur vertrok natuurlijk juist. Hoe kan het ook anders, mijn naam is Heleen Conaerts. Ik natuurlijk op mijn zak in die bus. Of beter gezegd, mijn zak deed mij mijn evenwicht verliezen en viel op mij. Dat deed echt zeer. Ik kon echt blijten. Maar enfin... Ik heb het niet gedaan. Er was te veel volk aan het lachen. Achteraf bekeken, is dat inderdaad wel een grappig verhaal.
Ik ben in Sydney aangestoken door ne Hollander en nu heb ik een griepke. Echt een groggy hoofd een een Marge Simpson stem en een zeehondenhoest. Echt niet te aanhoren.
Ik ben dus met Linda in Byron Bay nu. Maar ze is even geen leuk gezelschap. Ik heb haar ook al meer dan 600 Australische dollars moeten voorschieten, want er is iets met haar bankkaart. Maar ze wil percies ook niet naar haar bank bellen, ... Jadiejadie... Ik wil wel graag zo snel mogelijk mijn geld weer. Enfin, ze zal het wel geven ze. Maar ik wil graag leuk gezelschap... Mensen waar ik even zot mee kan doen als met jullie. Of toch iets dat in de buurt komt. Ik zie wel, anders zoek ik nieuwe vrienden. Max en Alex, de Franse vrienden wachten in Brisbane op ons. Eerst nog enkele dagen Byron Bay, dan Surfers Paradise. In Byron Bay voel ik mij in elk geval echt in mijn nopjes. Zon, zee, strand.
Zonnige groetjes,
Heleen
dinsdag 21 september 2010
Surfles
Hallo,
Ik begin waar ik vorige keer gestopt ben. Bij het groepsetentje. Ik had op aanraden van onze begeleider Flaka (ofzoiets, chinese curry noodle soep) gekozen. Die was super pikant. Echt heet! Mijn mond stond in brand, mijn lippen ook, mijn neus begon er zelfs van te lopen. Echt onnozel hoor! Mijn darmen wisten er ook wel van. Daarna heb ik met een Duitser van onze groep en een tof Belgisch koppel (Hans en Joke), dat ik eerder deze week had leren kennen, gepoold. Ik kon er eigenlijk echt niks van. Die Duitser wel. Hij was altijd super gefocust. Ik had die nacht echt een slechte nacht. Het meisje naast mij had namelijk nachtelijk bezoek van haar vriend. Iedereen in onze kamer is wakker geworden van hun activiteit en niemand dierf natuurlijk iets zeggen. Ik heb met mijn armen over mijn oren proberen slapen, maar dat was niet makkelijk. 's Morgens ben ik dan opgestaan om 6u. om te kunnen skypen met mijn mammie en pappie en zussen en Denis. Echt leuk, want die mis ik toch wel!
De dag daarna was het dan surfles... Ik kon dat echt niet. Uit het water is dat een piece of cake, maar doe dat is in het water... Dat ging echt niet bij mij. Ik ben wel blijven proberen, want ik ben niet graag slecht in iets. Op een bepaald moment stond ik bijna op mijn board en ik zei tegen de surfleraar "dat was al beter dan de vorige keer!". Ik was super blij en hij zei zo " Ja, maar je stond nog niet op je board". Echt een domper hoor! Ik was ook super bang om iemand te raken met dat board, want wij zaten echt dicht bij elkaar. Misschien dat ik het nog eens probeer als het ergens wat rustiger is... Ook mijn eerste dolfijnen gezien hier.
Die avond ben ik met Linda, Duits meisje, en Franse jongens iets gaan drinken in O'Malleys. Wel leuk. Ik was kapot van het surfen, dus werd het niet laat.
Gisteren was het dan de Bleu Mountains trip. Echt mooie uitzichten. Ik heb ook de Three Sisters gezien. We zijn naar beneden gewandeld. Super veel trappen. Beneden hadden we de keuze om terug naar boven te gaan met een of andere trein of te wandelen. We kozen bijna allemaal om te wandelen (dat was het gratis). Slechte keuze, want dat was echt super super super zwaar. Wij waren allemaal buiten adem. Iedereen zag er echt slecht uit. Super rood gezicht, zweten, ... Enfin, we zijn er toch geraakt. Dan zijn we op kangoeroes gaan jagen (om te kijken, niet te eten). Die zijn echt niet mensenschuw. Ik had verwacht dat die direct gingen wegspringen, maar ge kon daar drie meter af staan. Die trekken zich daar niets van aan.
Daarna ben ik weer met Linda en de Franse gasten naar The Gaff gegaan. Er was een wet t-shirt competition. Leuk voor de jongens. Ik en Linda hebben juist onze 2 gratis biertjes opgedronken en zijn dan doorgegaan. Uitgaan is duur.
Vandaag ga ik uitzoeken wat ik nu ga doen. Waarschijnlijk ga ik met Linda en de Franse jongens naar Brisbane op zaterdag. Ik zie wel.
Groetjes,
Heleen
Ik begin waar ik vorige keer gestopt ben. Bij het groepsetentje. Ik had op aanraden van onze begeleider Flaka (ofzoiets, chinese curry noodle soep) gekozen. Die was super pikant. Echt heet! Mijn mond stond in brand, mijn lippen ook, mijn neus begon er zelfs van te lopen. Echt onnozel hoor! Mijn darmen wisten er ook wel van. Daarna heb ik met een Duitser van onze groep en een tof Belgisch koppel (Hans en Joke), dat ik eerder deze week had leren kennen, gepoold. Ik kon er eigenlijk echt niks van. Die Duitser wel. Hij was altijd super gefocust. Ik had die nacht echt een slechte nacht. Het meisje naast mij had namelijk nachtelijk bezoek van haar vriend. Iedereen in onze kamer is wakker geworden van hun activiteit en niemand dierf natuurlijk iets zeggen. Ik heb met mijn armen over mijn oren proberen slapen, maar dat was niet makkelijk. 's Morgens ben ik dan opgestaan om 6u. om te kunnen skypen met mijn mammie en pappie en zussen en Denis. Echt leuk, want die mis ik toch wel!
De dag daarna was het dan surfles... Ik kon dat echt niet. Uit het water is dat een piece of cake, maar doe dat is in het water... Dat ging echt niet bij mij. Ik ben wel blijven proberen, want ik ben niet graag slecht in iets. Op een bepaald moment stond ik bijna op mijn board en ik zei tegen de surfleraar "dat was al beter dan de vorige keer!". Ik was super blij en hij zei zo " Ja, maar je stond nog niet op je board". Echt een domper hoor! Ik was ook super bang om iemand te raken met dat board, want wij zaten echt dicht bij elkaar. Misschien dat ik het nog eens probeer als het ergens wat rustiger is... Ook mijn eerste dolfijnen gezien hier.
Die avond ben ik met Linda, Duits meisje, en Franse jongens iets gaan drinken in O'Malleys. Wel leuk. Ik was kapot van het surfen, dus werd het niet laat.
Gisteren was het dan de Bleu Mountains trip. Echt mooie uitzichten. Ik heb ook de Three Sisters gezien. We zijn naar beneden gewandeld. Super veel trappen. Beneden hadden we de keuze om terug naar boven te gaan met een of andere trein of te wandelen. We kozen bijna allemaal om te wandelen (dat was het gratis). Slechte keuze, want dat was echt super super super zwaar. Wij waren allemaal buiten adem. Iedereen zag er echt slecht uit. Super rood gezicht, zweten, ... Enfin, we zijn er toch geraakt. Dan zijn we op kangoeroes gaan jagen (om te kijken, niet te eten). Die zijn echt niet mensenschuw. Ik had verwacht dat die direct gingen wegspringen, maar ge kon daar drie meter af staan. Die trekken zich daar niets van aan.
Daarna ben ik weer met Linda en de Franse gasten naar The Gaff gegaan. Er was een wet t-shirt competition. Leuk voor de jongens. Ik en Linda hebben juist onze 2 gratis biertjes opgedronken en zijn dan doorgegaan. Uitgaan is duur.
Vandaag ga ik uitzoeken wat ik nu ga doen. Waarschijnlijk ga ik met Linda en de Franse jongens naar Brisbane op zaterdag. Ik zie wel.
Groetjes,
Heleen
zondag 19 september 2010
Sydney
Hello,
Vrijdag zijn we naar de bank gegaan met de groep. Handig. Alleen heb ik mijn kaart nog niet gekregen. Daar moet ik nog 5 dagen op wachten nu. Ik weet nog niet of ik tot dan in Sydney blijf. Ik denk het niet, omdat uitgaan hier vrij duur is. En ik wil mijn geld opdoen aan grave en schone dingen, niet aan drank.
Na de bank zijn we op een Harbour Cruise gegaan. Echt tof. Super mooi! (ik heb eindelijk gevonden waar het uitroepteken staat bij een qwerty)... Ik dacht mijn eerste haai te zien, maar ik had tegenslag. Ze wouden zich niet vertonen (als er daar al zaten). Voor de Home and Away - fans: Ik heb de plaats gezien waar Aden en Belle getrouwd zijn. Wauw, dat is een populaire trouwplaats in Sydney.
's Avonds zijn we naar de Scary Canary gegaan. Een leuke club in Sydney. Goede muziek. Ik moet wel toegeven dat ik toen mijn feestvriendinnen miste. Met jullie erbij had het pas echt de moeite geweest.
Zaterdag ben ik hier in de city gaan shoppen voor een nieuwe (jullie raden het nooit) sjakosj. Diegene die ik mee had was te klein en kapot. Ik heb er een heel goedkope gevonden. Nadien had ik met een Duits meisje van de hostel afgesproken aan het operahuis. We zijn wat gaan wandelen langs het water en door de botanical garden. Zalig. Goed weer.
's Avonds was het Wine & Cheese night met de groep. Met Goon: your best friend in the evening, worst enemie in the morning. We hebben wat uitleg gekregen over werken en medicare en taxes.
Daarna ben ik dan met de mensen van de groep naar een club The Gaff gegaan. 2 free drinks! Dat was grappig ze. Ik stond daar met vier jongens en ineens begonnen er schaars geklede meisjes op de toog te dansen. Die werden zot! Grappig om te zien.
Vandaag heb ik met de groep een beachwalk gedaan. Van Bondi Beach tot een ander Beach (naam vergeten). Echt super mooi ook! Mijn eerste surfers gezien. Cool! Ik heb ook Footie gespeeld met de jongens van de groep. Ik kon da gewoon kei goed! Wel zalig die stranden en die rotsen. Ik zou mijn foto's moeten uploaden, maar ik ben mijn draadje vergeten. Ik moet er eentje kopen. Mag ik niet vergeten.
Nu gaan we met de groep eten in een pub. Free meal. Ik laat weten hoe het was.
Morgen surfles, dus duim maar voor mij!
Ps: Marijke, het water gaat tegen de klok in als je doorspoelt. Ik weet niet goed hoe het in Belgie is.
Kus,
Heleen
Vrijdag zijn we naar de bank gegaan met de groep. Handig. Alleen heb ik mijn kaart nog niet gekregen. Daar moet ik nog 5 dagen op wachten nu. Ik weet nog niet of ik tot dan in Sydney blijf. Ik denk het niet, omdat uitgaan hier vrij duur is. En ik wil mijn geld opdoen aan grave en schone dingen, niet aan drank.
Na de bank zijn we op een Harbour Cruise gegaan. Echt tof. Super mooi! (ik heb eindelijk gevonden waar het uitroepteken staat bij een qwerty)... Ik dacht mijn eerste haai te zien, maar ik had tegenslag. Ze wouden zich niet vertonen (als er daar al zaten). Voor de Home and Away - fans: Ik heb de plaats gezien waar Aden en Belle getrouwd zijn. Wauw, dat is een populaire trouwplaats in Sydney.
's Avonds zijn we naar de Scary Canary gegaan. Een leuke club in Sydney. Goede muziek. Ik moet wel toegeven dat ik toen mijn feestvriendinnen miste. Met jullie erbij had het pas echt de moeite geweest.
Zaterdag ben ik hier in de city gaan shoppen voor een nieuwe (jullie raden het nooit) sjakosj. Diegene die ik mee had was te klein en kapot. Ik heb er een heel goedkope gevonden. Nadien had ik met een Duits meisje van de hostel afgesproken aan het operahuis. We zijn wat gaan wandelen langs het water en door de botanical garden. Zalig. Goed weer.
's Avonds was het Wine & Cheese night met de groep. Met Goon: your best friend in the evening, worst enemie in the morning. We hebben wat uitleg gekregen over werken en medicare en taxes.
Daarna ben ik dan met de mensen van de groep naar een club The Gaff gegaan. 2 free drinks! Dat was grappig ze. Ik stond daar met vier jongens en ineens begonnen er schaars geklede meisjes op de toog te dansen. Die werden zot! Grappig om te zien.
Vandaag heb ik met de groep een beachwalk gedaan. Van Bondi Beach tot een ander Beach (naam vergeten). Echt super mooi ook! Mijn eerste surfers gezien. Cool! Ik heb ook Footie gespeeld met de jongens van de groep. Ik kon da gewoon kei goed! Wel zalig die stranden en die rotsen. Ik zou mijn foto's moeten uploaden, maar ik ben mijn draadje vergeten. Ik moet er eentje kopen. Mag ik niet vergeten.
Nu gaan we met de groep eten in een pub. Free meal. Ik laat weten hoe het was.
Morgen surfles, dus duim maar voor mij!
Ps: Marijke, het water gaat tegen de klok in als je doorspoelt. Ik weet niet goed hoe het in Belgie is.
Kus,
Heleen
donderdag 16 september 2010
Aangekomen
Hallo,
Ik ben gisteren aangekomen in Sydney. Mijn eerste vlucht van Brussel naar Abu Dhabi duurde 6u. Ik zat naast een Waal die mij niet wou laten slapen. Hij bleef maar tegen mij babbelen. Na een tijdje werd ik daar wel mottig van, want dee kapte super veel wijn naar binnen. Mijn tweede vlucht naar Sydney duurde 14u. Dan heb ik wel wat kunnen slapen, hoewel ik achter de kindjesrij zat.
Toen ik op de luchthaven aankwam zag ik een meisje (Waals) dat ook een mapje van WEP vast had, dan ben ik daar mee beginnen praten. Nu zitten we samen in een kamer met nog 8 andere mensen. Wel een rommelhoop hoor. Chance dat ik daar zo goed tegen kan.
Gisterenavond zijn we, met twee Franse gasten, eerst iets gaan drinken in een pub. Super grappig want ze waren juist met 'spin the wheel' bezig. Gelukkig ben ik niet naar voor moeten gaan. Daarna zijn we naar een club gegaan. Het grappige is dat het uitgaansleven hier al super vroeg begint. Wij waren om 10u in die club en dat zat daar al bomvol. Het bier gaat ook wel snel binnen. Je koopt in een pub blijkbaar 'a jog'. Dat is een grote kan bier van iets meer dan een liter. Dat kost 8 AUD dus dat is 5,6 euro. Valt goed mee he. Enfin, misschien hadden we gewoon een goede pub uitgekozen.
Binnen een uurtje begint onze introductieweek met een Australische bbq. Mijn eerste keer kangoeroe eten. Spannend.
Als ik fouten typ, mijn excuses. Qwerty...
Daag
x
Heleen
Ik ben gisteren aangekomen in Sydney. Mijn eerste vlucht van Brussel naar Abu Dhabi duurde 6u. Ik zat naast een Waal die mij niet wou laten slapen. Hij bleef maar tegen mij babbelen. Na een tijdje werd ik daar wel mottig van, want dee kapte super veel wijn naar binnen. Mijn tweede vlucht naar Sydney duurde 14u. Dan heb ik wel wat kunnen slapen, hoewel ik achter de kindjesrij zat.
Toen ik op de luchthaven aankwam zag ik een meisje (Waals) dat ook een mapje van WEP vast had, dan ben ik daar mee beginnen praten. Nu zitten we samen in een kamer met nog 8 andere mensen. Wel een rommelhoop hoor. Chance dat ik daar zo goed tegen kan.
Gisterenavond zijn we, met twee Franse gasten, eerst iets gaan drinken in een pub. Super grappig want ze waren juist met 'spin the wheel' bezig. Gelukkig ben ik niet naar voor moeten gaan. Daarna zijn we naar een club gegaan. Het grappige is dat het uitgaansleven hier al super vroeg begint. Wij waren om 10u in die club en dat zat daar al bomvol. Het bier gaat ook wel snel binnen. Je koopt in een pub blijkbaar 'a jog'. Dat is een grote kan bier van iets meer dan een liter. Dat kost 8 AUD dus dat is 5,6 euro. Valt goed mee he. Enfin, misschien hadden we gewoon een goede pub uitgekozen.
Binnen een uurtje begint onze introductieweek met een Australische bbq. Mijn eerste keer kangoeroe eten. Spannend.
Als ik fouten typ, mijn excuses. Qwerty...
Daag
x
Heleen
maandag 13 september 2010
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
Hello!
Straks vertrek ik. Momenteel kan ik eigenlijk niet meer zeggen dan "AAAAAAAAAAAAAAAAAAH! SPANNEND!".
Groetjes,
Heleen
Straks vertrek ik. Momenteel kan ik eigenlijk niet meer zeggen dan "AAAAAAAAAAAAAAAAAAH! SPANNEND!".
Groetjes,
Heleen
donderdag 2 september 2010
Dé blog
Hallo!
Binnekort (13 september) is het zo ver, dan vertrek ik voor vijf maanden naar Australië. Spannend! Via deze weg kunnen jullie mijn "avontuur" een beetje volgen.
Tot dan geniet ik nog van het aangename Belgische weer... Dit om toch maar al een eerste Blogbericht te hebben. Mijn blog is er dus al, nu de rest nog.
Groetjes,
Heleen
Abonneren op:
Reacties (Atom)