Eat eat eat! Mange mange!

HELLO!

Amai seg, lang geleden... Woepsie! Time flies when you're having fun! Ik ben net twee weken in St Andrews Beach, bij Karl en Jenny. Ik ben hier aan het wwoofen. Ik maak hier pasta en sorbet en roomijs. Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm! Meer kan ik niet zeggen. Echt lekker en leuk!

Na mijn treinrit, waarop ik naar gewoonte weer naar een vreemde man zijn levensverhaal moest luisteren, pikte Karl mij op in het treinstation in Frankston. Grappig want ik stond te wachten achter de bussen, niet de meest tactische plaats. Hier aangekomen, ontmoet ik de vier andere wwoofers: drie Franse meisjes (van 22), Melany en Fanny (tweeling) en Maud, en de Noorse 40-jarige Marianne. Die laatste blijkt een geval apart te zijn. De eerste drie zijn drie zalige grieten!
Omdat ik de momenten zo grappig vond, geef ik hier een voorbeeld van de momenten die ik met Marianne deelde. De eerste dag stak ze constant haar vinger in de lucht om een vraag te stellen. Raar aangezien je dat enkel op school doet... Niet? De tweede dag maak ik met haar agnelotti's (gevulde pasta's). Vraagt ze mij... Oh ja, je moet weten dat de naam van het bedrijfje van Karl en Jenny "Bella pasta e dolce" noemt. Vraagt Marianne mij "What means Dolce?". "Ah, ", zeg ik, "dat betekent desert in het Italiaans.". Waarop zij antwoordt, "Oh! ... And what means Gabana? Cause you have Dolce & Gabana?" Ik keek daar naar van "Goeie mop jom!", maar die was dus doodserieus. Sorry, maar probeer dan eens niet in de lach te schieten... Echt niet makkelijk hoor! De derde dag zegt ze tegen mij "Oh, You 're 24? Really? I thought you were my age?". Wat? Ik 40 jaar? Melany deed het bijna in haar broek van het lachen... Nu schatten mensen mij altijd jonger en die denkt gewoon dat ik 40 jaar ben! Pfu! Ik 's avonds natuurlijk in de spiegel kijken of ik rimpels had. Naar mijn mening zijn er nog geen te bespeuren (maar ik had mijn lenzen wel niet meer in). Nog iets grappigs is, dat die op een markt aan een van de andere marktkramers vroeg of ze wisten of ze ergens roomijs verkochten... Ja, duh!!! Wij verkopen dat zelf. Kieke! Enfin, die is wel lief ze, maar echt wel super raar. Van karakter lijkt die het jongste van ons allemaal, maar die is het oudste.

Op mijn tweede dag hier heb ik mijn eigen gevulde pasta mogen maken. Het enige wat mij opgelegd was, was dat het iets met olijven moest zijn. Dus heb ik een dagje 'das experiment' gedaan. Testen en proeven en proeven en proeven... Dat een beetje veranderen, dat een beetje verminderen, dat verwijderen, iets nieuw toevoegen, ... Uiteindelijk draagt het product nu de naam "Heleen's Peninsula Olive and wild Fennel REDuction agnelotti". Er zit ricotta, olijven, geroosterde sesamzaadjes, wilde fennel en een soort rode wijnextract in. Echt yummie! ... en vooral leuk! Ik bedoel, ik heb een product met mijn naam op hier... in Australie... Wie kan dat zeggen? Dat vind ik eigenlijk het tofste, zo experimenteren.

Alles hier draait eigenlijk rond "play". Karl en Jenny zeggen ook altijd "Go and play", ook al gaat het om lunch maken. Creeer maar iets. Doe wat je wil en amuseer je. Een goede filosofie! We eten hier dan ook vrij vaak grappige dingen. Nasturtium bloemen, bladeren van gewassen in hun tuin, ... Dingen die ik anders nooit zou eten. Jenny nam mij de eerste dag mee in de tuin en zei "Everything in our garden you can eat." Natuurlijk moet er bij mij dan het grapje "I'll leave the chair for you." bij. Hahaha! Funny! De goede humor heb ik hier nog niet verleerd. In het begin moest ik daar wel wat om lachen. Ik voelde mij percies een schaap ofzo. Zo in een tuin staan en van alle plantjes een stukje afbreken en dat opeten (ook bloemen). Enfin, ik wou eigenlijk tot het punt komen waarop ik zeg dat ze hier vegetarisch zijn. Dus geen vis en vlees! Ben een beetje afgedwaald... Oeps!

Ik ben vorige week met de Franse meisjes een dagje naar Melbourne geweest. Dat was wel leuk. Goed weer en een super mooie stad. Mooie gebouwen, leuke sfeer. Echt zalig! We hadden het wel verdiend hoor. We werken hier vaak van half 9 's morgens tot 9 's avonds. De tijd vliegt hier. We hebben veel gezien, veel rondgelopen, ook wat gerelaxt in het zonnetje. Plezant! 's Avonds kwamen Jen en Karl ons normaal gezien ophalen. Maar na een half uur, in de koude wind, staan we nog altijd voor de Safeway in Rosebud... Zij ook stuurden ze... Toch is er niemand te zien. Stonden we natuurlijk voor de vekeerde Safeway. Hun gsm stond ook op stil, dus wij konden die niet bereiken. Drie keer raden wie zei "Hier moeten we eraf , denk ik." Hoewel de buschauffeur ons ging zeggen waar we moesten afstappen, dacht ik natuurlijk slim te zijn. Ik bedoel, hoeveel Safeways kunnen er zijn in een dorp. Dat was een abrouti moment. Oh ja, 'abrouti' is het franse woord voor stommerik of zoiets. Dat gebruiken we hier veel. Enfin, we zijn thuis geraakt in the end.

We hebben voor het afscheid van de Franse meisjes en Marianne een franse crepeparty gehouden. Ik heb schone papieren hoedjes gemaakt, want geen party zonder partyhoedjes... De Franse maakten de crepes. Mmmm! Echt lekker! Chocolade, aardbeien, pindakaas, honing, .... En eerst waren er de zoute crepes met mmm tomatensaus, tapenades, ... De rest ben ik al vergeten eigenlijk. Maar het was echt delicious! We hebben ons goed geamuseerd. Een beetje onnozel gedaan en goed gelachen. Na de meisjes afgezet te hebben aan de ferry, ben ik met Jenny en Karl naar de jacuzzi en het zwembad van de broer van Karl vertrokken. Toen ik uit het bubbelbad (openlucht met zicht op zee, jaloers?) kwam, zag ik er, moet ik toegeven, wel 40 jaar uit. Ik was compleet verrimpeld. Wij hadden daar volgens mij gewoon drie uur in gezeten. Ik was echt de queen of the chill! Relax was my middle name!
Het enige leuke aan dat de andere wwoofers vertrokken, was dat de badkamer volledig voor mij alleen was. Dat is wel zalig, moet ik zeggen. Een eigen badkamer, een eigen kamer, een proper bed, een groot bed, ... Luxe in vergelijking met de hostels. Het vertrek van de meisjes hield natuurlijk in dat ik ineens alleen met Jenny alles moest maken in vergelijking met vijf wwoofers voordien. Maar uiteindelijk valt dat goed mee.

Ze gebruiken mij hier ook als promotiemateriaal. Ik heb al pasta gemaakt in de stand op de markt zelf. Trekt veel aandacht ze! Mensen komen dan zo zien en vragen wat je aan het doen bent. Leuk! Vandaag heb ik pesto gemaakt op de markt. Die pesto vloog gewoon de deur uit. Ik kon het niet bijhouden... Ook dit is een nieuw product en ja, ook de pesto draagt mijn naam. "Heleen's seriously good pesto". Klinkt goed he! Ik moest alles wel op het gevoel doen, want we waren een weegschaal vergeten. Proeven dan maar! Dat is wel eens leuk zo op een markt staan en mensen lokken. En ik ben blij dat het lukte, anders moesten we overgaan tot plan B. Dat was in bikini rondlopen met de sorbets en roomijs. Zou wel wat koud geweest zijn vandaag. Er stond hier een strak windje.

Vandaag ben ik ook gaan wandelen op het strand. Dat is hier super mooi! Echt waar. Een droomstrand! Op zo een moment ben je echt volledig 'zen'. Ik heb gewoon wat tranen gelaten van geluk. Beschamend eigenlijk! Maar niemand te zien, dus geen probleem. Ah ja, Karl en Jenny denken altijd dat ik het te koud heb, dus die geven mij hier de grappigste jassen als ik buiten ga. Dus daar liep ik dan op het strand met een jas die koeien te groot was. Precies een zeilboot met die hevige wind. Ik was gewoon kapot op het einde omdat die jas veel te veel wind pakte en dan in los zand wandelen... Vermoeiend! Het grappige is dat ik dan ook verrast werd door een super grote golf die tot ver op het strand kwam en mij tot op mijn knieen kleddernat maakte. Ze hadden mij dus beter gummylaarzen gegeven. Ik deed het wel bijna in mijn broek van het lachen omdat dat zo een onnozele situatie was. Ik amuseer mij hier eigenlijk echt kostelijk! Spijtig dat ik donderdag naar Syndney vlieg... Dat is, als Karl en Jenny mij niet vastketenen, zoals ze zeggen te doen. Ik moet nog bedenken welke party we gaan geven voor mijn afscheid... Ik denk iets met veel chocolade... Oeh, en misschien in de jacuzzi... Jaja, ik begin goede ideeen (sorry, heb nog altijd de trema niet gevonden) te krijgen.

Sorry dat mijn verhaal niet zo dag per dag is nu, maar ik heb te lang niet meer geschreven en ik ben een paar dingen al vergeten. Maar nu hebben jullie een idee van wat ik hier allemaal doe. Nu ga ik slapen, want ikmoet er morgen weer uit voor meer pasta en overheerlijke sorbets.

Foto's komen op facebook van zodra ik in Sydney ben.

Love,

Heleen Relax Conaerts